donderdag 10 mei 2018

Perfect imperfect

Terwijl de wereld draait en de seizoenen in elkaar overgaan ben ik verder met mijn ontdekkingsreis gegaan. Een reis binnenin mijn ziel, een zoektocht naar mijn ik. Naar dat meisje binnenin, naar mezelf het onverwoestbare kind.
Stil staan bij wat er diep in mij leeft. Loskomen van alle invloeden die mijn ik hebben misvormt. Op avontuur naar de authentiekheid van mijn wezen. Naar mijn blauwdruk beschreven voordat deze wereld bestond.

In de ogen van deze wereld is die authentieke ik verreweg van perfect. Onbevangen en vrij los van verwachtingen van mensen. En daar maakt mijn authentieke ik op de eerste plaats geen vrienden mee. Die ik, die opstaat voor dat wat onrechtvaardig is, die roept en schreeuwt daar waar dat ongepast zou zijn. Geleerd heb ik dat ik soms te hard schreeuw, geleerd heb ik dat ik soms te fel roep. In het verleden overspoelde me dat met schaamte, want dat zou niet mogen. Nu echter zie ik het als een perfecte imperfectie. Want in een wereld vol onrecht, in een werkveld waar weinig mensen echt tegen de stroom in durven te gaan, ben ik trots op dat onverwoestbare meisje met een groot gevoel voor rechtvaardigheid.

Dat meisje ging de laatste jaren gebukt onder religieuze overtuigingen. Die haar vertelde dat je niet mag oordelen. Dat je altijd onpartijdig moet zijn, want er bestaan twee waarheden. Dat meisje  had het niet gemakkelijk. Staan blijven in een wereld waar alles onder de mantel der liefde bedekt dient te worden, was een uitdaging. Ze ging dan ook kopje onder. Joeg mensen tegen zich in het harnas, des ondanks ben ik trots op haar.
Nog steeds lees ik regelmatig de ergste hersenspinsels op internet, religieuze uitspraken die mensen in verwarring brengen. Die oprechte mensen doen twijfelen aan zichzelf en waardoor onrecht hoogtijdagen kan vieren binnen de muren van de kerk. Dan wil ik mensen bellen met de vraag of ze wel snappen wat ze net geliked hebben. Posts vol verdraaiingen die aanroepen waarheden te verwerpen, die mensen manipuleren geld te doneren en die bijbelteksten uit hun context trekken. En alle duimpjes gaan omhoog. Ik ben zo dankbaar dat de wind mij een andere kant op heeft geduwd.

Het meisje binnenin mij krijgt steeds meer een podium, ze is daar en gaat hand in hand met mijn volwassen ik. Die door het onverwoestbare kind te erkennen steeds meer in verbinding staat met haarzelf. Mijn reis is nog niet voorbij, maar vele hoofdstukken zijn doorgenomen en ik zie uit naar de bladzijdes die nog beschreven gaan worden. Steeds meer ontdek ik dat mijn 'journey of freedom', het beste is wat ik mezelf kon gunnen. Ik mag perfect imperfect zijn.

There are a thousand ways to kneel and kiss the ground; there are a thousand ways to go home again. -Rumi 


Liefs Pris

vrijdag 1 december 2017

Voelen

Als klein meisje worstelde ik met het gevoel nooit goed genoeg te zijn. In een huis waar alcohol regeerde in samenwerking met de nodige agressie leerde ik al snel te overleven.
Mijn strategie was mezelf verdedigen. Ik voelde me schuldig als er ruzie was en ik ervoer op die momenten dat het kwam door iets wat ik fout deed. Niemand die mij vertelde; 'Meisje het is niet jouw schuld, lieverd het komt niet door jou.'
Voor mijn gevoel was ik nooit goed genoeg en altijd ervoer ik stress. Spanning omdat de momenten van gezelligheid gevangen zaten in een fragiel laagje porselein. Niet veel hoefde er te gebeuren om dat laagje kapot te krijgen en ons weer in de realiteit te brengen.
De realiteit van een gezin dat nog minder deed dan overleven.

Steeds meer besef ik me op momenten dat, dat oude gevoel als een pijnscheut mijn lijf binnentreed. Jaren heb ik het proberen te onderdrukken maar dat lukt me steeds minder. Sinds ik meer probeer te luisteren naar mijn ziel. En ik mijn hart wil laten spreken om me de weg te wijzen kan ik er niet onderuit. Ik herken steeds vaker dat ik reageer vanuit dat oude gevoel. En dat mijn perfectionisme voortkomt vanuit de tragedie van het kind, dat weet ik inmiddels ook. Toch de volgende stap zetten is niet makkelijk. Maar misschien is de stap die ik denk te moeten zetten ook wel niet de juiste.

Mijn wens is dat dit gevoel vernietigd wordt, verdwijnt, verzwelgt in de duistere diepte van de aarde. Dat nooit meer ik die pijn hoef te voelen, dat nooit meer ik het gevoel ervaar mezelf te moeten verdedigen. Maar wellicht is die stap voor nu niet realistisch en voel ik me juist schuldig doordat ik opnieuw de lat te hoog leg voor mijzelf.
Dat ik het gevoel herken en mijn handelen daarop aanpas is al een enorme groei die ik heb doorgemaakt. Gewoon voelen dat het er is, is het begin van nieuwe stappen zetten. Terwijl ik het op schrijf begint het te landen. Deze blog als een therapeutische les voor mijn hoofd en hart. Ik ben op de goede weg en jeetje wat is het leven mooi.
Hoe fantastisch is het dat het leven ons de kans schenkt vanuit de puinhoop te herrijzen. Te bouwen met minimalistische middelen om een prachtig bouwwerk neer te zetten. Gemakkelijk is het niet, maar dat heeft niemand ook beloofd. Maar het is wel veel mooier dan ik vroeger dacht dat het zou kunnen zijn.

Welke verlangens leven er in jouw hart? Waar gaat het sneller van kloppen? Welke pijnen uit het verleden durf jij nu te voelen?
Vandaag besef ik me even voor het nu dat het goed genoeg is. Dat ik niet beter kan dan dit en dat dit al heel erg goed is. Ik ben goed zoals ik ben.

Hoe dat precies moet, leven, daar ben ik nog niet helemaal achter, maar ik kan redelijk doen alsof. Dat is een begin vind ik. -Griet op de Beeck, Vele hemels boven de zevende

Liefs Pris

donderdag 14 september 2017

Depressie

De duisternis doet zijn intrede en knaagt diep van binnen. Donkere wolken pakken samen en dalen neer rondom mij. Gehuld te midden van mist worstel ik om uit dit weemoedige gevoel te komen. Het gevoel van niet goed genoeg, van altijd net tekort. Een gevecht met mijn innerlijke wezen, de strijd tegen een negatief gevoel dat ik niet zou mogen voelen, maakt dat de negatieve spiraal me nog sneller naar beneden trekt.
Wanhoop, intense pijn, teleurstelling en verdriet. In de mensheid, in de wereld, in mezelf en alles om me heen. Een pikzwarte laag van depressie waartegen ik moedeloos ten strijde trek. Ik zou gelukkig moeten zijn, me goed moeten voelen, ik zou toch moeten genieten van alles wat ik heb. Die worsteling zorgt dat ik mezelf steeds meer zie als een ellendig verwend nest voor wie nooit iets goed genoeg is.

Lief mooi mens stop te strijden. Stop met te vinden dat je, je zo niet mag voelen. Stop met het verbergen van die diepe pijn en accepteer het proces. Nodig je gevoelens uit, nodig al die negatieve gedachten eens uit voor een kopje koffie. Kijk ze eens recht in de ogen. Want hoe je ook vecht en hoe zeer je ook vindt dat je, je niet zo zou mogen voelen. De realiteit laat iets anders zien. Want keer op keer is daar dezelfde strijd en eerlijk waar wie probeer je voor de gek te houden? De buitenwereld, je God of misschien toch gewoon jezelf? Ren toch niet weg voordat wat je voelt, accepteer het en leer daar vanuit leven. Overschreeuwen helpt je niet, kom het onderogen en vanuit daar zal je leren leven. Vanuit die plek zal je leren vliegen, leren opstijgen met vleugels van arenden.

Pak iemands hand, sluit voor een moment je ogen. Luister naar je hart zonder oordeel. En leef in het nu, te midden van de donkere dagen. Geniet van de vonkjes die doorbreken. Op de plek van je wonden zal het licht binnendringen. Zal je stralen temidden van puin.

The guest house

This being human is a guest house.
Every morning a new arrival.

A joy, a depression, a meanness,
some momentary awareness comes
as a unexpected visitor.

Welcome and entertain them all!
Even if they're a crowd of sorrows, 
who violently sweep your house
empty of its furniture,
still, treat each guest honorably.
He may be clearing you out
for some new delight. 

The dark thought, the shame, the malice,
meet them at the door laughing,
and invite them in.

Be grateful for whoever comes, 
because each has been sent
as a guide from beyond 
    -Mewlana Jalaluddin Rumi 

Liefs Pris

dinsdag 18 juli 2017

De reis

Wandelend door het dal ligt daar voor me in de verte de berg gehuld in mis. Mijn benen zijn moe maar ik weet dat ik door zal moeten trekken. Hier in het dal ben ik niet veilig. De openheid ervan zal me geen beschutting bieden tegen kou en regen. Laat staan dat ik hier de wilde dieren op afstand kan houden. Eenzaamheid zet zich vast in mijn botten, ik ril ervan. Hoe lang ben ik al onderweg? De vermoeidheid blokkeert mijn gedachten. Ik moet voortbewegen en een kloof vinden in de rots om de nacht door te brengen. Het is niet ver meer en ik kan me overgeven aan de slaap. De laatste druppels vocht knijp ik uit mijn drinkfles, voor een moment verlichten ze de droogte in mijn mond.

De reis op weg naar nieuwe idealen, naar gebieden nog nooit ontdekt is soms zwaar. Maanden terug vertrok ik uit het dorp genaamd; Vertrouwd. Langzaam ontstaat er verwijdering met de mensen waarmee ik leefde in het dorp. De reden van mijn reis hebben ze nooit echt begrepen. Hoe ik mijn best ook deed ik kon ze niet overtuigen. Het contact verloopt moeizaam, steeds minder postduiven komen mijn kant op. Maar ik moest kiezen voor mijn overtuiging, de noodzaak om deze reis te maken.
Te midden van de eenzaamheid, in de dagen dat ik alleen onder de sterrenhemel sliep, besefte ik me dat ik dit eerder heb meegemaakt. Dat keer op keer wanneer ik enthousiast was vanwege een nieuwe weg waarvan ik ervoer dat ik die in moest slaan, eenzaamheid mijn vergezelde op mijn reis.
Het is niet de eerste keer dat ik gemerkt heb dat het geloof zo diepgeworteld zit in de mens.  En dat wanneer je daarin niet meer ten volste kan delen kostbare contacten langzaamaan beginnen op te lossen. Dat doet pijn, het breekt je op.
Soms kan ik al bijna voor me zien, hoe opnieuw hoofden zich omdraaien wanneer ze me vanuit de verte zien aankomen. Mijn ervaringen op mijn reis worden als gevaarlijk beschouwd, als verwerpelijk niet passend binnen de leerstellingen vanuit het dorp. Een leegte, een gevoel van melancholie is voelbaar in mijn lichaam. Het gemis van alles wat ooit zo vertrouwd voor me was.

Eindelijk bereik ik de voet van de berg. En al na een korte klim vind ik de perfecte plek om te slapen. Onderweg lukte het me om een haasje te vangen. Ik ontsteek een vuur met het hout dat ik gesprokkeld had. Ik rooster het vlees en bijt erin. De smaak zo intens vervuld mijn lijf met kracht. De avond is gevallen en onder de sterrenhemel denk ik aan alles wat ik tijdens deze reis heb meegemaakt. Aan al die ontdekkingen, aan al die mensen die ik ben tegengekomen. Maar ook aan de momenten dat eenzaamheid tegen me sprak. Teruggaan is geen optie meer. Dit pad is voor me uitgestippeld en ik moet me klaar maken voor de grote klim die voor me ligt. De legende heeft me verteld dat achter deze berg, Wijsheid woont in het dal genaamd Vrijheid. Dat daar een dorp op me wacht van mensen die, net als ik,  deze reis hebben afgelegd. Dat Wijsheid voor mij een slaapplekje heeft vrijgemaakt en dat ik voor een periode in de tijd ik mag leren van de mensen in het dorp. Wanneer ik daar aankom zal ik als eerste een postduif opweg sturen naar het dorp waar ik zo vertrouwd was.  De mensen die ik mis en waarvan ik hou, laten weten dat het goed met me gaat. Want ondanks de ervaringen uit het verleden hoop ik diep van binnen dat deze keer het anders zal zijn. Dat niet altijd bij het vinden van jezelf, je vriendschappen hoeft te verliezen.

All that is gold does not glitter,
Not all those who wonder are lost;
The old that is strong does not wither,
Deep roots are not reached by the frost.
From the ashes a fire shall be woken,
A light from the shadows shall spring;
Renewed shall be blade that was broken,
the crown less again shall be king. 
-J.R.R. Tolkien

Liefs Pris


dinsdag 11 juli 2017

De belofte

Soms overkomt het me dat ik ineens overspoeld raak met het besef van dat wat we zijn aangegaan. De belofte aan een kind dat het groot mag groeien binnen ons gezin. Dat we er altijd zullen zijn ook wanneer het moeilijk is. Dat we niet zomaar opgeven maar tot het uiterste gaan om die belofte te blijven nakomen. En dat gevoel overspoeld me in de ene periode meer dan in de andere. In het bijzonder extra wanneer er net een kindje bij ons is komen wonen waarvan het perspectief is dat het groot mag groeien bij ons thuis. Een belofte die je aan gaat, een bewuste keuze die we maken, zonder een kind echt te kennen. Gebaseerd op een methodisch onderzoek waarin we goed proberen te matchen. Maar hoe zorgvuldig we ook matchen het geeft nooit garantie voor de toekomst. Er moet ook een gevoel zijn naar een kind toe, een overtuiging diep van binnen. Ja, we gaan voor jou!

We zijn professionals die werken met ons hart. Maar alleen ons hart mag nooit leidend zijn. Ons verstand daarentegen ook niet, want we willen verder kijken dan alleen een dossier. We willen het kind erachter zien.
Er zijn zoveel aanvragen om te onderzoeken. Te vaak nee om te zeggen, doordat we niet meer ruimte hebben of doordat we de veiligheid niet kunnen waarborgen.
En dan is er nu ineens ook een nieuwe dimensie ontstaan, de Facebook berichten waarin we getagged worden. Een oproep waarin er pleegouders gezocht worden voor een kind dat geen plekje heeft. Alsof het om een advertentie van een hondje gaat! Ik snap de nood hoor begrijp me goed, mijn telefoon staat roodgloeiend, maar is dit de manier waarop dit anno 2017 moet gaan? Is dit de moderne manier van het werven van een goed thuis voor een kind in nood? In hoeverre gaan ouders zich dan aanmelden op basis van een emotie? En in hoeverre kan je dan een plek garanderen waarin een kind daadwerkelijk groot mag groeien?

Zo zag ik laatst een oproep voor pleegouders waar mensen op reageerden met; "Ja, Leuk!" Ja, Leuk?! vraag ik me dan af. Het opvangen van pleegkinderen is heel veel maar ik zou het in eerste instantie niet willen omschrijven als Ja, Leuk! Een puppy is leuk of een kitten eigenlijk ook wel. Maar een pleegkind dat zoveel heeft meegemaakt opvangen is niet leuk! Het is intens, het gaat het uiterste van je vragen. Het staat verre af van elk geromantiseerd beeld dat je hebt. Het verdriet van het kind zal je tot in het diepste raken en dan niet te vergeten het gevoel van machteloosheid wanneer er dingen besloten worden waar je niet achterstaat. Zaken die je moet uitwerken omdat jij uiteindelijk niets te zeggen hebt over het kind waar je al je tijd en aandacht in investeert. En geloof me dit kind zal zich anders gedragen dan je hoopte, want dit is een kindje met een verleden. En dan zal je je moet aanpassen je moeten verdiepen in het kind om uiteindelijk begripvol te kunnen handelen op het afwijkende gedrag dat hij of zij laat zien. Je zal soms met je handen in het haar zitten, het niet meer zien zitten en huilend in je bed liggen. Dus nee leuk is niet de omschrijving, dankbaar komt meer in de buurt. Maar dekt de lading ook niet geheel, want soms voelt het werkelijk als stank voor dank. Het is het waard, ja dat is het zeker. Ik ben blij dat ik dit kan doen en dat ik een verschil mag maken in het leven van een kind. Ik geniet ervan maar dat heeft me bloed zweet en tranen gekost. Het heeft van me gevraagd mezelf af te leggen en mezelf jaren te geven te wennen aan het gezinshuisouderschap. Inmiddels wil ik niet anders meer maar op de eerste plaats doe ik het niet omdat het; Ja leuk is. Nee ik doe het omdat ik geloof dat het verleden de toekomst van deze kinderen niet hoeft te bepalen. Besef je wat je aangaat wanneer je je huis openstelt. Doe het niet zomaar, maar maak een weloverwogen beslissing. Zorg ervoor dat je alles hebt gedaan om er voor te zorgen dat het kindje groot mag blijven groeien en besef je dat je soms de keuze zal moeten maken om toe te geven dat jou huis niet de beste plek is voor dit kind. Dat je dan afscheid zal moeten nemen en door een periode van rouw zal moeten gaan. Besef je dus goed waar je aan begint. Want een kind is geen puppy en ook een puppy verdient een weloverwogen beslissing.

"People have forgotten this truth," the fox said. "But you mustn't forget it. You become responsible forever for what you've tamed. You're responsible for your rose" -Antoine de Saint-ExupĂ©ry, The Little Prince 

Liefs Pris

dinsdag 23 mei 2017

Onafgesloten herinneringen

Gebeurtenissen achtervolgen me in mijn gedachtes. Zo nu en dan popt er een herinnering op die me overspoeld met een stekend gevoel. In mijn leven zijn er veel momenten geweest dat ik als het ware oppakt werd door de hand van een reus en zomaar ineens ergens anders werd neergezet. Alsof de GVR mij uit mijn slaapkamer ontvoerde en mee nam naar reuzenland. Een nieuwe omgeving, een nieuwe situatie en nieuwe mensen om mee om te gaan. En dat zonder afscheid te nemen van de tijd waar in vlak daarvoor nog middenin stond. Al in mijn kindertijd zat die reuzenhand mij achterna en tot op de dag van vandaag prikken zijn vingers mij nachts in mijn slaap. Ze maken dat ik woel en geconfronteerd word met vage herinneringen aan tijden van het verleden.

In het gezinshuis worden we regelmatig geconfronteerd met afscheid nemen. Met los laten van dat wat jezelf niet meer in de hand hebt. Ik zie jongeren, die net als mij, achtervolgd worden door een reuzenhand. Een hand die maakt dat ze van plek naar plek gaan zonder te settelen en te wennen. Voor hen maak ik altijd ruimte en tijd om afscheid te nemen. Ik kies voor hen bewust om juist door de moeilijkheid van het moment heen te gaan. En dat heeft me aan het denken gezet. Want als ik het voor hen zo belangrijk vind, waarom heb ik mezelf dan nooit gegund om af te sluiten zoals het hoort. Weggaan uit iets zonder het verdriet in de ogen te kijken is makkelijker. Je kunt gewoon wegstappen en verder gaan, zonder geconfronteerd te worden met dat wat te moeilijk is. En ja daar komt dan altijd dat eeuwige stekende gevoel van afwijzing bij kijken. In het bijzonder wanneer je moet breken met mensen die jaren belangrijk voor je zijn geweest. En dan trek je verder zonder stil gestaan te hebben bij dat gevoel en dan midden in de nacht komt de hand van de reus. Met zijn hand om je strot ontneemt hij je de adem en laat je voor een moment even die stekende pijn voelen.

Het afsluiten van gebeurtenissen, situaties en zelfs vriendschappen hoeft niet per definitie te betekenen dat je nog een gesprek hebt. Uitpraten van gebeurtenissen waarbij je weet dat er niet echt naar je geluisterd wordt is alleen maar vermoeiend. Mensen horen wat ze willen en kunnen horen en vaak is dat hetzelfde. De waarheid is vaak alleen maar een interpretatie van de feiten. En ook die feiten zijn voor een ieder weer verschillend. Soms is het dan beter om niet fysiek het afscheid aan te gaan maar wel om stil te staan bij. En dat kan op verschillende manieren. Teruggaan naar een plek in de tijd waar de vriendschap nog helemaal goed was of waar het juist mis ging. Teruggaan naar een plek waar je genoot van de tijd waarin je leefde. De situatie voor jezelf op papier zetten of misschien nog wel beter een levensboek maken. Een boek waarin je stap voor stap ruimte geeft aan je leven, aan je herinneringen. Aan mensen die belangrijk zijn en waren. Want ook de momenten in het leven waar we niet graag over opscheppen zijn onderdeel van ons verhaal. En ook de mensen die we het niet gunnen deel te zijn van, zijn wel degelijk deel van ons leven. Als we dat erkennen en daar ruimte aan geven kunnen we zaken een plek gaan geven. Zijn we instaat werkelijk af te sluiten. Kunnen we de reuzenhand een HighFive geven, zal zijn grip minder worden en zal die reuzenhand uiteindelijk in reuzenland blijven.

Ik gun mezelf vandaag de dag het moment van afsluiten. Want ik heb de ander lief zoals mezelf.

Closure. We all seek it. We seek the end of things and also the beginning of new things. Those things we can't find closure on, they haunt us. They pop up in our dreams, and creep into our thoughts in idle momentes, like a mind-bender that's beyond our mental capacity, a mystery that just won't ben solved. 

Liefs Pris

woensdag 19 april 2017

In de knoop van binnen!

Zelfs na alle kennis die ik tot me heb genomen, na alle jaren die ik al leef met deze kinderen. Zelfs na alle gesprekken die ik met ervaringsdeskundige heb gehad, blijf ik me zo nu en dan verbazen over de impact die het heeft, zorgen voor kinderen met een hechtingsstoornis.
En dan niet alleen het zorgen voor die kinderen maar ook het omgaan met de netwerken die aan deze kinderen verbonden zijn. In de praktijk is het altijd anders als in het boekje en soms trap ook ik in de valkuilen die er op de loer liggen. Maar zo nu en dan zie ik heldere lichtjes ontstaan en zie ik kinderen langzaamaan veranderen. Doordat ze inzicht krijgen in de problematiek die hen kenmerkt leren ze omgaan met de handicap genaamd onveilige hechting. En voor die sporadische momenten van licht in de duisternis leef ik het leven dat ik leef. Kies ik geregeld tegen mijn eigen emoties in om er toch gewoon opnieuw voor te gaan. 

En dan is daar altijd weer die vraag; 'Maar hoe is dat dan voor je eigen kinderen, is dat niet heftig of moeilijk voor ze?' En die vraag maakt soms dat ik twijfel en dat ik in de knoop raak van binnen. Dat ik bang ben hen te kort te doen omdat ik ook anderen kinderen wil helpen. Maar dan herinner ik me de gedachte dat geen jeugd vlekkeloos verloopt. En dat je als ouders altijd keuzes zal maken, dingen zal doen waardoor je kinderen iets in moeten leveren. Maar dat is deel van het leven, je hebt mooie dagen en lelijke dagen. Vrolijke dagen en verdrietige dagen. En als ik eerlijk ben zie ik me kinderen genieten van de gezelligheid, van de kinderen waarmee ze kunnen spelen. Van altijd wel iemand die zin heeft om op de trampoline te gaan. Maar het meest genieten ze van een vrij weekend of een avondje alleen met papa en mama opstap. Dan zeggen ze: 'Deze dag was geweldig, Ooh wat was dit leuk'. En dan kom ik tot de conclusie dat vele andere kinderen de gezinsmomenten niet zo intens beleven. Ze doen dat elke dag en voor ons is het elke keer opnieuw de bevestiging van: wij horen bij elkaar. Wij zijn familie. Dat vind ik bijzonder en ja natuurlijk schiet de gedachte soms in mijn hoofd dat mijn kinderen op een dag zeggen; 'Maar papa en mama hadden geen tijd voor ons.' Of iets in de trant van: 'Ze zorgden altijd alleen maar voor anderen.' En dan bij die gedachte heb ik weer die knoop in mijn buik, dus dan neem ik tijd en vraag ik mijn kleintjes hoe het met ze gaat. Of ze het nog gezellig vinden thuis en altijd krijg ik dan een knuffel en het antwoord: 'We kunnen toch nog meer kamertjes maken, we kunnen toch meer kinderen helpen!'

Want als gezin doen we het met elkaar. Met elkaar stellen we ons open. Mijn kinderen leren dat niet ieder kind het makkelijk heeft en dat het heel verdrietig is wanneer je niet meer thuis kunt wonen. En het wonen met kinderen die door dat verdriet heen gaan is niet makkelijk. Het gedrag wat daarbij komt kijken is niet echt iets voor in een gezellige foto. Soms is het best heftig maar het versterkt de band tussen ons als gezin. Alle vijf voelen we dan de dankbaarheid dat wij elkaar hebben en dat onze kinderen thuis, bij hun eigen papa en mama, mogen opgroeien. En ook die dankbaarheid is eigenlijk een lichtvonkje voor ons als gezin, waardoor we blijven doen wat we doen. 

Ik wil jou in een doosje doen
je beschermen tegen het leven
Maar je zal moeten leren dansen in de 
zon en leren vechten in de regen
                    #lief leven

Liefs Pris