woensdag 24 december 2014

Stationshal

Nog een paar treden te gaan. Mijn kuiten doen pijn. Wat een klim. Deze lange smalle trap vraagt het
uiterste van me. Langzaam voel ik een zweetdruppel over mijn rug naar beneden glijden. Met de  bevuilde mouw van mijn jas, veeg ik  zweet van mijn voorhoofd. Vlak voor ik boven ben, draai ik mijn hoofd om. Nog eenmaal kijk ik naar beneden. De duisternis in. De trap is zo stijl en hoog, dat ik met geen mogelijkheid, vanaf hier boven, het begin ervan kan zien. Nog een klein stukje en dan ligt deze reis achter me. Ik stap verder. Voel mijn spieren branden, maar stap door.

Ik zie de enorme hal voor me opdoemen. Een prachtige stationshal, met stalen bogen en een glazen dak waardoor het daglicht, op een prachtige wijze de duisternis overmeesterd.
Met mijn ov kaart, check ik in. Nog geen idee welk perron ik moet hebben. Mijn benen trillen, ik moet gaan zitten. Ik neem plaats op een houten bankje en laat de bedrijvigheid van het station op me inwerken. Haastig passeren mensen me, zonder dat ze me opmerken. Ik ben gewoon een van de vele reizigers. Niemand lijkt een idee te hebben, hoe belangrijk deze reis voor me is. Hoe bewust ik alles ervan op me laat inwerken. Hoe ik kijk naar wat erom me heen gebeurd.
Met alles wat in me is, overdenk ik de volgende stap die ik moet zetten. Wat mis ik het zorgeloos zijn. Voorheen deed ik dit soort beslissingen zonder vrees. Vertrouwde ik op mijn gevoel. Had ik er het volste vertrouwen in. De juiste trein zou ik niet missen. Door tegenslagen en teleurstellingen, lijkt dat niet zo zeker meer.
Was alles nog maar zoals vroeger. Toen kocht ik gewoon een treinkaartje. Stapte ik in de trein die me naar de juiste bestemming zou brengen. Nu met die stomme chipkaart, kan ik tot op het laatste moment mijn plannen wijzigen. Kan ik vlak voor vertrek nog beslissen; ik neem een andere trein. 

Er rijdt een trein langzaam de stationshal binnen. Direct vraag ik me af of dit de trein is die ik moet nemen? Ik voel de stress in mijn lijf. Ik kan het me niet veroorloven de verkeerde beslissing te nemen. De trein bepaalt mijn bestemming, de reisduur, het uitzicht en de mensen die ik tijdens mijn reis zal ontmoeten. Ik sta op en kijk om me heen. Treinen rijden het station binnen, een ontelbare hoeveelheid. Nog meer stress. Nog meer mogelijkheden om uit te kiezen. Hoe weet ik nu welke trein ik moet nemen. Ik heb geen flauw idee waar ik heen moet. Ik weet ongeveer waar ik heen wil, maar is dat ook passend in het plan. Mag ik zomaar mijn dromen blijven najagen. Ik tol van onzekerheid op mijn benen. Ik heb durf geen keuze te maken.

Terwijl mijn hersenen overuren maken, is hij daar ineens. Hij loopt de stationshal binnen en kijkt me strak aan. Hij is anders dan de andere mensen die in de hal lopen. Hij oogt niet zo gehaast. Zijn uitstraling is anders. Hij loopt recht op me af. Het ratelen in mijn hoofd stop. De stress en spanning vloeien weg. Nog maar een paar meter is hij van me verwijderd. Wanneer hij vlak voor me staat pakt hij mijn hand. Ik kijk diep in zijn ogen. Ik ken hem ergens van, alleen kan ik hem niet plaatsen. Direct voelt het vertrouwt. Hij neemt me aan de hand mee. Ik laat het over me heen komen. Binnen enkele ogenblikken zit ik in een trein. Geen idee wat de bestemming is. Even denk ik aan de mogelijkheid om uit te stappen. Alleen de gedachte al aan beslissingen nemen doet me verlammen.
De trein komt in beweging. Het is goed. Ik laat het over me heen komen. We gaan het zien.

Op deze kerstavond laat ik alle keuzes voor wat ze zijn. We gaan genieten met elkaar. Al is deze treinreis maar een rondrit, ik vind het is best. Al is het een reis met een omweg, prima. Aan ons ligt de keuze er iets van te maken. Er het beste uit te halen. Ik zie uit naar inspiratie, naar nieuwe dromen en verlangens. Naar vonkjes en vlammen. Naar de Gids die mij opnieuw de weg zal wijzen. Naar woorden die zinnen vormen. Die overgaan in verhalen. Die me naar onontdekte gebieden brengen. Ik zie uit, naar het gene er uit mijn pen zal vloeien.
Fijne kerst lieve mensen en op naar een vonkjesrijk 2015

“For last year's words belong to last year's language
And next year's words await another voice.
And to make an end is to make a beginning."

Liefs Priscilla


vrijdag 28 november 2014

De schelp

Vies en smerig ligt het daar aan me voeten. Besmeurd met modder.
Gehavend, door het slijk gehaald.
Door de dikke laag vuil is de vorm niet goed zichtbaar. Toch met één blik wist ik wat het was. Geen twijfel mogelijk. Dit is hetzelfde exemplaar. Door alle lagen stof heen, herken ik elke wervel van de schelp. Dit is de schelp. De schelp die ik gekoesterd heb. Die ik los moest laten en dacht kwijt te zijn.

Als de dag van gisteren weet ik nog het allereerste moment. De eerste keer dat ik de schelp in mijn handen hield. Toen leek de schelp smetteloos. Toch direct zag ik de kleine beschadigingen. Aan de zijkant zat een krasje. Bovenop een deukje, die de schelp bijna liet barsten. Juist die oneffenheden bezorgde me kriebels in mijn buik. Wat een blijdschap dat ik deze schelp mocht vasthouden. Mocht bewonderen. Dat juist ik was uitkozen om deze schelp te koesteren.
De buitenkant van de schelp was mooi. Maar ik wist dat deze schelp nog iets mooiers verborgen hield.
Slapeloze nachten. Vermoeiende weken, tranen en verdriet. Op mijn tandvlees lopen en maar hopen dat ik de ontdekking mocht doen. Dat er een dag zou komen dat ik de inhoud van de schelp zou ontdekken.
Eerst dacht ik dat hier en daar wat wrikken zou helpen. Als snel kwam ik tot de conclusie dat, dat onbegonnen werk was.
Eindeloos geduld, veel liefde en vertrouwen. Een omgeving waar de schelp zich veilig zou gaan voelen. Dat zou er uiteindelijk voor zorgen, dat ik een glimp van haar inhoud zou zien.
Het moment dat de schelp zichzelf een klein beetje opende was onvergetelijk. Magistraal zou ik beter kunnen zeggen. Een zee van licht kwam tevoorschijn. Vanuit de kleine spleet werden verschillende kleuren zichtbaar.. Het verlichte de kamer, mijn hart en de harten van de mensen, die net als ik, onder de indruk waren, door de schoonheid van de schelp. Die door de deuken heen keken, en de uniekheid ervan herkenden.
De schelp voelde zich steeds veiliger. Steeds vaker en langer liet ze haar kleuren zien. Op onverwachte momenten deed haar licht de duisternis verdwijnen.
Er was zelfs een moment. Zoals in een sprookje. Waar alles op zijn plek leek te vallen. Vrede de kamer vulde en ik een machtige ontdekking deed. De schelp opende zich iets verder. Mijn mond viel open van verbazing. Daar midden in de schelp. Omhuld door wonderschone kleuren van licht. Zag ik een parel. Ik wist het zeker. Al liet de schelp het me, niet helemaal zien. In het hart van de schelp, was een parel verborgen. De schelp was bijzonder, zonder twijfel, dat wist ik. Maar na het zien van de parel wist ik dat deze schelp uitzonderlijk was. Uniek in haar zijn. Tevens wist ik, deze schelp hoort bij mij.

Zoals dat in verhalen gaat komt er een onverwachte wending. Net nu het verhaal zich als het ideale sprookje aan het ontvouwen is, gebeurt het onverwachte.  De duisternis viel binnen. Voordat ik goed en wel wist wat er gebeurde was ze weg. De schelp was verdwenen. Het raam stond wagenwijd open. Nog zie ik de gordijnen wapperen in de donkere nacht. De schelp was niet helemaal van mij. Hoewel ik wist dat ze bij mij hoorde. Dat ze met mijn ziel verweven was. Was ze niet mijn bezit. Hoe kon dit mogelijk zijn. Ik was haar kwijt. Geroofd uit mijn handen, maar nooit uit mijn hart. Vergeten kon ik haar niet. In mijn dromen zag ik haar. Soms huilde ik in stilte. Verlangde ik naar haar schoonheid.

En nu ik dacht, dat ik haar nooit meer zou vinden. Ligt ze hier aan mijn voeten. Tranen lopen over mijn wangen. Blijdschap want de schelp is er weer. Angst probeert mij te overmeesteren. Door de beschadigingen lijkt ze haar schoonheid verloren te zijn. De deuken en rafels zijn immens. Ik twijfel even, met  moeite vul ik mijn longen met zuurstof. Ik buk en pak de schelp met trillende handen op. Fluisterend vraag ik “Ben jij het echt?” Met mijn vingers voel ik haar vorm. Ze is het. Mijn hart klopt sneller terwijl een onwrikbaar geloof in me groeit. Het zal tijd kosten. Vele hobbels moeten we zien te overwinnen. Maar er gaat een dag komen dat ik de parel weer zal zien. Dat lichten en kleuren mijn kamer vullen. De stralen mijn hart doen verwarmen. Dat de schelp zich weer veilig voelt. Zodat ik opnieuw haar schoonheid mag zien.De weg voor ons is lang. Met kennis en wijsheid zal ik geduldig wachten. Haar koesteren in liefde. Uitzien naar de dag dat de eerste bundels licht te voorschijn komen.

Not flesh of my flesh
Nor bone of my bone,
But still miraculously my own.
Never forget for a single minute,
You didn't grow under my heart,
But in it.


Liefs Priscilla

zondag 23 november 2014

Tuin van je emoties.

Een week van vonkelende momenten. Waar vonkjes, kleine vlammetjes werden.  
Vuurtjes mijn hart lieten opspringen. Vonkjes het leven van alle dag deden oplichten.

Door mijn beslissing te gaan genieten. Vonkjes te blijven verzamelen, kan ik ineens de minuscule lichtflitsen zien. Hoe donker de tunnel ook is. Ergens op de weg zijn er vonkjes om dankbaar voor te zijn. Om je in te verblijden.
Want wanneer je het grote geheel kan blijven zien, ben je instaat om te midden van droogte, bronnen van levend water te vinden. De vroege regen zal  keer op keer op je neerdalen. Ergens langs de weg zie je het bordje met eindbestemming. De plek waar je oog in oog zal staan met degene die jou blauwdruk in Zijn handen heeft. De plek van bemoediging is inzicht. De kunst is echter om vrede in je hart te bewaren. Dat de weg, de droogte, het tussenstation, niet het einde van de reis betekend. Het keerpunt is. Je je spullen pakt en terug gaat naar het beginpunt.

Nee, zelfs wanneer je het bordje niet kan vinden. De mist ervoor zorgt dat je de borden niet meer kan lezen. Je geen flauw benul hebt of je de juiste richting opgaat. Blijf dan vertrouwen op je hart. Het kompas dat binnenin je klopt. Zoek vrienden op, die als familie zijn. Laat hun harten, naast het jouwe kloppen. Laat wijze woorden je helpen, het doolhof te ontrafelen. Laat de overwoekerde tuin van je emoties, kort gewiekt worden. Het helpt je, om weer de juiste richting te vinden. De prachtige bloemen te ontdekken. Vonkjes en lichtflitsen te herkennen. Het hele plaatje te zien. Zodat je opnieuw beseft waarom je doet, wat je doet.

Deze week ben ik opnieuw onder de indruk geweest van het prachtige werk dat we doen. Werk dat we doen, omdat we geloven in herstel. We geloven in kansen voor kansloze. We geloven dat er wonderen kunnen gebeuren. Dat een kinderziel die kapot gemaakt is weer kan herstellen. Waar vernietiging is geweest, op de meest veilige plek, die er bestaat. Waar er in de baarmoeder pijlen zijn afgevuurd. Waar daar al kansen verwoest zijn. Blijven wij geloven, dat er herstel zal zijn, voor verwoeste zielen. Dat er een hoopvolle toekomst ligt. Dat er een blauwdruk is geschreven. Dat wij als wegwijzers mogen zijn in het leven van deze kinderen. Zodat er een dag zal zijn. Een dag waarin zij oog in oog staan, met degene, die hun blauwdruk heeft geschreven.

Dat is de reden waarom wij dit werk zijn gaan doen. Dat is de reden dat we twee jaar geleden een andere koers zijn gaan varen. Niet wetende in wat voor situatie we zouden stappen.
En datzelfde geloof maakt dat we er elke dag opnieuw, voor blijven gaan. Dat we ons verheugen in kleine vonkjes. Kleine veranderingen, die met het blote oog nauwelijks zichtbaar zijn.
Dat is waarom we doen het gene we doen. Omdat ieder leven kostbaar is. En ieder kind een kans verdient om in een gezin op te groeien. Want een stabiele situatie. Onbezorgd kind zijn, is een mensenrecht. Zelfs al is het maar voor die ene.

Zie jij de weg helder, weet jij welke kant je opgaat? Kan jij vandaag de rust vinden, om vonkjes te ontdekken? Is de tuin van je emotie een woestenij, of een plek waar prachtige rozenstruiken bloeien? Sta eens stil, haal diep adem. Laat de wind door je haren waaien. Noem drie dingen op waar je dankbaar voor kan zijn. Tel je zegeningen, ze zijn de vonkjes die je leven, deze dag doen oplichten.

Live authentically,
and savor each precious moment of your journey,
Because when you arrive at your destination,
another journey begins.        -Joe Keane

Liefs Priscila



vrijdag 14 november 2014

De dag nadat.......

Meteen voel ik de stekende pijn in mijn buik. Ik kan geen kant op. Voel me moe en lusteloos.
Wakker word ik met het felle licht dat in mijn ogen prikt. Naast me staat een glazen bakje. Niet veel groter dan een, uit de kluiten gewassen, vissenkom. In het bakje ligt een klein propje te slapen. Een klein mannetje, met donkere haartjes, die hem zo'n wijze uitstraling geven. Emoties proberen me te overmeesteren. Tranen proberen naar de oppervlakte te komen. Echter een automatisch mechanisme onderdrukt elk gevoel. Wezenloos kijk ik om me heen. Nog niet beseffend wat er is gebeurt.

In de weken die volgen zal het besef steeds meer tot me doordringen. Zal het hele proces me blijven achtervolgen. Me badend in het zweet wakker maken. Me laten huilen, een enorme woede in me losmaken. Er voor zorgen dat ik vele bijzondere momenten, in de ontwikkeling van het propje met donkere haren, zal missen. Na de bloedtransfusie zal mijn gele gezicht iets bijkleuren, echter zal ik afzichtelijk op vele foto's staan.

Door het oog van de naald gekropen. Gisteren was het precies zes jaar geleden. Samen met het kleine propje overleefde ik een bevalling. Een bevalling die niet zonder complicaties verliep. Waarbij mijn baarmoeder scheurde en Aiden via een spoedkeizersnee, ter wereld kwam.Waarbij hij er, door een wonder, zonder kleerscheuren van af kwam. Niet gehandicapt, geen zuurstofgesprek. Maar een prachtige kerngezonde baby. Mijn wereld stond stil. Als alles net even anders was gelopen? De gynaecologe vijf minuten later de kamer binnen kwam? Dan was ik er misschien niet meer.

De dag na zijn geboorte was een dag van ontreddering. Van het besef hoe fragiel het leven is. Hoe kwetsbaar een mens is. Hoe de dood ineens heel dicht bij kan zijn. Dat de geboorte van een kind iets wonderlijks is. Dat het anders kan aflopen dan verwacht. Met mijn 24 jaar had ik geen benul van alle gevolgen. Wat de complicaties konden zijn, van bevallen na een eerdere keizersnee. Tussen neus en lippen door, hoorde ik wel over de risico's. Alleen wat het inhield, als het mis zou gaan. Dat het dan goed mis kon gaan, dat was niet tot me doorgedrongen.

De dag van Aiden zijn verjaardag ben ik, keer op keer, dankbaar voor het leven. En elk jaar. De dag daarna dringt het weer tot me door. Ervaar ik weer het hoe, de dag nadat was.
Dit jaar is extra bijzonder. Nu alweer drie dagen geleden is er een nieuw propje geboren. Een heel mooi klein meisje. Met donkere haren en een bolle toet, die mij op een dag, tante zal noemen.
Dit jaar besef ik extra, het wonder van het leven. Slik ik nog een keer mijn tranen weg en ben ik dankbaar, dat mijn zus, een voorspoedige bevalling heeft gehad.
Bij een hoogzwangere dame, druk ik mijn angsten altijd weg. Doe ik alsof ik totaal geen gevaren ken. Bemoedig ik en probeer een steun te zijn. Maak grapjes, val zwangere dames lastig via de app. Maar heel diep van binnen maak ik me zorgen. Haal ik opgelucht adem. Voel ik de spanning wegglijden bij het bericht van een goede bevalling. Bij de geboorte van een gezonde baby.

Net trok mijn propje zijn vierde tand eruit. Vol trots laat hij een gapend gat zien. Ooh lieve Aiden, hij is alweer zes jaar. Een zonnestraal in mijn leven. Hij is zo leuk en grappig. Dankbaar voor elk moment dat hij mijn leven kleurt.

 "Being a mother is nog about what you gave up to have a child, 
but about what you've gained by having one"

Liefs Priscilla


zondag 2 november 2014

Een thuis, ons huis.

Terwijl ik de, al meer dan honderd jaar oude luiken opensla, hoor ik het gehinnik
van een paard. De
zon verwarmt mijn slaapkamer, op deze prachtige herfstochtend. De leilindes in de voortuin verliezen langzaam hun blad. Nog net zie het musje wegvliegen, van achter de gele bladeren, die zich nog niet helemaal gewonnen geven. Her en der liggen bladeren verspreid op het groene gras. Ik kijk schuin opzij langs  het statige hek bij de oprijlaan. Zie daar een prachtig bruine merrie in het weiland. De merrie die mij al hinnikend goedemorgen wenste.

Even droom ik weg en waan me in het jaar 1896. Zie een klein meisje, van anderhalf jaar oud, met een steen in haar mollige peuterhanden. Ze bukt en legt hem neer. Onder luide aanmoedigen van haar ouders. De eerste steen is gelegd. Het allereerste begin. Van een boerderij die vele herinneringen zal brengen. Margaretha is opgegroeid op deze mooie plek. In een tijd dat de wereld er heel ander uit zag. Maar ook had dit kleine meisje, net als de kinderen nu, behoefte aan een veilige woonplek. Aan een gezin vol liefde en warmte. Aan een thuis waar ze onbezorgd kind mocht zijn.
Hoe zal ze haar jeugd hier doorgebracht hebben? Hoe zag de omgeving er toen uit? Hoe is het met haar gegaan? Is deze plek, ook echt een warm thuis geweest?

Nu na 118 jaar is deze oude stolpboerderij voor ons gezin een nieuw begin. Woont erop nieuw een klein meisje. Een meisje vol dromen en verlangens. Met behoefte aan een thuis. En niet alleen zij, maar ook haar broers, gaan hier herinneringen creëren.
En samen met hen vele andere kinderen, voor wie we deze plek, een thuis willen laten zijn.

Voor ons zelf moet het ook een plek van vrede zijn. Een thuis, ons huis.
Werkelijk elke ochtend wordt ik zo wakker. Met het geluid van vogels en paarden. Mag ik wonen op een droomplek. In een prachtige omgeving. Met idyllische kamers. Kan ik wandelen in mijn eigen boomgaard vol leilindes en fruitbomen. Kan ik nu al dromen van de zomer. Van picknicken op verschillende grasvelden rondom het huis.

Maar toch de vonkjes kan ik maar niet ontdekken. De situatie zorgt ervoor dat ik het gewoon niet zie. Ik kan wel kijken maar zien kan ik het nog niet.  Een verhuizing in deze setting is heel heftig. Een ware exodus. Daarbij zijn er nog vele andere stressoren.
Daarom heb ik deze ochtend besloten, het is tijd voor kleine vonkjes. De storm zal langzaam gaan liggen. Alles en iedereen zal zijn plekje gaan vinden. De komende jaren, op deze fantastische plek, moet ik gaan genieten. Kostbare herinneringen maken.
Dankbaar zijn en mijn zegeningen tellen. Want waar er deuren sluiten worden ramen geopend en soms hele muren weggebroken.
Gezinshuis 'De Toekomst' is een feit!

May this Home be blessed with the Laughter of children, The Warmth of a close Family, Hope for the Future, and fond Memories of the past.

Liefs Priscilla

woensdag 17 september 2014

Schitterende kleuren.

Met het schaamrood op mijn kaken moet ik een bekentenis afleggen. Nu op deze
noemenswaardige leeftijd. In al mijn jaren van boeken lezen. Dat ik nu pas dit prachtige boek lees. Een boek met zoveel elegantie geschreven. Een boek dat, het nog te ontvouwen talent, van de jonge schrijfster, tentoonstelt. Het dagboek van Anne Frank. Een boek vol van hoop. Ondanks het besef hoe gitzwart deze bladzijde in onze geschiedenis is. Dit boek het bewijs, hoe de mens kan vallen. Gegrepen kan worden door een intense haat. Een haat dat alles wat hoopvol is. Dat alles wat bruist wil vernietigen.
De woorden die dit meisje heeft opgeschreven laten zien hoe kleurrijk de ziel van een jongere is. Vol dromen en verlangens, over een hoopvolle toekomst. Ze is werkelijk een toonbeeld van inspiratie. Juist in deze donkere tijden. Het is mogelijk om te midden van angst en verderf te ontsnappen in verhalen. Het is mogelijk de geest te blijven verrijken. Er is hoop op een sprankeling. Wanneer je in kan zien, hoe mooi kleine vonkjes zijn.

Die haat die komt om te roven en te stelen. Te moorden en te vernietigen neemt, elke keer weer, bezit van de mensheid. In onze geschiedenis zien we die haat keer op keer terug komen. Vandaag de dag worden opnieuw mensen vanuit haat vermoord. Verwoest en totaal vernietigt. Vernedert en kapot gemaakt. De duisternis bedekt de aarde en wij maken ons druk, om van alles en nog wat.
Zien niet, de prachtige stralen van de zon, die op ons leven schijnt. Maken ons druk om onzin dingen. In plaats van dankbaar te zijn, vanwege de vonkjes die ons leven doen oplichten. 
Natuurlijk ons leven gaat niet altijd over rozen. Het volkomen zorgeloos zijn, is een kinderrecht, schreef ik nog in een vorige post. Het blijft een fantastisch gegeven dat wij ons, over onzin dingen druk kunnen maken. Maar wanneer dat druk maken ervoor zorgt dat we gebukt door het leven gaan. Dat we door, een gevoel van algehele malaise, niet meer kunnen genieten. Niets meer zien van de geweldige vrijheid waarin we leven. Dan raken we het zicht op de werkelijkheid een beetje kwijt. Wanneer we de Hema boycotten en s'nachts niet kunnen slapen omdat er misschien ook gekleurde pieten kunnen zijn. Dan vraag ik me af, waar zijn de hoopvolle dromerige zielen zoals die van Anne.

Terwijl donkere wolken boven mijn hoofd razen, blijf ik driftig mijn vonkjes ontdekken. Een dochtertje, die wellicht iet wat laat, op het potje gaat. Vol trots en blijdschap stickertjes plakt. Gilt en juicht want: 'Tada ik wordt groter'. Dan zie ik daar een kinderziel vol schitterende kleuren. Vol van hoop en dromen. Dan besef ik me hoe immens groot mijn taak is. Om in deze duistere wereld de kinderziel te beschermen. Zodat, op een dag, zij al haar kleuren de wereld in kan laten schijnen. Zodat nog vele generaties later, vonkjes zichtbaar zullen zijn.

......zoek aldoor naar een middel om te worden, zoals ik zo erg graag zou willen zijn,
 als .... er geen andere mensen in de wereld zouden wonen. -Anne Frank

liefs Priscilla

donderdag 11 september 2014

Groot gemis

Allemaal leuk en aardig. Die mensen die hun dromen najagen. Prima voor hun natuurlijk. Goed dat
ze doen, het gene ze moeten doen. Fantastisch dat ze volgens hun blauwdruk wandelen.
Maar wij zitten met de gebakken peren. Wij zitten hier thuis met tranen in onze ogen, troostpatatjes naar binnen te werken. Want het ene moment stappen ze je leven binnen. Om te inspireren te bemoedigen. Om vriendschap mee te delen. Te gieren van het lachen, overheerlijk te eten. Om raad en advies aan te vragen, als vrienden bij wie je gewoon jezelf kan zijn.

Het andere moment kijk je naar hun ruggen. Vang je nog even een glimp van ze op voordat ze de douane passeren. Mijn hemel wat gaan ze een geweldig avontuur tegemoet. Geen twijfel mogelijk. Ze volgen hun hart en dat is daadwerkelijk geweldig. Maar ja het afscheid nemen is niet makkelijk. Ondanks de wetenschap dat het goed, blijft het lastig.
Geheel tegen onze Nederlandse cultuur in, blijven hun twee prachtige meiden hier. Hun meest kostbaarste bezit laten ze achter. Dat klinkt heel heftig en dat is het ook. Maar ze blijven te midden van vrienden en familie. Er wordt liefdevol op ze gelet. Hoe vreemd moet het zijn om eerst als gezin op het zendingsveld in Ethiopië te wonen. Nu dan, na vijf jaar Nederland, zonder je kroost de wereld in te trekken.
Maar echt het is goed. De meiden zijn hier op hun plek. Het had niet beter gearrangeerd kunnen zijn. De afgelopen vijf jaar, geheel volgens plan. Van alle vier de blauwdrukken, die er liggen. Een periode van voorbereiden. Van bijsturen en klaarmaken. Zodat alle vier de afdrukken op geheel eigenwijze vervuld kunnen worden. Volgens ieders unieke plan.
Volg jullie hart. Volg jullie dromen. Laat Zijn Licht in de wereld schijnen. Jullie hebben geen idee wat een geweldige toekomst jullie ingaan. Met zijn tweeën en als gezin.

In Nederland zal het gemis groot zijn, om deze twee bijzondere mensen. Ons gezin moet echt even door de zure appel heen bijten. Geen meneer meer, die zo hard praat. Geen gekke grapjes en gestoei. Geen lekkere bananencake en dipsaus meer.
Gelukkig laten jullie, naast alle herinneringen en inspiratie, de Ethiopische kruiden bij ons achter. Zodat op de momenten dat we allemaal even in een dipje zitten, we de dipsaus na kunnen maken. Natuurlijk smaakt het een tikkeltje anders, toch doen we alsof het net zo lekker is. Gewoon omdat het kan. We zien uit naar alle berichten. Naar al jullie avonturen. Lieve Robert Jan en Wineke jullie zijn als een bron van stromend water. Als parels, als kostbare schatten die door vele ontdekt moeten worden. De geheimenissen die in jullie zijn verborgen zullen leven scheppen op dorre plaatsen.
Het beste moet nog komen. Jullie dromen zijn niet te stoppen.

Ergens tussen droom en daad
Parel zijn in het kwadraat
Nieuwe tijden, nieuw begin
Echo van joviaal gespin
Vriendschap rijg je kraal na kraal
Liefde maakt de mens totaal

Liefs Pris


vrijdag 5 september 2014

Knikkende knieën

Nog even wrijf ik met mijn hand over de koude ijzeren beugel. Met een ferme klik valt hij in de
vergrendeling. Hoe ben ik op deze plek beland, vraag ik me af. Ik slik en kijk opzij. Pff wat een opluchting Jonathan zit in het zitje naast me. Met mijn hand pak ik de zijne beet. Besef me dat mijn handen klam zijn van het zweet. Voel zijn vingers zich verstrengelen met die van mij. Hij knijpt even stevig in mijn hand. Alsof hij wil zeggen: rustig maar het komt wel goed lieverd. Echter woorden komen er niet over onze lippen. We concentreren ons op wat er komen gaat.
Ik voel de karretjes in beweging komen. De tranen staan in mijn ogen. Bijtend op mijn lippen, trillend van paniek, laat ik het over mijn heen komen.
Tik tik tik tik tik tik, het treintje gaat omhoog. Heel langzaam worden we omhoog getrokken. Ik sluit mijn ogen. Vind het te spannend. Als er iets is waar ik niet tegen kan is het de spanning van een achtbaan. Tik Tik Tik nog even en we zijn op het hoogste punt. Voor ik het kan beseffen donderen we naar beneden. Voordat we volledig in de afgrond zijn gestort volgt er een scherpe bocht naar rechts. Ik wil schreeuwen en gillen, echter bij gebrek aan lucht, blijft al het geluid steken ergens achter in mijn keel.

Als stoer meisje liep ik met petjes en trainingspakken. Had ik een grote scheur en een nonchalant loopje. Probeerde ik over te komen alsof ik de wereld aan kon. Alsof niets mij enige angst kon inboezemen.
Zo kalm mogelijk stapte ik in achtbanen. Met een hart dat klopte in mijn keel, knieën die knikte, mocht niemand merken dat ik doodsangsten uitstond. Want dat paste niet bij mijn haar stoere imago.

Nu in dit seizoen voel ik me als dat kleine meisje.
In een karretje gestapt, lichtelijk geduwd, heb ik geen idee waar deze reis naar toe gaat.
Hoeveel loopings, scherpe bochten en duikvluchten de diepte in, er nog gaan komen.
Het grote verschil, met dat kleine meisje is, dat nu mijn grote liefde aan mijn zijde zit. Zijn ogen twinkelen bij elke bocht en geen looping is hem te heftig. Hij slikt hier en daar. Wanneer je goed kijkt zie je zijn borstkas in rap tempo op en neer gaan. Maar hij heeft het onder controle. Hij multitaskt erop los en geniet van de kriebels in zijn buik. Tussen alles door vindt hij tijd om zijn meisje gerust te stellen. Zijn meisje die doodsangsten uitstaat en niet goed tegen al die onzekerheden kan.
Echter wanneer ik in zijn liefdevolle blauwe ogen kijk. De ogen die maakte dat ik opslag verliefd was. Dan weet ik dat alles goed zal komen. Dat er een dag komt dat ik sta te springen om een ritje met de achtbaan te maken. Nou ja dat is wat overdreven.

Maar er ligt een hoopvolle toekomst voor ons. Er is een dag dat we uit de achtbaan stappen. Lichtelijk tollend op onze benen komen we langzaam tot rust. Ademen we in en uit. Pakken opnieuw elkaars handen beet en voelen de vrede op ons neerdalen. Te midden van gillende kinderen, afspraken, kooksels, boodschappen, bergen wasgoed en autoritjes ervaren we rust. Lachen we hard en kijken terug. Komen we tot de conclusie dat alles altijd opnieuw weer op zijn pootjes terecht komt.

We may not have it all together,
But together we have it all.

Liefs Priscilla


zaterdag 23 augustus 2014

Dertig!!!

Een jongetje rent mijn slaapkamer in. Geeft me een knuffel en rent de kamer weer uit. Ik doe een oog
open en zie het zonlicht door de gordijnen heen. Het is een nieuwe dag. Het is een dag waarvan ik hoopte dat het aan mij voorbij zou gaan. Met mijn handen wrijf ik in mijn ogen. Strek me uit en hoor beneden stemmetjes smoezen. Nog even draai ik me om. Hopend dat het een droom is. Ik durf niet te ontwaken. De angst, voor de tijd, is overheersend.
Voetstappen op de trap. Ze komen dichterbij. De deurklink gaat langzaam naar beneden.
De deur zwaait met een donderend geraas open. Voor ik het me kan beseffen ben ik bedolven onder de kinderkusjes. Handjes in mijn nek. Grote ogen kijken me aan." Mama je bent jarig" klinkt een stem.
Vluchten kan niet meer, ik ben nu echt dertig.

Na al het uitpak werk, nog meer kusjes en knuffels, sla ik de dekens van me af. Stap uit mijn, onder papier bedolven, bed. Recht mijn rug en loop met knikkende knieën naar de badkamer. Nu komt de confrontatie. Nu zal ik in de spiegel moeten kijken. Het gezicht van een dertigjarige vrouw onder ogen moeten zien.
Ik haal diep adem en vind de moed om mezelf in de spiegel te bekijken.
Wat schept mijn verbazing het is nog hetzelfde gezicht als gisteren. De fijne rimpeltjes zijn niet ineens veranderd in diepe groeven. De grijze haren overwoekeren niet spontaan mijn hoofd.
Nee het valt best wel mee. Met make-up is er echt nog wel iets van te maken.
Ik kan het wel van de daken schreeuwen. Ik ben dertig het valt wel mee.
Het komt wel goed. Ik ben een dertiger met jeugdpuistjes en een beugel. Dat verjongt het plaatje minstens met een paar jaar. Zo kan ik nog best even voor de dag komen.
Ik ben een dertiger met drie plus drie kinderen. Een lieve man, Guus de kat en twee dikke vette vlaamse reuzen.
Ik ben dertig en ik leef. Geniet en sta midden in het leven. Dertig is nog piepjong. Geloof me maar.

Vandaag ga ik genieten met mijn gezin. Volkomen zorgeloos zijn. Nadenken over wat ik allemaal wil doen het komende levensjaar.
De dag dat ik dertig ben, als een vonkje laten zijn.
De rest kan wel even wachten. Vandaag is mijn dag.

Het wijst erop dat je geen échte zorgen hebt, als je je zorgen over je leeftijd maakt.
-Harry Mulisch

Liefs Priscilla




dinsdag 19 augustus 2014

Volkomen zorgeloos, een kinderrecht.

Ineens is daar een gezicht. Na weken van de Volkskrant lezen.
Om midden in het bos toch op de
hoogte van de ontwikkelingen in de wereld te blijven. Wat is las schokte me. Het bleef alleen iets abstracts. Drong nog niet tot in de diepte door.
Tot zondagavond, kijkend naar een nieuws uitzending. Bewegende beelden zeggen zoveel meer.
Voor ik het wist keek ik in haar ogen. Het greep me aan. Als een bom sloeg het in. Pakte me bij mijn lurven en deed alles om me heen in rook op gaan. De blik in de ogen, van het yezidisch meisje, drong diep in mijn ziel door. Het dodelijke vergif dat door haar aders stroomde probeerde grip op me te krijgen. Deed me beseffen hoe vernietigend het is. Het gif maakt alles kapot. Verwoest een kinderziel. Angst is als een sluipmoordenaar die niets, wat op zijn pad komt, in leven laat. Het meisje werd een helikopter in getild om zo weg te komen vanuit het berglandschap. Naar een plek waar ze veiliger zal zijn. De angst die over haar heen hing was tevens zichtbaar bij de volwassenen. Volkomen gevangen in een web van angst. Wanneer volwassenen opgeslokt worden. Doodsangsten uitstaan. Keuzes moeten maken tussen afgeslacht worden of omkomen van de honger. Wanneer je jezelf niet kan beschermen en niet weet wat er zal gebeuren. Het besef dat zelfs je vrouw en kinderen niet veilig zijn. Niet weet hoe hun toekomst eruit zal zien. Hoe kan je dan nog je kinderen vertellen dat ze niet bang hoeven te zijn?
 Mij lukt het om stoer een spin vast te pakken. Zodat ik het juiste voorbeeld geef. Niet mijn eigen angsten overbreng op mijn kinderen. Maar hoe kan iemand die doodsangsten uitstaat zijn kinderen voor angst beschermen. Trauma's voorkomen. Het is een onmogelijke taak.
Angst is het gif wat de wereld in gezaaid wordt. Wat mensen kapot maakt.
Mensen aanzet tot extreme daden.

Het zou een kinderrecht moeten zijn om ruzie te kunnen maken over welke kleur beker je mag hebben. Zeuren dat je het eten niet lekker vindt. Jengelen omdat je vandaag een prinsessenjurk aan wilt. Ik weet heus wel dat onze kleintjes, in vergelijking met, een tikkeltje verwend zijn. Maar het is maar net hoe je ernaar kijkt. Zou niet ieder kind zo moeten kunnen leven? Volkomen zorgeloos zijn. Zou niet iedere ouder zich druk moeten maken over hoe het bekerconflict opgelost moet worden? Hoe gaan we dat nu weer regelen, er is nog maar één blauwe beker op 2 jongetjes!

Helaas is dat niet de werkelijkheid. Op dit moment staan ouders en kinderen doodsangsten uit. Het enige wat er toe doet is overleven. Dat is nu eenmaal de realiteit. Te midden van die angst, hoop ik, dat er nog volwassenen zijn, die het op kunnen brengen, om verhalen te vertellen. Verhalen vertellen is een cultureel erfgoed in het Midden-Oosten. Laten de ouderen de kleintjes meenemen naar een plek vol fantasie. Zodat het kleine kinderzieltje een heel klein beetje beschermt wordt tegen het vergif. Al is het voor een minuut of vijf. Voor een ogenblik. Even ontsnappen aan de realiteit. Even voor het moment volkomen zorgeloos zijn.

Vogel
Als ik weg wil word ik soms een vogel.
Dan ga ik op mijn tenen staan
en vlieg ik heel ver hier vandaan.

Over de huizen en het bos
op eigen wieken, helemaal los.
Over de puntige bergen
en de diepe zee –
Als je wil dan mag je mee …

Voel de wind langs je oren,
voel de wind door je haar.
Hij blaast
alle gedachten uit je hoofd,
anders ben je veel te zwaar.

-Theo Olthuis

Liefs Priscilla

zaterdag 16 augustus 2014

Door de ogen van de prins.

De zon laat haar stralen schijnen, in al haar schoonheid, door de groene toppen van de bomen heen.
Ze doet de bladeren oplichten in vele tinten groen. Van licht appelgroen tot een intens mosgroene kleur. Het bos komt tevoorschijn als een plek vol mysterie. De natuur gaat zijn gang. Deint mee met de seizoenen. Ontvouwt zich in het ochtendlicht. Deze zomer heeft het land in zijn greep. Wij genieten, zien onze kinderen het bos ontdekken. Kijken toe en laten dit seizoen over ons heen komen. We kussen de kleine prins, met dikke snor, wanneer hij zich weer vol modder heeft besmeurd. Wat een heerlijkheid zo'n seizoensplek op de camping. Een zomer lang kunnen de kinderen rondrennen. In de vroege ochtend kijk ik omhoog en zie de de schoonheid van de bomen. Sluit mijn ogen en besef me wat een bijzondere herinnering deze zomer voor de kinderen moet zijn. Was ik nog maar zo klein. Zo zorgeloos. Alleen maar genietend.

Maar het moment zat eraan te komen. Er was geen ontkomen aan.De tijd laat zich niet stil zetten. Ze verstrijkt met het tikken van de klok. De seizoenen komen en gaan in elkaar over. Nu zit ik thuis. Achter mijn computer. Een blog te schrijven, aangezien mijn vakantie sprookje zijn einde nadert. Vandaag reden we naar huis. Ons tenthuisje in het bos achtergelaten. Slik, nog maar twee nachtjes en de kleintjes gaan weer naar school. Ik wil er nog even niet aan denken.
Tja natuurlijk het is ook fijn als alles weer in zijn ritme is. Dat weet ik wel. Maar toch nog even niet. Zo via deze blog wil ik me, stapje bij beetje, weer in de bewoonde wereld begeven. Laten zien dat ik er nog steeds ben. Dat ik, ook online, me ritme aan het zoeken ben. Dat alles weer volgens plan zal verlopen. Met minimaal wekelijks een update. Een inspirerende quote. Vonkjes om mijn geluksmomenten niet te vergeten. Ze te omschrijven zodat ze niet verloren gaan.

Het is van groots belang. Want het begin van het einde is inzicht. Dezelfde klok blijft maar tikken. Nog maar een week te gaan. Dan is het zover. Dan ben ik dertig. Lieve help. Ook dat laat niet op zich wachten. Gaat er echt van komen.
Bij mooi weer vlucht ik terug naar mijn tenthuisje. Trek ik me terug in mijn sprookjeswereld. Laat ik, de kleuren en geuren van het bos, tot in mijn vezels doordringen. Kus ik mijn kleine prinsjes en prinsesje. Doe net of het allemaal wel meevalt. Want zeg nu zelf het leven is zo mooi. Zo zorgeloos door de ogen van de prins. Dat wil ik niet missen.

Als we binnenkort alle raadsels hebben opgelost, zullen we nog altijd het raadsel van de tijd overhouden. Dat zijn we namelijk zelf. -Harry Mulisch

Liefs Priscilla





zaterdag 28 juni 2014

Mijn levensroman

Als een rouwproces heb ik afscheid genomen. De personages los gelaten. Meer dan negenhonderd
pagina's lang leefde ik met ze mee. Waren ze deel van mijn leven. Kon ik ze niet uit mijn gedachten laten gaan. Was ik benieuwd of Ada ooit nog uit haar coma zou ontwaken. Of Quinten werkelijk de ontdekking zou doen. De roeping zou volbrengen die erop zijn leven ligt. Daar tussenin nog de vraag of hij ooit zou weten dat Max en niet Onno zijn vader was.
Dan na al die pagina's vol meeslepende emoties sla ik het boek dicht. Haal diep adem en besef me dat ik weer terug in de werkelijkheid ben.
Langzaam heb ik de personages de uitgang laten vinden. Zodat ze uit mijn gedachtes konden ontsnappen.
Mijn eigen leven is het die ik leef. Vol vragen en dromen. Vol emoties en verlangen. Vol met zaken die ik niet begrijp.
Me afvragend of ik net als Quinten het gene ga volbrengen wat erop mijn leven ligt. Wanneer ik de engelen zou horen praten. Met mijn blauwdruk in hun handen. Zouden ze dan vinden dat alles volgens plan verloopt? Zouden ze blij zijn met de organisatie van mijn leven? Zou alles volgens de goede orde verlopen? Hoe vaak zouden ze ingrijpen? Om mij op het juiste pad te houden. Zou er net als in de ontdekking van de hemel een meteoriet aan te pas moeten komen? Gewoon zodat ik koers blijf houden.
Ach ik weet het niet. Wel weet ik, dat ik keer op keer Gods hand zie. Dat op bovennatuurlijke wijze alles, elke keer opnieuw, weer op zijn pootjes terecht komt.
Dat ik erop mag vertrouwen dat ik wandel volgens mijn blauwdruk. Niet omdat ik krampachtig elke beslissing afweeg. Niet omdat ik pas een stap zet wanneer ik zeker weet dat het de juiste is. Niets van dat alles. Mijn wandel gaat volgens plan omdat ik erop vertrouw dat het in Zijn handen ligt. Dat Hij bijstuurt waar nodig. Dat Hij het hele plaatje ziet. Soms met een hoop gedonder ingrijpt en hier en daar met een klein zuchtje wind me de juiste richting in blaast.
Dat is mijn God. Dat is degene waarin ik geborgen ben. Onder Zijn vleugels verblijf ik met mijn gezin. Met mijn eigen kroost en met de gezinshuiskinderen. Ook zij zijn deel van het verbond. Samen met ons mogen ze schuilen tegen de stormen van het leven. Zijn allesomvattende vrede ervaren.
Zo zijn wij weer personages in het grote geheel. In het grote boek des levens. Laat daarom mijn levensroman van historische waarde zijn. Een inspirerende indruk achter laten in de levens van de mensen om me heen.

Uw ogen zagen mijn vormeloos begin;
in Uw boek waren zij alle opgeschreven,
de dagen, die geformeerd zouden worden,
toen nog geen daarvan bestond.
Psalm 139:16

Liefs Pris

zondag 15 juni 2014

Burgerlijke wurggreep.

Na de aanschaf van twee vlaamse reuzen, een volgend project. Momenteel ben ik de trotse bezitster
van een heuse seizoenplek op een camping. Nog geen twintig minuten rijden van ons huis. Wie had dat gedacht? Waar is het mis gegaan? Hoe heeft het zover kunnen komen? In mijn stoutste dromen heb ik mij nooit zo'n burgerlijk feit kunnen voorstellen. De hele wereld ligt aan mijn voeten. Een wereld die zoveel te bieden heeft. Oneindig veel stranden, tropische oorden om te ontdekken. De burgerlijkheid heeft mij, als een sluipmoordenaar, bij de keel gegrepen. Toen ik even niet oplette sloeg hij toe. Deze zomer loop ik, met een wcrol onder mijn arm, naar het toiletgebouw. Was ik dagelijks mijn gebloemde plastic borden af. Maak ik praatjes met burgerlijke types. Maar ondanks dat houd ik stand. Ik voel zijn handen om mijn keel geklemd, snak naar adem, maar blijf weerstand bieden. Want nee, mij zie je deze zomer niet op die plastic klompen rondlopen. Hoewel die dingen op de camping misschien nog steeds in de mode zijn. Aan die mode grillen doe ik niet mee. Ik weiger het. Als ik de keuze moest maken. Die klompen of mijn leven. Dan zou dit wellicht het laatste zijn dat ik zal typen.
Ja ik dramatiseer weer eens een beetje. Het is zo'n gek plekje nog niet. Op vier kilometer van het strand, aan de ijzige koude Noordzee, midden in het bos geniet ik. Het is wel niet de prachtige azuurblauwe Middellandse zee, maar goed de kinderen kennen het verschil niet. Die zie ik de hele dag niet. Struinen de camping over. Emily op haar roze plastic klompen, die zij draagt alsof het de muiltjes van Assepoester zijn, wil niets liever meer dan naar de camping gaan. De kinderen pronken ermee. Zijn zo trots op ons huisje in het bos. Het is dan wel een burgerlijk iets, toch brengt het me een beetje terug naar mijn roots. Want ja ons huisje heeft ook wielen. Zo leef ik als een zigeunerinnetje buiten. Kook ik buiten, eet ik buiten, doe ik de afwas buiten. Eigenlijk doen we daar alles buiten. Wat moet dat heerlijk zijn geweest. Het leven van mijn voorouders. Trekkend van plek naar plek. Altijd in de buitenlucht. Kampvuur aan, dansen en zingen. Wat een feest. Gelukkig staat onze vouwwagen op een vaste plek. Zodat ik niet van plaats naar plaats hoef te trekken. Want ja dat is toch niet echt mijn ding. Dat komt waarschijnlijk door de wurggreep, van de burgerlijkheid, waar ik me momenteel in bevind.
Met dit in mijn gedachtes geniet ik intens van mijn met modderbesmeurde kinderen. Glimlach ik om de kleding die niet meer schoon te krijgen is. Mijn vriendinnen waaien aan. Want ook hun kroost wil lekker in de modder ploeteren. Zo gaan de dagen voorbij. Heerlijk kletsend vanuit mijn luie stoel. Word ik wakker samen met Ullie de uil. De mascotte van de camping. Onder lichte dwang van dochterlief huppelen we in de ochtend naar die uil. Maken we een dansje en geven we Ullie een knuffel.  Tussen dat alles in blijf ik mij verdiepen in de Nederlandse letterkunde. Samen met Harry Mulisch laat ik het camping leven over me heen komen. Zit ik met een literair hoogstandje van de grootmeester voor de vouwwagen. Wat een heerlijkheid. Als dit geen vonkje is!

Het begon op een zonnige zaterdagmiddag, de lente was met een grandioze spagaat uit de coulissen te voorschijn gesprongen, de ramen waren opgeschoven en zachte lucht vulde de kamer.
-Harry Mulisch uit de" Ontdekking van de hemel"

Liefs Priscilla

vrijdag 6 juni 2014

Knoop voor Oranje

Er staat een column van mij op metronieuws. Verschillende berichten via de media hebben mij een knoop in mijn maag bezorgt. Doen me met een raar gevoel uitkijken naar het WK.
Ik heb zo'n zin in dit voetbalevenement. Toch twijfel ik zo hier en daar. Lees en Stem op mijn column door op de link te klikken. lezerscolumns.metronieuws.nl/view/d5zm

vrijdag 30 mei 2014

Liefde

De zon schijnt. De vogels fluiten en ik ervaar kriebels in mijn buik. Vandaag ben ik ceremonie juf, samen met een lieve vriendin, op de bruiloft van twee fantastische kanjers. Een jong stel. Highschool
sweathearts die elkaar het jawoord gaan geven.
Het is zo'n kostbaar gegeven. Twee mensen die het aandurven samen een toekomst te gaan bouwen. In een tijd waarin mensen moeilijk keuzes kunnen maken. Er altijd iets beters te vinden is. De schappen vol liggen met vergelijkbare producten. Je over alles wel een review kan lezen. Je nooit helemaal zeker bent of je wel het beste hebt genomen. Voor je het weet is er weer een vernieuwendere versie. Ja in een tijd als dit is het moedige daad. Want  hoe weet je nu zeker dat je de ware gevonden hebt. Want je hebt zo je eigen ervaring met die geweldige persoon. Godzijdank is er geen review te vinden van een ander. Hoewel er zijn natuurlijk exemplaren waar meerdere reviews over te vinden zijn.
Maar goed, het blijft iets speciaals. Twee families die volop in de stress zijn. Allerlei vrienden en vriendinnen die al weken opzoek zijn naar de beste outfit. Iedereen in rep en roer. Dat allemaal om deze dag zo speciaal mogelijk te laten zijn. Deze dag die het begin zal zijn van een toekomst samen. Waar twee mensen hand in hand de weg samen gaan bewandelen.
Zelf ben ik dankbaar dat ik negen jaar geleden hetzelfde heb gedaan. Nog steeds geloof ik in de liefde. De wereld om ons heen laat vele gebroken gezinnen zien. Vele mensen die uit elkaar gaan. Toch geloof ik in het liefdeverbond. Het samen optrekken. Ik geloof in gezinnen die heel zijn. Die kinderen kunnen opvangen in liefde. Die een plek van rust en zekerheid kunnen zijn.
Het is wellicht een kleinigheid. Een huis met een dak erboven. Een vader en een moeder die het gezellig samen hebben. Toch is het een vonkje die steeds zeldzamer wordt . Iets wat niet snel meer te vinden is. Ik zie het aan de kinderen, die wij een liefdevol plekje mogen geven, hoe uniek het is. Dat het geen wij hebben een waardevol goed is. Een huis waar liefde uit kan stromen. Die de straat en de buurt om ons heen een beetje kleur mag geven. Trots ben ik dan ook om vandaag deel te mogen zijn van deze bijzondere dag. Het begin van een geweldig avontuur. Een liefdesverhaal waarin in ik vol vertrouwen ben over een goede afloop.
Als ceremoniejuf doe ik flink me best deze dag een waar sprookje te laten zijn.
De bloemen staan klaar. De laatste puntjes op de i en vanmiddag ontvangen wij de gasten met een grote glimlach. Deze dag zal als een grote vlam zijn in het leven van dit bijzondere stel.

Een paar
Soms horen mensen duid'lijk bij elkander
je kunt het zien - die twee dat is een paar
de een is wel de één, maar óók de ander
soms horen mensen zichtbaar bij elkaar.

-Toon Hermans

Liefs Pris

vrijdag 23 mei 2014

Dromen

Het verzamelen van de kleine vonkjes, is niet bedoelt het grote dromen achter me te laten. Nog
steeds  droom ik van geweldige vergezichten. Van momenten in de toekomst waarin ik mij op de toppen van de bergen zal bevinden. Het verzamelen van de kleine vonkjes helpt me erbij die bestemmingen vol vreugde te bereiken. Dat op de momenten dat ik van het uitzicht mag genieten, ik niet verdrink in de problemen die het op de top zijn met zich meebrengt. Dat ik niet totaal uitgeteld aan het bijkomen ben van de lange reis die we hebben afgelegd. Dat ik vloek en tier omdat mijn waterflesje op is en ik nu zo aan de top omkom van de dorst. Dat de duizeligheid, die het staan op grote hoogtes met zich meebrengt, me niet overvalt en me naar beneden lazert. Keer op keer heb ik gemerkt dat pas wanneer ik weer aan de voet van de berg sta de top zoveel mooier bleek te zijn. De kleine vonkjes helpen me erbij van die beklimmingen te genieten. De schoonheid te zien van het puntje van de berg. Even stil te staan bij het besef dat we het gehaald hebben. Met opgeheven kan ik mijn vlag in de grond steken. Adem halen en met stralende ogen van het uitzicht genieten. Dat is wat de kleine vonkjes met me doen. Sommige van die hoogte punten zijn in de ogen van vele wellicht niet heel bijzonder. Toch is het voor mij een ware beklimming geweest en ben ik dankbaar dat ik een dak boven mijn hoofd heb, genoeg geld om leuke dingen te doen, getrouwd ben met een fantastische vent en voor drie gezonde kanjers mama mag zijn. Al die zaken bezorgen mij de nodige vonkjes. Vervullen mij met een intens gevoel van geluk. Altans wanneer ik me niet laat meeslepen door alle verantwoordelijkheden die al die zaken met zich meebrengen.
Het zien en genieten van de kleine vonkjes zorgt ervoor dat ik vanuit een tevredenheid kan dromen. Groots dromen, maar niet omdat het nu niet goed is. Nee juist omdat het zo mooi is. Daarom verlang ik ernaar zoveel meer mensen te laten genieten van de schoonheid van dit uitzicht. Droom ik ervan om met vele andere bergen te beklimmen. Angsten te overwinnen. Te geloven in een God die alles mogelijk maakt. Die het beste met ons voorheeft.
De kleine vonkjes stellen me instaat niet ontevreden te zijn. Maar te genieten van het hier en nu. Te beseffen dat de heel gewone dingen, zo gewoon nog niet zijn. Dat het vonken zijn die van grote waarde blijken te zijn. Die het leven zo kostbaar maken. De tijd vliegt voorbij en wanneer we niet uitkijken blijven we maar verlangen naar morgen. Naar de dag die nooit zal komen. Want er zal altijd wel iets zijn dat maakt dat het niet geheel perfect is. Morgen laat steeds weer opzich wachten.
Nee ik droom van vele dingen maar wel van uit een genieten dat het nu fantastich mooi is.
Ik geniet en ben dankbaar. Zelfs voor de hele kleine vonkjes. Zelfs de kleinste vonkjes doen het leven van alle dag oplichten.
Geniet je mee vandaag van al het moois om je heen. Schrijf eens op wat voor vonkjes je vandaag ziet, ervaart, beleefd. 

De glimlach van een kind doet je beseffen dat je leeft..................................

Liefs Priscilla





zondag 11 mei 2014

Mama

Een dag waarin we als kinderen onze moeders in het zonnetje zetten. Waar wij zelf als moeders door
onze kinderen verwend worden. Voor mij is moederdag tevens een dag waarin ik mijn oma laat weten dat ze belangrijk voor me is. Zonder haar was mij jeugd heftiger geweest. Ze was er om keer op keer voor ons te zorgen. Ze nam geregeld het huishouden op zich en was als een veilige baken. Mijn moeder zet ik ook in het zonnetje. Samen zijn we door veel dingen heen gegaan. Voor mijn kleintjes is ze een echte verwen oma. Die ze volpropt met allerlei lekkers. Het verleden kunnen we niet omdraaien. Vandaar dat we moeten genieten van de mooie momenten die het heden ons brengt. De kleine geluksmomenten koesteren. Een maand of drie geleden schreef ik een gedicht voor haar. Op deze regenachtige moederdag wil ik het met jullie delen. Aan alle mama's geniet van alle vonkelende momenten. Het is zo'n bijzonders iets mama te mogen zijn. 

Mama
Ik schrik bij het zien van de gelijkenis
De herkenning van jou in mijn spiegelbeeld
Herinneringen drijven naar de oppervlakte
Opnieuw zie ik de gejaagdheid in je ogen
Mijn ogen staan zo anders, rustiger
Toch lijken ze op die van jou
Dezelfde leeftijd heb ik nu, toen jij zo was
De mama uit mijn kindertijd, uit mijn herinnering
Jong was je, te jong, om alles te dragen
Je verborg je onzekerheden achter een masker van make-up
Jouw leven was zo anders toen, als het mijne nu
Ook in de tijden daarna heb je niet je rust gevonden
Vaak was ik bang te worden zoals jij
Nu ben ik jou, zoals jij zou moeten zijn
Je hebt niet dezelfde kansen gekregen, aangegrepen
Ik weet dat je geniet, trots bent, kijkend naar mijn leven
Ik schrik bij het zien van de gelijkenis
De herkenning van jou in mijn spiegelbeeld.
-Priscilla

Liefs Priscilla

maandag 5 mei 2014

Treinreis

Het was niet mijn bedoeling om enige vorm van geloofsovertuiging in mijn blogs te noemen.. Helaas het is me niet gelukt. Het geloof is voor mij verweven met wie ik ben. Niet zozeer de vorm ervan.
Dat is iets wat momenteel aan een heftige strijd onderhevig is. Daar zoeken wij onze weg in. De trein dendert en dendert. Wanneer we denken een passende bestemming gevonden te hebben, dan blijkt het perron er toch anders uit te zien dan we voor ogen hadden. Het heeft ons veel twijfel gebracht, veel vragen in ons aangewakkerd. Niet wetende welke richting we op moeten. Zo blijven we station na station zitten. Genieten we van de veel kleurigheid die het leven met God met zich meebrengt.
Ondanks dat ik regelmatig met Hem worstel. Ik recht voor zijn raap Hem mijn vragen voordraag. Te midden van de worstelingen Hem in zijn liefdevolle ogen aankijk. Hoe diep mijn wanhoop soms is keer op keer zie ik de glinstering in Zijn ogen. Hij kent mij als geen ander. Beter dan ik mezelf ken. Hij weet dat ik zo nu en dan fel uit de hoek kan komen. Ik mijn twijfels heb over hoe de dingen van het leven gaan. Mijn onzekerheden en mijn oprechte vraag waar Hij in bepaalde situaties was. Waarom de dingen zijn gegaan zoals ze zijn gegaan. Hij schrikt er niet van terug. Tijdens de worstelingen legt Hij zijn liefdevolle armen om me heen en fluistert in mijn oor hoe prachtig ik ben. Want hij weet dat, ondanks de bochten waar ik me in wring, ik altijd weer aan Zijn voeten ga zitten. Mijn verdriet maar ook mijn vreugde met Hem deel. Daar genieten we dan samen van en Hij leert me keer op keer op Hem te vertrouwen. De ervaring, van al bijna dertien jaar vriendschap, heeft me geleerd dat wanneer ik afwacht ik de juiste bestemming zal vinden. En nee, dat hoeft niet zozeer een perron te zijn. Het kan ook een stop zijn op een nog onbekende bestemming. Een plek die ik mag ontdekken. Waar nog geen station gebouwd is. Alleen een ruig stuk grond, klaar om bebouwd te worden.
Dus nee met zes kinderen een kerk in gaan werkt momenteel niet zo. Thuis met vrienden kerk houden is daarom een bijzondere uitkomst. Een uitkomst ook aangezien we dat combineren met heerlijke gerechten. Hebben we weer een smoes om naar de winkel te rennen en een nieuw kookboek aan te schaffen. Ja zeker ik mis het werken met tieners zoals we dat voorheen deden. Het spreken en voor grote groepen staan is iets wat we met veel plezier maar ook met de nodige worstelingen hebben gedaan. Toch mis ik het zo nu en dan. Nu geven we ons zelf aan een handje vol. Aan kinderen waarvoor het leven uitzichtloos lijkt. Ook voor hen heeft mijn God een hoopvolle toekomst. Zoals ik met Hem worstel is het aan hen om het gevecht aan te gaan. Ze zijn welkom om samen met ons in de trein te gaan zitten. Te kijken waar die ons zal brengen. Op welke stationnetjes we zullen stoppen. Welke vergezichten we mogen zien. Mijn hemel, nu heb ik echt een Blog bomvol geloofsovertuigingen geschreven. Gewoon omdat ik toch niet anders kan. Dit is wie ik ben. Zonder het geloof in een God die al het onmogelijke mogelijk maakt stond ik nu ook nog ergens hulpeloos op een perronnetje te wachten. Want eerlijk is eerlijk. Mijn toekomst zag er, dertien jaar geleden, niet veel hoopvoller uit, als die van de kinderen waar wij voor mogen zorgen.

Als ik alleen maar was
Een kop op een karkas
Had mijn bestaan geen zin
Goddank er zit iets in


Ik weet niet hoe het heet
Een ziel? een kern? een pit?
Mijn moeder zei:”‘t is God
Die ergens in ons zit…”


Maar soms voel ‘k me zo leeg
En onze lieve Heer
Van wie mij werd verteld
Vind ik dan nergens meer


Maar als ik op een dag
Wat naar de bloemen kijk
Dan denk ik telkens weer..
Mijn moeder had gelijk!

-Toon Hermans 

Liefs Pris

zondag 4 mei 2014

Met andere ogen

Al bibberend kijk ik vanachter de bladzijdes omhoog. De kleintjes in de gaten houdend terwijl ze steentjes in het het Gardameer gooien. Met mijn vingers omklem ik mijn boek, De procedure van Harry Mulisch. Bijna heb ik hem uit. Ik wil doordraven naar het eind, zien hoe het verhaal zich zal
ontvouwen. Het kost me enige moeite het boek niet uit mijn handen te laten waaien. Meegenomen door de wind die het Gardameer heeft veranderd in een woeste kolk. Tussen de regels door moet ik er tevens voor zorgen dat ik mijn kroost niet uit het oog verlies. Dat ze niet worden meegesleurd door de golven van het meer. Ik voel dat me lippen blauw uitgeslagen zijn. Niet eerder had een mens het zo koud in het prachtige Italië. Het is droog dat is al heel wat. Twee dagen eerder aten we een overheerlijk ijsje in de stromende regen. De schoonheid van dit land is er niet minder op. Wat is het toch een idyllische plek. Van de zeven dagen dat we in 'San felice del Benaco' verbleven, waren er maar liefst twee dagen van zonneschijn. Op één van die zonnige dagen, wandelde we met zes kinderen in het romantische Verona. Kauwgom plakken bij het huis van Julia. De kinderen hebben gekwijld in de Disneywinkel en zichzelf als gladiatoren gevoeld in de immense Arena. De dag afsluitend in een toeristisch treintje. Cultuur snuiven met zo'n bijzondere groep is een vak apart. Dat moet je als mens meemaken om te begrijpen hoe het tafereel eruit ziet. Naast het bekijken van attracties ben jezelf ook een ware attractie. De kinderkopjes worden keer op keer geteld. Mensen stoten elkaar aan. In het ergste geval schudden ze meelijwekkend hun hoofden. Inmiddels zijn we er aan gewend. Toch zodra de bus open gaat. Kind na kind eruit stormt, voel ik de ogen branden. Moet ik diep adem halen en doe ik net of er niets bijzonders te zien is.
Eerlijkheid laat mij bekennen dat ik tegen deze reis opzag. Het is enorm intensief om met deze kinderen op reis te gaan. Niet zo ontspannen als met alleen onze eigen kinderen. Menig keer vraag ik me af wat is toch de toegevoegde waarde? De vakantie viel ondanks de regen mee. Het was goed te doen. Bij meerdere vlagen konden we genieten. Naast het genieten was het soms incasseren. Moest ik dankbaar zijn dat blikken niet werkelijk kunnen doden. Want echt ik heb nooit geweten dat het je tot in je ziel kan raken wanneer je met een dodelijke blik wordt aan gekeken. Dat gebeurt geregeld wanneer de structuur van thuis wegvalt, voor sommige van de gezinshuiskinderen. Het doet meer met ze dan je zou verwachten. Spontaan verdwijnen vaardigheden. Zijn ze stuurloos en kunnen ze geen vorm van correctie meer verdragen. Na een kleine correctie volgt dan 'de blik' als een dodelijke pijl. Die niet echt kan doden maar je wel diep kan raken. Daarom ben ik dankbaar dat overal waar we gaan Gods bescherming op ons rust. Dat hij alle wonden heelt. Hij ons kracht geeft en ons door Zijn ogen naar de kinderen laat kijken. Zonder Zijn ogen en liefdevolle handen zou ik niet instaat zijn de groep te draaien. Zou ik de weg kwijt raken tussen mezelf beschermen en mezelf openstellen, zodat er een vorm van hechting kan plaatsvinden. Maar oh man wat is dat moeilijk. Op die momenten vraag ik me af waarom willen we dit? Waarom al deze moeite om deze kinderen de schoonheid van Italië te laten zien? Waarom een reis van 14 uur maken om in de stromende regen te belanden? Tja waarom is God de weg gegaan om uiteindelijk met ons opgezadeld te zitten. Waarom is heeft Hij al die moeite genomen ons te creëren wetende dat het ergens mis zou gaan. Dat Hij de Hersteller zou moeten zenden, zodat wij deel kunnen zijn van al zijn schoonheid.  Hij is die weggegaan omdat Hij met andere ogen kan kijken. Mijn gebed is dan ook dat Hij mij blijft onderwijzen. Dat Hij mij blijft leren met andere ogen te kijken. Voor nu denk ik al was het omdat ik nu toch de tijd had het prachtige boek van Harry Mulisch uit te lezen. Me door het landschap te laten inspireren voor mijn eigen verhalen. Uiteindelijk zal er een moment in de tijd komen dat ik het zal zien. Dat ik zal begrijpen waarom het wel degelijk de moeite waard was. Als ik dan terug kijk zal ik dankbaar zijn. Niets is voor niets. Ook al is het lijkt het nog zo nietig.

De geheimen van het leven hebben tijd nodig om in jouw leven te ontwaken.

Liefs Priscilla

dinsdag 22 april 2014

Tornado

In een week waarin je nog maar net je hoofd boven water kan houden. Waar de ene tornado de andere opvolgt. Waar alles om je heen stormt. Is het een uitdaging om vonkjes te zien. Dankbaarheid is dan
ver te zoeken. De moeheid slaat toe en alles in je gaat op standje overleven. Dat is dus het gene ik niet wil. Want als ik mijn ogen niet had open gedaan zou ik zoveel bijzonderheden om me heen niet gezien hebben. De problemen van de gezinshuiskinderen zijn overweldigend. Staan je (bijna) niet toe om een eigen leven te leiden. Vragen je directe aandacht. Gaan voorbij aan wat je een gure wind kan noemen. Komen je leven binnen met volle kracht. Als een alles vernietigende tornado. Te midden van stormen en tornado's moest er een klein meisje naar het ziekenhuis. Haar amandelen laten knippen. Dat is voor een mama's hartje geen pretje. Toch kan ik er niet omheen dat het me iets heel moois heeft laten zien. De grote liefde tussen een vader en een dochter. De krachtige flexibiliteit van een kinderziel. Mijn hemel. Wat heeft ze het allemaal dapper gedaan. Zonder klagen, stond ze het kapje over haar mondje toe. De zuster vertellende dat ze een tukkie zou gaan en dat ze daarna een ijsje zou krijgen. Snikkend wakker wordend uit haar narcose. Me met grote ogen aankijkend. Waar ik dacht de aangewezen persoon te zijn om haar troost te bieden. Vraagt ze met haar allerliefste stemmetje 'Waar is mijne pappie nou?' Mijn hemel ook dat nog. Het uitgelezen moment om me afgewezen te voelen. Maar dat doe ik niet. Ik weet dat ze mij ook heel lief vindt. Maar haar pappie is haar grote held. Van wie ze geniet en haar altijd aan het lachen maakt. Hoe fantastisch mooi is het dan dat ze, doordat wij tornado's bestrijden, dag in dag uit bij hem kan zijn. Dat is een gedachte die me de stormen helpt overleven. Want deden wij dit werk niet dan zou Jonathan overdag gewoon aan het werk zijn. Van de ontwikkeling van de jongens heeft hij heel veel moeten missen. Nu zitten de mannetjes overdag op school. Zijn kleine meisje daarintegen ziet hij groeien. Maakt hij alles van dichtbij mee. Dat is een zegen in een tijd waar de maatschappij enorm veel van ons vraagt. Waar beide ouders wel moeten werken om rond te kunnen komen. Ons werk doen we vanuit huis. Dat maakt dat we veel van onze kinderen zien. Toch betalen we daar ook een prijs voor. De prijs van het overmeesteren van tornado's. Lerende om ondanks dat het stormt de storm niet in ons binnenste toe te staan. Zelfs wanneer de storm plaats vind in ons huis. De storm ons huis niet te laten verwoesten. Dat is een enorme uitdaging. Iets wat zonder het geloof in degene die vrede geeft onmogelijk is. Want wanneer een vernietigende kracht zijn werk probeert te doen, volstaat gezond verstand niet meer. Kan je niets meer doen vanuit rationeel denken. Dan heb je het nodig dat je het los kan laten. Dat je er in mag berusten dat je gedragen wordt door de storm die te zwaar is om zelf tot bedaren te brengen. Daar is dan degene die ons vrede schenkt. Die zelfs de meest heftige tornado tot bedaren kan brengen. Die Zijn licht laat schijnen op de kleine vonkjes. Die me laat zien dat het goed is. Dat Hij de controle heeft en dat ik erop mag vertrouwen dat het vuur van de kleine vonkjes groter zal zijn dan welke storm dan ook. Zo na de paasdagen berust ik in die gedachte. Geef ik het over. Vertrouw ik erop dat het goed zal komen. Geniet ik van het samen zijn. Het elke dag samen met Jonathan te werken. Te genieten van de man die ik de allerleukste vind. Te midden van alles de kleine vonkjes zien.

Welzalig de mensen wier sterkte in U is,
in wier hart de gebaande wegen zijn.
  Als  zij trekken door een dal van balsemstruiken,
maken zij het tot een oord van bronnen;
ook hult de vroege regen het in zegeningen.
Zij gaan voort van kracht tot kracht
en verschijnen voor God in Sion. 
Psalm 84

Liefs Pris

donderdag 10 april 2014

Een prachtig landschap

Als een kleuter die de wereld ontdekt. Zo wandel ik in dit, voor mij, pas ontdekte landschap. Een prachtige landschap vol met onontdekte bloemen. Bloemsoorten die ik nog niet eerder heb gezien.
Iet wat onzeker maakt het me. Als een leek. Als iemand die net komt kijken. Die net een stap heeft gezet in deze omgeving. Een omgeving die, voor sommige onder ons, al ontdekt is. Waar andere al expert in zijn. Die mij zonder aarzeling kunnen vertellen welke bloemen het zijn. Waar ik de prachtigste exemplaren kan vinden. Hoe ze ruiken en hoe ze bloeien. In welke kleuren ze te ontdekken zijn. Ik voel me verloren. Zo mijn intreden makend zonder gids die mij de weg wijst. Toch geniet ik. Ben ik overweldigt door alles wat er te ontdekken is. Ontroert door de klanken die dit landschap voorbrengt. De geschiedenis ervan. Hoe het zich ontwikkeld heeft. Hoe het tot stand gekomen is en hoe het ons blijft raken. De Nederlandse letterkunde. Het is zo fantastich mooi. De prachtige gedichten die door de eeuwen heen onze taal gevormd hebben. Schrijvers die, met hun vormen van klanken, mensen wisten te ontroeren. Verzonnen personages die een leven zijn gaan leiden. Een leven waar de mens zichzelf mee kon identificeren. Het is werkelijk ongelooflijk. Ik ben er van onder de indruk. Zoek mijn weg en wil meer ontdekken. Me laten inspireren door verhalen. Literatuur die een weerspiegeling is van onze geschiedenis. Waarin we de denkbeelden van onze voorouders kunnen waarnemen. Als een vonkelende vlam doet het mijn hart overslaan. Het raakt me. Het zet me aan het denken en maakt dat ik meer wil lezen. Altijd heb ik van lezen gehouden. Nooit, echter heb ik het landschap op deze manier bekeken. Dolend door een bibliotheek, niet specifiek gericht, wetende, wat ik wil lezen. Nu heb ik een lijstje van schrijvers die ik wil leren kennen. Wiens boeken en gedichten ik wil lezen. Van wie ik de personages wil ontmoeten. Het klinkt misschien gek, maar door het lezen van mijn eerste boek over de Nederlandse letterkunde voel ik me een rijker mens. Zal er maar niet bij vermelden wel boek het precies is. Aangezien jullie me dan, wie weet, als een dummie gaan beschouwen. Dus de titel van het boek houd ik voor mezelf. Deze vonk wil ik jullie met gepaste trots delen. Jullie enthousiast maken om dit prachtige landschap te ontdekken. Er is zoveel te zien. Oneindig veel woord combinaties die je hart aanraken.
In de hectiek van alle dag hebben we momenten van ontsnappen nodig. Is het nodig dat we onze fantasie blijven prikkelen. Boeken zijn zo mooi. De schrijver heeft het verhaal aangeleverd en nu mogen wij als lezers het tot leven scheppen. Wanneer was het voor het laatst dat een boek je ontroerde? Je erin opging. Je ervan baalde dat het verhaal voorbij was. Je van de personages bent gaan houden. Ik blijf het bijzonder vinden dat ik bij een volgende generatie, de liefde voor boeken mag aanwakkeren. Dat ik ze wegwijs mag maken in een landschap vol onontdekte bloemen. Dat ik ze iets van waarde mee mag geven. Want lezen maakt je een rijker mens. Het laat je als mens bloeien. Niet alleen je fantasie wordt geprikkeld. Tevens je cognitieve ontwikkeling wordt gestimuleerd. Of je nu een hoog of laag IQ hebt. Lezen is voor iedereen. En helpt je hersenen zich te ontwikkelen. Want eerst leren we lezen. Daarna lezen we om te leren. Kinderen die plezier in lezen hebben leren makkelijker. Schrikken er niet voor terug lappen tekst te moeten lezen. Want ze hebben ontdekt dat lezen je tot nieuwe werelden brengt. Dat het naast heel nuttig ook heel leuk kan zijn. Zo ga ik nu, op mijn bijna dertigste, een nieuw fase binnen. Een nieuwe landschap om te ontdekken. De boeken mooiste boeken vanuit onze geschiedenis. Dat allemaal gewoon omdat ik er zo blij van wordt. Niet omdat het moet maar omdat het een vonkje in mijn leven is. Omdat ik het nodig heb te ontsnappen. Even weg uit de realiteit van de jeugdzorg. Een uurtje, of iets meer, voor mezelf. Met verzonnen personages die nog gekker zijn dan ik. Zodat ik er daarna weer tegen aan kan. Het verhaal over me heen kan laten komen. Zonder terughoudendheid de personages lief hebben. Er is nog zoveel te ontdekken.

"De lezer is niet de toeschouwer van een toneelstuk, maar de acteur die alle rollen uitbeeldt. De lectuur is zijn hoogsteigen creatie. De schrijver levert tekst -maar een artistiek werkstuk wordt het pas door het talent van de lezer." -Harry Mulisch

Liefs Pris.

donderdag 3 april 2014

Vriendinnen

In januari bedacht ik een plan. Naast de vaas (beschreven in één van mij vorige post) en het vastleggen van de kleine vonkjes had ik nog een ander idee. Een idee om de menselijke vonkjes te
koesteren. De menselijke vonkjes in de vorm van vriendinnen. Vriendinnen die als vonkjes in mijn leven zijn. De tijd heeft me geleerd dat vriendschap van groot belang is. Op hoogte punten in mijn leven waren ze daar. Vrienden om mijn blijdschap mee te delen. Om samen mee te genieten van de geweldige dingen die er plaats vonden. Die momenten koester ik en zijn belangrijk. Daar kijk ik met veel plezier op terug. Maar door de jaren heen zijn er ook de nodige stormen geweest. Momenten van verdriet en wanhoop. Waar ik me afvroeg; hoe nu verder. Waarom moest dit gebeuren. Deze tijden heb ik ook regelmatig met vriendinnen doorgemaakt. Kreeg ik, op het juiste moment, een belletje. Gewoon omdat die ene vriendin aan me dacht. De moeite nam om naar me te luisteren. Me te steunen, er voor me te zijn. Die momenten staan in mijn geheugen gegrift. Als vonkjes die de donkerste momenten even deden oplichten. Vrienden zijn de familie die jezelf uitkiest, dat is een spreuk die je wel vaker hoort. Zelf ben ik gek op familie. Ik blijf dat een fascinerend iets vinden. Hoe je leven ook loopt. Welke keuzes je ook maakt. Je blijft verbonden aan je familie. Waar je ook naar toevlucht, je kan niet weglopen van je stamboom. Je naam staat erop geschreven. Of je het nu leuk vind of niet. Er blijft zelfs tot na je dood een onzichtbaar lijntje bestaan met je familie. Zelf voel ik me geregeld een vreemde eend. Beetje alsof ik vanaf een afstandje meedoe. Ik ben mijn weg gegaan. Door mijn jeugd heb ik behoorlijk moeten knokken. Dit om ervoor te zorgen dat mijn verleden niet mijn toekomst zou bepalen. Daardoor ben ik misschien, in de ogen van sommige familieleden, wat vreemd. Anders, zullen we maar zeggen. Toch houd ik veel van mijn familie. Ik volg van alles op Facebook. Inderdaad letterlijk vanaf een afstandje. Daar geniet ik van. Want ik wil graag op de hoogte blijven van de gebeurtenissen van mijn familie. Hoe je het ook went of keert, ze horen bij mij en ik bij hun. Familie is dus, al zeg ik het zelf, iets heel bijzonders. Ik hoop werkelijk dat mijn eigen kinderen op een andere manier daarmee om leren gaan. Dat ze samen een hechte band hebben. Tevens met ons als papa en mama. Doordat mijn familie iets meer op een afstand verblijft, zijn mijn vrienden en vriendinnen zo immens belangrijk. Ze zijn werkelijk de familie die ik zelf mocht uitkiezen. Sommige ken ik al jaren, die vriendschappen hebben eeuwigheidswaarde. Daarvan weet ik met hun wordt ik oud. Altijd zal er, net als bij de stamboom, een lijntje blijven. Die vrienden hebben me op mijn mooiste maar ook op mijn donkerste momenten gezien. Nog steeds willen ze mijn vrienden zijn. Tevens zijn er vriendschappen die nog maar jong zijn. Daarom niet minder bijzonder. Het afgelopen jaar zijn er vriendinnen toegevoegd, waar ik enorm dankbaar voor ben. Nu, terugkomend op het idee, wilde ik elke maand één vriendin een kaart sturen. Een kaartje om ze te laten weten dat ze bijzonder voor me zijn. Dat ik dankbaar ben, dat ze hun vriendschap met mij willen delen. Bijzonder idee toch? Net als bij het neerzetten van de vaas, is het nooit te laat om met het versturen van kaarten te beginnen. Hoewel het inmiddels al april is. Maand vier om precies te zijn. Is er nog geen kaart de deur uit gegaan. Een mooi moment dus om dat te gaan doen. Morgen breng ik er vier naar de brievenbus. Gewoon om eens vier vriendinnen te verrassen. Ze te vertellen dat ze een vonkje zijn. Daarna zal ik netjes, zoals afgesproken met mezelf, maandelijks een vriendin verblijden. Want wat is er nu leuker. Een echt papieren kaartje in de brievenbus. Ik ga vanavond dus maar eens in een echte pen klimmen. Daarbij sluit ik af met dit prachtige gedicht.

Ergens tussen droom en daad,
een parel zijn in het kwadraat
nieuwe tijden,nieuw begin
echo van joviaal gespin.
Vriendschap rijg je kraal na kraal
de liefde hierdoor maakt de mens totaal.

Liefs Priscilla

maandag 31 maart 2014

Kookgekte

Wat een heerlijkheid. Zo'n lenteschoonmaak moest er eens van komen.
De keuken uitgesopt en heringericht. Alles om ruimte te creëren voor mijn kookinspiraties.
Begin januari kochten we het kookboek van Jamie Oliver, Bespaar met Jamie. Na een jaar lang, de kneepjes van het koken voor grote groepen, in de vingers te krijgen. Werd het tijd voor een frisse wind in onze keuken. Die wind is er gekomen. Wat begon als een klein briesje, vormde zich al snel tot een passievolle wervelstorm.
Een aantal jaar geleden, was er ook een periode waarin ik me op het koken stortte. Nu in mijn toch, iet wat, ruimere keuken, heb ik de kookgekte opnieuw herontdekt. Wat wil je nog meer met acht monden om te vullen. Waarbij alles elke keer opgaat. Ze me met complimenten overladen. Ik voel we een ware keukenprinses     
Ontvang de lof, koninklijk waardig. Keer op keer verwijzend, naar Jamie, om hem deel te laten zijn van de eer. Momenteel laat ik Jamie iets meer los. Geïnspireerd door de diverse smaken die uit mijn keuken zijn gekomen. Experimenteer ik erop los. Met succes. De lof is er niet minder om. Inmiddels vaste klant bij de onze 'Turk' in het dorp. Bijna wekelijks op de zwarte markt te vinden, om specerijen in te slaan. Bijna alle, kant en klare, pakjes zijn de keuken uit. De smaken voeg ik zelf toe aan de sausen. Currypasta's maak ik in een handomdraai in mijn, oh zo geweldige, keukenmachine.
Ook de keukenmachine is, bijna tegelijk met Jamie, ons huis binnen gekomen. 
Het hele bespaar verhaal heb ik wel overboord gegooid. Het boek van Jamie is gebaseerd op kliekjes vlees, en met mijn tafelbezetting, blijven er weinig kliekjes over. Toch nu alle kruiden, wel zo'n beetje, ingeslagen zijn is het ook niet heel veel duurder. De pakjes sausen gaan er hier altijd in dubbele aantallen doorheen. Echt goedkoop is dat ook niet. Dus de keuze is gemakkelijk gemaakt. Wij gaan voor vers. Het leuke is dat we net na de aanschaf van 'bespaar met Jamie' en de keukenmachine, we ook een nieuwe pupil in huis mochten verwelkomen. De tweede dag vertelde hij mij dat hij geen tomaten lust
niet van sla en paprika houdt. Dat hij geen gerechten eet die hij niet kent. Of daar rekening mee gehouden kon worden. Ahum, daar sta je dan, net wakker gekust, door je herontdekte kookpassie. Het antwoord was simpel. Nee, daar kunnen we geen rekening mee houden. Maar we hebben één regel. De ultieme regel trouwens voor elk gezin. Je mag er, bij elke maaltijd, één ingrediënt uithalen. Het werkt als een trein. Bij bijna elke maaltijd zie ik hem schuiven op zijn bord. Laats zat ik me te verkneuteren in de keuken. Wat een voorpret, bij het maken van de visschotel. Een enorme lading tomaten ging erin te samen met een lading paprika. Het leven bestaat uit keuzes maken. Even schoot ik Jonathan aan, samen moesten we enorm lachen. Toen we hem bij het eten zagen schuiven op zijn bord, wisselde wat blikken met elkaar. Geweldig toch, hij koos ervoor de tomaten te verwijderen. Voeg er extra ingrediënten aan toe en ze moeten wel iets van groente eten. Het grappigst is eigenlijk nog dat hij, de eerste drie weken bij ons, geen dag hetzelfde gegeten heeft. De arme jongen. Vandaar ook dat zijn compliment,  ergens in de afgelopen week, een absolute vonk was. Zo tijdens het eten vertelde hij; 'eigenlijk heb ik hier nog nooit iets vies gegeten, behalve de fruitpizza.' Vol verbazing herhaalde Jonathan en ik in koor; 'Fruitpizza?' De fruitpizza, bleek achteraf, kwam niet uit onze keuken. Gatver, ik moet er niet aan denken. Zo kon ik zijn compliment als een vonkje in mijn hart sluiten. Met die gedachte was de lenteschoonmaak ook een klein vonkje. Zo als altijd, bij een herinrichtingsproject, blijven er twee laatjes over. Die moet ik van de week nog even uitzoeken. Maar dat mag de pret niet drukken ik ben enorm blij met mijn keukenprinses waardige kookpaleisje.De foto's geven een impressie weer, van mijn nostalgische keuken. Zelf blijf ik keer op keer onder de indruk van al dat lekkers wat er uit dat keukentje komt. Misschien durven de kinderen niet geheel eerlijk te zijn en kunnen ze zich vinden het het volgende gedicht/lied:

De keukenprinses  
Er zijn vrouwen die doen het met tegenzin.
Er zijn vrouwen die vinden het fijn.
Mijn moeder doet het met veel plezier,
Wat zal pa daar gelukkig mee zijn!

Mijn moeder is een beste vrouw,
maar koken kan ze niet,
Ze maakt voor ons radijsjes klaar
en noemt dat rooie biet.
En aardappels als kiezelsteen
of juist gekookt tot moes.
Mijn moeder is een beste vrouw,
het is gewoon een snoes.
 
Er zijn vrouwen die doen het met tegenzin.
Er zijn vrouwen die vinden het fijn.
Mijn moeder doet het met veel plezier,
Wat zal pa daar gelukkig mee zijn!
 
Het hele huis dat walmt en rookt
als ma weer bezig is.
Het lijkt een middelgrote brand,
dan braadt ze vlees of vis,
Dikwijls rukt de brandweer uit,
rijdt gillend door de stad.
Mijn moeder is een beste vrouw,
het is gewoon een schat.

 Er zijn vrouwen die doen het met tegenzin.
Er zijn vrouwen die vinden het fijn.
Mijn moeder doet het met veel plezier,
Wat zal pa daar gelukkig mee zijn!
 
Andijvie maakt ze aan met zand.
Bij sla serveert ze slak.
Die eten we met huis en al,
dat verteer je met gemak.
Je krijgt een ei van schokbeton,
dat maakt een hakmes bot.
Mijn moeder is een beste vrouw,
het is gewoon een dot.

 Er zijn vrouwen die doen het met tegenzin.
Er zijn vrouwen die vinden het fijn.
Mijn moeder doet het met veel plezier,
Wat zal pa daar gelukkig mee zijn!
 
Soms maakt ze rijst met kouseband.
(Ze is zo artistiek).
De rijst is vaak nog taaier dan
de stukken elastiek.
Niet alles wat mijn moeder kookt,
smaakt ons even fijn.
Maar de nasmaak krijg je makkelijk weg
met zeep en terpentijn.
 
 -Hans Dorrestijn.

Liefs Priscilla




maandag 24 maart 2014

Zoektocht


Mijn vorige blog was een reden voor vele reacties. Het ouder worden is een onderwerp dat door de eeuwen heen de nodige onzekerheden met zich meebrengt. Een vervolg op dit heftige feit kon daarom niet achterwegen blijven. De tijd verstrijkt en wij doen er alles aan om ervoor te zorgen dat we jong en mooi blijven. Het idee dat wij, net zo snel als de dagen voorbij gaan, ouder worden bezorgt ons de nodige deprimerende gedachtes. Waar wij meiden van bijna dertig onze weg zoeken in het volwassen bestaan. Hebben de vrouwen van veertig zichzelf gevonden. Vrede gevonden met het voorbij gaan van de jaren. De dames van vijftig maken er helemaal een feestje van. Spontaan noemen ze zichzelf de meiden. De meiden gaan even thee drinken. De meiden gaan een hapje eten. Geweldig toch. Deze dames zijn zich bewust van hun leeftijd maar hebben er berusting in gevonden. Genieten van de kleine dingen in het leven, kijken terug op wat ze meegemaakt hebben. Niet altijd een leven zonder hobbels, wellicht dat ze daarom de term ‘meiden’ graag gebruiken. Dit geldt natuurlijk niet voor iedereen, toch de voorbeelden in mijn leven, schetsen mij dit plaatje. Zo ergens daar, twintig jaar voor me, ligt ook het monster de ‘overgang’ op de loer. Mannen in de midlife crises en vrouwen die zweetaanvallen krijgen. Zie ik nu een grijns op je gezicht. Of is het ware afkeer omdat ik het woord gewoon durf op te schrijven. Ik heb natuurlijk geen flauw benul van wat het inhoud. Mijn excuus aan de dames die er midden in zitten. Toch zo, op dit punt in mijn leven, bespeur ik een gevoel van jaloezie. Want dertig worden is ook niet niks. Het is het begin van echt volwassen zijn. Althans zo ervaar ik dat. Het moment van de eerste, kleine, rimpels en grijze haren. Het is ook een moment van terugkijken. Jezelf afvragen is dit het leven nu. Ben ik daadwerkelijk tevreden met de keuzes die ik gemaakt heb. Heb ik niet ergens de verkeerde afslag genomen. Toch een straatje te vroeg naar rechts. Je twijfelde nog zo. Moet ik er hier nu in of toch de bij de volgende afslag naar rechts. Afijn je hebt je keuzes gemaakt. Je doet wat je doet. Waar komt dan toch die twijfel vandaan. Zelfs wanneer je gelukkig bent met alles wat je hebt. De dames van veertig zullen nu vast denken waar heeft ze het over. Vast jullie hebben dit ook meegemaakt. Het zoeken naar wie je nu echt bent. Berusting vinden in waar je staat. Zelf ben ik er bijna. Op het punt dat ik weet het is goed zo. Dit ben ik, hier ben ik blij mee. Maar het heeft zo de nodige zweetdruppels gekost. Vechtend opzoek naar wie is ‘Pris’. Vandaar mijn gevoel van jaloezie. Niets om ons als jonge meiden, opzoek naar onszelf en het volwassen zijn, achter te verschuilen. Geen bordje met ‘Overgang’ of ‘midlifecrises’ die we in de lucht kunnen houden. Niets wat we als excuus kunnen opwerpen. Nee dit proces doen we coldturkey. We vechten ons er, met vallen en opstaan, doorheen. Knokken ons een weg naar het moment van de dertig. Vragen onszelf af of we de enige zijn. Of we nu echt ons verstand aan het verliezen zijn. Want zoveel hoor je er niet over. We posten al onze succes momenten op facebook. Maken grapjes over het dertig worden. Doen net alsof er niets aan de hand is.
Het moment dat ik echt even schrok was toen ik laatst in de spiegel keek. Daar stond mijn moeder. Teruggerekend ben ik nu de leeftijd van mijn moeder. Van de moeder zoals ik haar herinner. Dat deed me beseffen hoe jong ze nog was. Maar ook wat een enorme verantwoording er op mijn schouders rust. Want dit ben ik, de moeder, zoals Owen mij later zal herinneren. De dingen die ik doe en wie ik ben, zal een herinnering uit zijn kindertijd zijn. Zal hem vormen, zoals mijn herinneringen mij gevormd hebben. Dat was een schrikmoment, maar ook een moment van berusting. Het is goed ik mag er zijn. Geen bordje in de lucht maar genieten. Ik weet, ik ben goed, in dramatiseren. Echt ik zit niet bij de pakken neer omdat ik dertig word. Ben blij met de dingen die ik gedaan heb, en besef me dat de mooiste jaren nog voor me liggen. Toch zijn er vele momenten van worstelen, waar we allen mee te maken krijgen. In een wereld waar mooi zijn zo belangrijk is. Waar succes wordt afgemeten aan de spullen die je bezit. Een wereld van foto shoppen en waar jong en sexy het summum is. Kunnen we niet ontsnappen aan het zoeken naar je plek. Jezelf vinden en tevreden zijn. Sommige hebben nauwelijks last van het gevecht, andere gaan eraan ten onder.  Want zeg nu zelf als mooi zijn het enige is wat telt, wat blijft er op den duur nog over. Dus alhoewel dit proces, niet echt een vonkje is. Het is meer een louterend vuur waar je als mens doorheen moet gaan. Blijft er goud over. Want het vinden van jezelf, daar blij en tevreden mee zijn, is goud. Een vonkje die niet door iedereen gevonden wordt. 

 Rust en ruimte komt er vrij
Een berusting in het verlangen naar.
Dit is de plek waar ik nu ben, nu sta.
Is het zoals je dacht dat het zou zijn?
Een zoektocht naar erkenning
tevreden zijn met wie je bent.
dankbaar voor al die jaren
jaren van levenservaring tot je nemen.
Het uitzien naar meer is daar nog steeds
de gejaagdheid is weg, vrede is nu je deel.
-van mezelf.

Liefs Priscilla