woensdag 19 februari 2014

Een jaar vol met vonkjes.

Een jaar vliegt voorbij. Het bestaat uit zoveel meer dan hoogte en diepte punten. Het betaan uit kleine vonkjes die het leven van alle dag doen oplichten. Kleine momenten waar je blij van wordt. Het afgelopen jaar was voor ons gezin als een achtbaan. Het begon met een verhuizing vanwege een nieuwe baan. Samen met manlief aan de slag als gezinshuisouders. Naast onze eigen drie kanjers werden er nog drie bijzondere kinderen aan ons gezin toegevoegd. Huis en haard achterlatend begonnen we aan een enorm avontuur. De nieuwe kinderen leren kennen. Een nieuwe modus vinden met het gezin. In een totaal andere setting op reis gaan.We hebben in 2013 heel wat landen bezocht, Italië, Frankrijk, Spanje en Duitsland. Met de gezinshuiskinderen, alleen met onze eigen kleintjes, maar ook met zijn tweetjes. 2013 was het jaar van sportieve grenzen verleggen. Ik liep ja ja een halve marathon. Maar liefst 21 kilometers door Amsterdam met een heroïsche finish in het Olympisch stadion. Al die fantastische gebeurtenissen werden overschaduwt door de enorme druk van alle dag. Niet instaat te genieten van al het moois knokte ik me door deze achtbaan heen. Ik moest wennen aan de nieuwe omgeving. Miste mijn vriendinnen, miste mijn buurtje en de moeders van de school van onze kinderen. De zorg voor maar liefst zes kinderen is niet niks. Mijn eigen jongens die hun plekje aan het vinden waren op de nieuwe school. Mijn huis die nu tevens werkplek is, waar veel mensen in en uit lopen. Daar ook nog een opleiding bij volgend is heftig geweest. Afscheid nemen van het ene kind en een ander kind weer welkom heten.
Door dat alles lukte het me niet altijd al het moois om me heen te zien. Laat staan die kleine vonkjes ontdekken. Dit weekend besefte ik me dat het een jaar geleden was dat we de stap maakte. Een momentje van berusting deed me beseffen: wat heb ik veel moois gemist. Veel kostbare momenten zijn aan me voorbij gegaan. Wanneer je dan foto's kijkt komen veel herinneringen boven. Besef je hoe gaaf en bijzonder dit jaar is geweest. Hoe geweldig het is dit werk te mogen doen. Samen met mijn grote liefde dag en nacht samen te kunnen zijn. Toegevend heb ik dit vaak. Zie ik gewoon niet hoe mooi mijn leven is. Uit hoeveel zegeningen het bestaat. Wat een bevoorrechte positie ik heb.
Dat wil ik niet meer missen. Vandaar deze Blog. Geïnspireerd door 365grateful.com wil ik 365 dagen lang mijn dankbare momenten vastleggen. De buitengewoon gewone dingen van het alledaagse leven. De kleine vonkjes zien die het gewone leven sprankelend maken. In mijn dagboek, via foto's, met een gedicht, met een kaart of via deze Blog. Om in de woorden van Toon Hermans te spreken: Er zijn geen grote vuren die ons koude hart verwarmen het zijn de kleine vonkjes die het doen.

Liefs
Priscilla

1 opmerking:

  1. Mooi neergezet Pris,
    Grote stap gezet door jullie en jullie doen het super.
    Jullie eigen kids hebben liefde nodig maar jullie kadokids kunnen die liefde maar o zo goed gebruiken en gelukkig hebben jullie samen genoeg weg te geven aan allemaal.

    Ik ben trots op jullie,
    Liefs Carlijn

    BeantwoordenVerwijderen