zaterdag 22 februari 2014

De Vaas

Aan het begin van dit jaar heb ik een vaas neergezet. Op mijn prachtige steigerhoutenkastje (gemaakt door man lief) staat de vaas te pronken. Naast mijn blauw groene Singer naaimachine uit 1960. Die Singer zal vast nog eens als vonkje op mijn blog genoemd worden. Alleen al vanwege zijn uiterlijk is het al een vonkje op zich. Soms kijk ik ernaar en voel ik kriebels in mijn buik. Eerst maar eens op naailes gaan dan is de Singer naast heel mooi ook nog eens praktisch. Voor als nog pronkt hij in volle glorie. Daarnaast staat dus de vaas. Die op zichzelf mij ook de nodige gelukskriebels geeft. De vorm alleen al is prachtig maar met kantenband en wat nep roosjes is hij onweerstaanbaar. Het uiterlijk terzijde is vooral de reden dat de vaas er staat iets waar ik me over kan verblijden.
Zelf mis ik voortdurend vonkjes laat staan de gezinshuiskinderen die bij ons wonen. Voor hun is het soms zelf onmogelijk om grote vuren van warmte te ontdekken. Er gebeurt van alles in hun prille leven. Zoveel ruis om hen heen zorgt ervoor dat ze het gewoon niet kunnen zien. Niet kunnen genieten van het moment. Dat is de reden van de vaas. Wanneer we iets leuks gedaan hebben. Iets uitzonderlijks gekookt hebben. Enorm gelachen hebben om iets of niets dan schrijven we dat op een briefje en stoppen dat in de vaas. Onze aankomende vakantie naar Belgiƫ zal vele briefjes opleveren om de vaas mee te vullen. Aan het einde van 2014 gaan we met elkaar alle briefjes in de vaas bekijken. Zodat wij zelf maar ook de kinderen kunnen genieten van de geweldige momenten die we samen beleefd hebben. Soms pak ik stiekem een briefje uit de vaas om ze nu alvast even een moment van herinnering te geven. Dat ze weer even weten dat we vorig weekend iets heel leuks hebben gedaan. De herkenning op hun gezichtjes vind ik prachtig. Je ziet ze het moment opnieuw beleven. Het grappigste is dat wanneer je het achteraf beleeft het altijd veel mooier lijkt. Dat vind ik bijzonder. Wanneer ze op het moment zelf niet kunnen genieten, genieten we gewoon achteraf.
Mis jij ook weleens vonkjes of grote vuren? Zet een vaas neer, of een mooie doos. Het is nooit te laat om hem te vullen. Want het is nu eenmaal zo dat herinneringen van enorme waarde zijn.

De Vaas 
Eeuwenlang vullen de jaren zich als een vanzelfsprekendheid.
Vol liefde, vriendschap,vreugde, pijn en tijden om te zingen.
Eindeloos trachten we de pot vol goud te vinden als een zeepbel in de tijd.
Toch is zijn waarde minder dan deze vaas gevuld met kostbare herinneringen. 

Liefs Priscilla


Geen opmerkingen:

Een reactie posten