maandag 31 maart 2014

Kookgekte

Wat een heerlijkheid. Zo'n lenteschoonmaak moest er eens van komen.
De keuken uitgesopt en heringericht. Alles om ruimte te creëren voor mijn kookinspiraties.
Begin januari kochten we het kookboek van Jamie Oliver, Bespaar met Jamie. Na een jaar lang, de kneepjes van het koken voor grote groepen, in de vingers te krijgen. Werd het tijd voor een frisse wind in onze keuken. Die wind is er gekomen. Wat begon als een klein briesje, vormde zich al snel tot een passievolle wervelstorm.
Een aantal jaar geleden, was er ook een periode waarin ik me op het koken stortte. Nu in mijn toch, iet wat, ruimere keuken, heb ik de kookgekte opnieuw herontdekt. Wat wil je nog meer met acht monden om te vullen. Waarbij alles elke keer opgaat. Ze me met complimenten overladen. Ik voel we een ware keukenprinses     
Ontvang de lof, koninklijk waardig. Keer op keer verwijzend, naar Jamie, om hem deel te laten zijn van de eer. Momenteel laat ik Jamie iets meer los. Geïnspireerd door de diverse smaken die uit mijn keuken zijn gekomen. Experimenteer ik erop los. Met succes. De lof is er niet minder om. Inmiddels vaste klant bij de onze 'Turk' in het dorp. Bijna wekelijks op de zwarte markt te vinden, om specerijen in te slaan. Bijna alle, kant en klare, pakjes zijn de keuken uit. De smaken voeg ik zelf toe aan de sausen. Currypasta's maak ik in een handomdraai in mijn, oh zo geweldige, keukenmachine.
Ook de keukenmachine is, bijna tegelijk met Jamie, ons huis binnen gekomen. 
Het hele bespaar verhaal heb ik wel overboord gegooid. Het boek van Jamie is gebaseerd op kliekjes vlees, en met mijn tafelbezetting, blijven er weinig kliekjes over. Toch nu alle kruiden, wel zo'n beetje, ingeslagen zijn is het ook niet heel veel duurder. De pakjes sausen gaan er hier altijd in dubbele aantallen doorheen. Echt goedkoop is dat ook niet. Dus de keuze is gemakkelijk gemaakt. Wij gaan voor vers. Het leuke is dat we net na de aanschaf van 'bespaar met Jamie' en de keukenmachine, we ook een nieuwe pupil in huis mochten verwelkomen. De tweede dag vertelde hij mij dat hij geen tomaten lust
niet van sla en paprika houdt. Dat hij geen gerechten eet die hij niet kent. Of daar rekening mee gehouden kon worden. Ahum, daar sta je dan, net wakker gekust, door je herontdekte kookpassie. Het antwoord was simpel. Nee, daar kunnen we geen rekening mee houden. Maar we hebben één regel. De ultieme regel trouwens voor elk gezin. Je mag er, bij elke maaltijd, één ingrediënt uithalen. Het werkt als een trein. Bij bijna elke maaltijd zie ik hem schuiven op zijn bord. Laats zat ik me te verkneuteren in de keuken. Wat een voorpret, bij het maken van de visschotel. Een enorme lading tomaten ging erin te samen met een lading paprika. Het leven bestaat uit keuzes maken. Even schoot ik Jonathan aan, samen moesten we enorm lachen. Toen we hem bij het eten zagen schuiven op zijn bord, wisselde wat blikken met elkaar. Geweldig toch, hij koos ervoor de tomaten te verwijderen. Voeg er extra ingrediënten aan toe en ze moeten wel iets van groente eten. Het grappigst is eigenlijk nog dat hij, de eerste drie weken bij ons, geen dag hetzelfde gegeten heeft. De arme jongen. Vandaar ook dat zijn compliment,  ergens in de afgelopen week, een absolute vonk was. Zo tijdens het eten vertelde hij; 'eigenlijk heb ik hier nog nooit iets vies gegeten, behalve de fruitpizza.' Vol verbazing herhaalde Jonathan en ik in koor; 'Fruitpizza?' De fruitpizza, bleek achteraf, kwam niet uit onze keuken. Gatver, ik moet er niet aan denken. Zo kon ik zijn compliment als een vonkje in mijn hart sluiten. Met die gedachte was de lenteschoonmaak ook een klein vonkje. Zo als altijd, bij een herinrichtingsproject, blijven er twee laatjes over. Die moet ik van de week nog even uitzoeken. Maar dat mag de pret niet drukken ik ben enorm blij met mijn keukenprinses waardige kookpaleisje.De foto's geven een impressie weer, van mijn nostalgische keuken. Zelf blijf ik keer op keer onder de indruk van al dat lekkers wat er uit dat keukentje komt. Misschien durven de kinderen niet geheel eerlijk te zijn en kunnen ze zich vinden het het volgende gedicht/lied:

De keukenprinses  
Er zijn vrouwen die doen het met tegenzin.
Er zijn vrouwen die vinden het fijn.
Mijn moeder doet het met veel plezier,
Wat zal pa daar gelukkig mee zijn!

Mijn moeder is een beste vrouw,
maar koken kan ze niet,
Ze maakt voor ons radijsjes klaar
en noemt dat rooie biet.
En aardappels als kiezelsteen
of juist gekookt tot moes.
Mijn moeder is een beste vrouw,
het is gewoon een snoes.
 
Er zijn vrouwen die doen het met tegenzin.
Er zijn vrouwen die vinden het fijn.
Mijn moeder doet het met veel plezier,
Wat zal pa daar gelukkig mee zijn!
 
Het hele huis dat walmt en rookt
als ma weer bezig is.
Het lijkt een middelgrote brand,
dan braadt ze vlees of vis,
Dikwijls rukt de brandweer uit,
rijdt gillend door de stad.
Mijn moeder is een beste vrouw,
het is gewoon een schat.

 Er zijn vrouwen die doen het met tegenzin.
Er zijn vrouwen die vinden het fijn.
Mijn moeder doet het met veel plezier,
Wat zal pa daar gelukkig mee zijn!
 
Andijvie maakt ze aan met zand.
Bij sla serveert ze slak.
Die eten we met huis en al,
dat verteer je met gemak.
Je krijgt een ei van schokbeton,
dat maakt een hakmes bot.
Mijn moeder is een beste vrouw,
het is gewoon een dot.

 Er zijn vrouwen die doen het met tegenzin.
Er zijn vrouwen die vinden het fijn.
Mijn moeder doet het met veel plezier,
Wat zal pa daar gelukkig mee zijn!
 
Soms maakt ze rijst met kouseband.
(Ze is zo artistiek).
De rijst is vaak nog taaier dan
de stukken elastiek.
Niet alles wat mijn moeder kookt,
smaakt ons even fijn.
Maar de nasmaak krijg je makkelijk weg
met zeep en terpentijn.
 
 -Hans Dorrestijn.

Liefs Priscilla




maandag 24 maart 2014

Zoektocht


Mijn vorige blog was een reden voor vele reacties. Het ouder worden is een onderwerp dat door de eeuwen heen de nodige onzekerheden met zich meebrengt. Een vervolg op dit heftige feit kon daarom niet achterwegen blijven. De tijd verstrijkt en wij doen er alles aan om ervoor te zorgen dat we jong en mooi blijven. Het idee dat wij, net zo snel als de dagen voorbij gaan, ouder worden bezorgt ons de nodige deprimerende gedachtes. Waar wij meiden van bijna dertig onze weg zoeken in het volwassen bestaan. Hebben de vrouwen van veertig zichzelf gevonden. Vrede gevonden met het voorbij gaan van de jaren. De dames van vijftig maken er helemaal een feestje van. Spontaan noemen ze zichzelf de meiden. De meiden gaan even thee drinken. De meiden gaan een hapje eten. Geweldig toch. Deze dames zijn zich bewust van hun leeftijd maar hebben er berusting in gevonden. Genieten van de kleine dingen in het leven, kijken terug op wat ze meegemaakt hebben. Niet altijd een leven zonder hobbels, wellicht dat ze daarom de term ‘meiden’ graag gebruiken. Dit geldt natuurlijk niet voor iedereen, toch de voorbeelden in mijn leven, schetsen mij dit plaatje. Zo ergens daar, twintig jaar voor me, ligt ook het monster de ‘overgang’ op de loer. Mannen in de midlife crises en vrouwen die zweetaanvallen krijgen. Zie ik nu een grijns op je gezicht. Of is het ware afkeer omdat ik het woord gewoon durf op te schrijven. Ik heb natuurlijk geen flauw benul van wat het inhoud. Mijn excuus aan de dames die er midden in zitten. Toch zo, op dit punt in mijn leven, bespeur ik een gevoel van jaloezie. Want dertig worden is ook niet niks. Het is het begin van echt volwassen zijn. Althans zo ervaar ik dat. Het moment van de eerste, kleine, rimpels en grijze haren. Het is ook een moment van terugkijken. Jezelf afvragen is dit het leven nu. Ben ik daadwerkelijk tevreden met de keuzes die ik gemaakt heb. Heb ik niet ergens de verkeerde afslag genomen. Toch een straatje te vroeg naar rechts. Je twijfelde nog zo. Moet ik er hier nu in of toch de bij de volgende afslag naar rechts. Afijn je hebt je keuzes gemaakt. Je doet wat je doet. Waar komt dan toch die twijfel vandaan. Zelfs wanneer je gelukkig bent met alles wat je hebt. De dames van veertig zullen nu vast denken waar heeft ze het over. Vast jullie hebben dit ook meegemaakt. Het zoeken naar wie je nu echt bent. Berusting vinden in waar je staat. Zelf ben ik er bijna. Op het punt dat ik weet het is goed zo. Dit ben ik, hier ben ik blij mee. Maar het heeft zo de nodige zweetdruppels gekost. Vechtend opzoek naar wie is ‘Pris’. Vandaar mijn gevoel van jaloezie. Niets om ons als jonge meiden, opzoek naar onszelf en het volwassen zijn, achter te verschuilen. Geen bordje met ‘Overgang’ of ‘midlifecrises’ die we in de lucht kunnen houden. Niets wat we als excuus kunnen opwerpen. Nee dit proces doen we coldturkey. We vechten ons er, met vallen en opstaan, doorheen. Knokken ons een weg naar het moment van de dertig. Vragen onszelf af of we de enige zijn. Of we nu echt ons verstand aan het verliezen zijn. Want zoveel hoor je er niet over. We posten al onze succes momenten op facebook. Maken grapjes over het dertig worden. Doen net alsof er niets aan de hand is.
Het moment dat ik echt even schrok was toen ik laatst in de spiegel keek. Daar stond mijn moeder. Teruggerekend ben ik nu de leeftijd van mijn moeder. Van de moeder zoals ik haar herinner. Dat deed me beseffen hoe jong ze nog was. Maar ook wat een enorme verantwoording er op mijn schouders rust. Want dit ben ik, de moeder, zoals Owen mij later zal herinneren. De dingen die ik doe en wie ik ben, zal een herinnering uit zijn kindertijd zijn. Zal hem vormen, zoals mijn herinneringen mij gevormd hebben. Dat was een schrikmoment, maar ook een moment van berusting. Het is goed ik mag er zijn. Geen bordje in de lucht maar genieten. Ik weet, ik ben goed, in dramatiseren. Echt ik zit niet bij de pakken neer omdat ik dertig word. Ben blij met de dingen die ik gedaan heb, en besef me dat de mooiste jaren nog voor me liggen. Toch zijn er vele momenten van worstelen, waar we allen mee te maken krijgen. In een wereld waar mooi zijn zo belangrijk is. Waar succes wordt afgemeten aan de spullen die je bezit. Een wereld van foto shoppen en waar jong en sexy het summum is. Kunnen we niet ontsnappen aan het zoeken naar je plek. Jezelf vinden en tevreden zijn. Sommige hebben nauwelijks last van het gevecht, andere gaan eraan ten onder.  Want zeg nu zelf als mooi zijn het enige is wat telt, wat blijft er op den duur nog over. Dus alhoewel dit proces, niet echt een vonkje is. Het is meer een louterend vuur waar je als mens doorheen moet gaan. Blijft er goud over. Want het vinden van jezelf, daar blij en tevreden mee zijn, is goud. Een vonkje die niet door iedereen gevonden wordt. 

 Rust en ruimte komt er vrij
Een berusting in het verlangen naar.
Dit is de plek waar ik nu ben, nu sta.
Is het zoals je dacht dat het zou zijn?
Een zoektocht naar erkenning
tevreden zijn met wie je bent.
dankbaar voor al die jaren
jaren van levenservaring tot je nemen.
Het uitzien naar meer is daar nog steeds
de gejaagdheid is weg, vrede is nu je deel.
-van mezelf.

Liefs Priscilla


donderdag 20 maart 2014

Na de lente komt de zomer.

Vanachter het glas bekijk ik de wereld om me heen. Hoor het ruizen van de zee. Geniet van de zon op mijn gezicht. Een heerlijke lunch en uitzicht op twee van de meest kostbare mensen in mijn leven.
Tussen alle bedrijven door hebben we twee vrije uurtjes genomen. Geen telefoontjes, geen mailtjes, geen besprekingen, niets van dat alles. Twee uurtjes van ontspannen. Opnieuw optimaal genieten in een zo kort mogelijke tijd. Pakken wat je pakken kan. Elke straaltje zon meenemen. Want je weet maar nooit wanneer de regen weer komt. Deze middag op het strand heb ik dan eindelijk het idee van een sneeuwstorm kunnen loslaten. Echt ontspannen lukte me nog niet. Angstvallig keek ik naar de zon. Vastberaden me niet in het ootje te laten nemen. Misschien ben ik de enige. Maar ik kon de gedachte maar niet uit mijn hoofd krijgen. De winter gaat nog komen. De echte kou en sneeuw laat zich nog zien. Nu durf ik die gedachte te laten gaan. Zo naar de zee kijkend, zei ik tegen mezelf, 'ontspan en relax koningwinter slaat een jaartje over. Geniet volop want de lente gaat nu echt beginnen'. Wat een heerlijkheid. Onze, inmiddels gearriveerde, vlaamse reuzen zien de lente met vertrouwen tegemoet.

zondag 16 maart 2014

Geweldige dip chocolade truffels!

Na een weekend vol vonkjes, wil ik dit vonkje niet voor mezelf houden. Voor de chocolade liefhebbers is dit een ultieme uitbarsting van vonkelende smaakjes. Het is de meest geweldige manier om je liefde voor chocola te delen. Onder het genot van een heerlijke likeur, genieten van de intense smaak van chocola. Zelfgemaakte truffels. Natuurlijk alla Jamie Olivier. Het recept wil ik jullie niet onthouden.
Het staat garant voor een geweldige avond. Waar je, samen met je vrienden, je creativiteit laat gaan. Waar je smaken combineert zoals jij het lekker vindt.

300gram room (slagroom), 300gram pure chocola, sinaasappelschil,  klontje roomboter (ongezouten), snufje zout, likeur naar keuze, cacaopoeder, fijngemalen noten.
Je laat 300 gram room (slagroom) heet worden in een pannetje. Daar voeg je ,wanneer het heet is, een flinke klont roomboter en de schil van 1 sinaasappel aan toe. In een kom heb je ondertussen 300 gram pure chocolade gebroken. Hier voeg je de hete room aan toe. Blijven roeren totdat de chocolade gesmolten is. Af en toe proeven mag best. Zolang je maar schone handen hebt. Doe er, wanneer de chocolade gesmolten is, een snufje zout bij en een flinke scheut likeur. Wij hebben er Likeur 43 in gedaan. Een waargenot.
Giet het fantastische mengsel in een schaal en doe het minstens 2 uur in de koeling. Een halfuur voordat je de truffels wilt gaan maken haal je het uit de koeling. Dan heeft het voldoende tijd om op kamertemperatuur te komen.
Tip voor de mede mama's. Doe de helft zonder alcohol in een aparte schaal zodat ook de kleintjes truffels kunnen maken.
Giet in een kommetje kokend water. Vul schaaltjes met cacaopoeder en fijngehakte nootjes. Wees creatief. Jonathan wilde er ook een schaaltje met poedersuiker bij. Later hebben we er nog een schaaltje met chili vlokken aan toegevoegd voor een pittig effect.
Doop een theelepeltje in het kokende water en maak een bolletje van het truffelmengsel. Laat je creativiteit gaan en dip het in een schaaltje naar wens. Heel handig om hierbij saté prikkers te gebruiken.

Schenk er een glaasje likeur bij en ik weet zeker je zal intens genieten. Nodig een goed stel vrienden uit en je avond kan niet meer stuk.
Chocolade maakt het leven zo mooi en geweldig. Een diepe buiging opnieuw voor onze vriend Jamie.
Wat een gaaf idee en een heerlijk recept. Zo leuk, zo origineel en creatief. Een waar vonkje voor je smaakpapillen.

 “There is nothing better than a friend, unless it is a friend with chocolate.”

Liefs Priscilla




donderdag 13 maart 2014

Papiertjes

Het was even slikken. Tranen heeft hij weg moeten pinken. De arme man. Vandaag werden er papiertjes uitgedeeld. Geen gewone papiertjes. Briefjes van onschatbare waarde. In de ogen van Owen het allerkostbaarste briefje dat er momenteel te krijgen is. Daar stond hij dan in zijn zwembroekje. Helemaal afgepeigerd omdat hij, als ware held, aan het zwemmen is geweest. Zijn hoofdje netjes boven water houdend. Tijdens het ademhalen bij de borstcrawl doorzetten en verder zwemmen. Als een vis door het gat zwemmen. Alles geven. Het was helaas toch niet genoeg. Hij kreeg niet het briefje. Hij mag nog niet afzwemmen.
Daar zit je dan. Van achter het glas bekijk je het ritueel. Staat je kind daar in tranen. Tja en probeer dan je gezicht maar eens in de plooi te houden. We zijn al zo lang bezig. Week in week uit naar dat zwembad. Zwetend speel ik daar de butler. Twee kinderen uitkleden. Twee kinderen afdrogen en weer aankleden. Maandelijks een flink bedrag pinnen om het zwemkaartje weer op te waarderen. Hoopvol was ik. Zou er eindelijk schot in de zaak komen. Zou hij dan eindelijk. Het mocht niet baten. Hij moet nog even door zwemmen. Het was voor moeders ook even slikken. Alleen mag mama dat niet laten blijken. Dus met twee duimen in de lucht. Op mijn allerliefst heb ik hem getroost. Hem verteld dat hij zo hard heeft gewerkt. Dat we daar zo trots op zijn. Dat zijn we ook echt natuurlijk. Alleen hoelang nog. Ieder kind begint met zwemmen en op een dag mag het afzwemmen. Er schijnt een lichtje aan het einde van de zwemles tunnel. Echt op een dag mogen ook mijn kindertjes afzwemmen. Dat weet ik wel. Maar toch bezorgd het me de nodige paniekaanvallen. Want ik weet wie A zegt moet ook B zeggen. Dus wanneer Owen A heeft volgt er nog een B traject. Niet alleen dat daarna moet Aiden zijn Atje en Btje ook nog halen. En niet te vergeten we hebben nog een klein gevalletje dat haar hoofdje boven water moet leren houden. Dus ach, wat maakt het uit dat Owen nog even niet afzwemt. Voorlopig zijn we toch nog wel bezig. Alleen ik moet het voelen. Meemaken. Zodat ook ik echt weet, dat afzwemmen bestaat. Dat het niet een fabeltje is. Iets uit boeken en tijdschriften. Iets wat alleen andere mensen overkomt. Het zou zoveel rust geven om het gewoon alvast een keer te beleven.
Oeps dit tikkende besef ik me dat Owen kan lezen. Stel dat hij mijn blog leest. Hemeltje wat dan. Dan weet hij dat ik net zo teleurgesteld was. Dat ik ook, net als hem, dacht dat hij een briefje zou krijgen. Het is soms even wennen. Zo'n lettervreter in huis. Want ook op school heeft hij enorm gewerkt. Hij heeft dit jaar leren lezen. Hij doet niets anders. Leest boeken, Donald duckjes, verkeersborden en mijn app-jes. Het is oppassen geblazen. Als ze het eenmaal doorhebben is geen letter meer veilig. Dat is voor een kind van mij niet vreemd. Deze mama houdt ook zo van lezen. Ik word enorm blij van boekenwinkels en de bieb. Wekelijks snuffel ik daar rond. In de kringloop winkel, beland ik standaard met mijn neus in de boeken. Oude afdankertjes die daar als verborgen schatten staan. In afwachting om opnieuw ontdekt te worden. Dus tja geen briefje van het afzwemmen. Dat was een grote desillusie. Gelukkig hebben we wel boeken in huis. Boeken vol met papiertjes. Vol met letters die we kunnen lezen. In Owen zijn ogen niet de meest waardevolle papiertjes op het moment. Toch vonkelen zijn oogjes wanneer we samen lezen. Zo bijzonder om bij je eigen kinderen te zien dat ze instaat zijn om de schatten te ontdekken. Op te gaan in de zinnen. De verhalen die door iemand
gevangen zijn op papier. Die je meenemen en je raken. Je fantasie prikkelen. Wat een vonkje. Wat een kostbaar iets. Zo hebben we de verdrietige dag afgesloten. Met Annie MG Schmidt. Heeft het verhaal van Otje ons aan het lachen gemaakt. Lagen we daar in het grote bed. Dicht tegen elkaar aan. Is het verdriet weer op de achtergrond en gaat Owen volgende week vol goede moed weer verder. Want dat afzwemmen komt er echt aan. Alleen duurt het nog wat langer.

Als eindelijk...

De dingen die je erg graag wilt, die komen op den duur,
ze komen vroeg of laat, maar meestal laat, dat is zo zuur.
Wanneer je jong bent heb je doorgaans nooit een cent in kas
en áls je eind'lijk geld hebt voor een hele dure jas,
dan staat ie je niet meer.

Wanneer je jong bent heb je vijfenveertighonderd plannen,
je komt alleen nooit verder dan de potten en de pannen,
je wordt je hele leven al bedisseld en bedild
en als je eind'lijk tijd hebt om te doen wat je graag wilt,
dan wil je het niet meer.

Wanneer je jong bent doe je alles hopeloos verkeerd,
je hebt nog geen ervaring en je hebt nog niks geleerd.
De liefde? en de kinderen? wie doet het dadelijk goed?
En als je eindelijk wijs bent en precies weet hoe het moet,
dan hoeft het niet meer.

 -Annie MG Schmidt

Liefs Priscilla

zondag 9 maart 2014

Vlaamse reus

Door het hele land hebben mensen het ervaren. Gevoelt in hun buik. Kleine vonkjes en lentekriebels. Massaal zijn we naar buiten gegaan. Een terrasje, naar het strand, de duinen in of alvast het eerste groen inslaan voor de tuin. Met moeite heb ik me kunnen inhouden. Mijn handen jeukte. Wat een heerlijkheid om nu de tuin in te gaan. Zaadjes te planten in kasjes. Violen en bollen in potten.
Met mijn handen in de aarde de tuin doen opfleuren.
Om dat te kunnen doen zou ik eerst naar een tuincentrum moeten gaan. Daar ontstond het twijfel moment. In een dubbelweekend, met de kinderen van de buren, een tuincentrum onveilig maken. Dat is voor mijn eigen stressgevoel niet aangenaam. Voor de kinderen niet het meest geschikte uitstapje. Voor de rest van de mensheid ,die vandaag met jeukende handen het tuincentrum in doken, geen feest. Dat zou ik ze niet aan kunnen doen. Stel je het volgende scenario eens voor.

Ergens bij een vredelievend tuincentrum stop er een grijs busje. De manager van het tuincentrum ziet het busje, met een verrukt hart, aan komen.  Hij trekt zijn groene stropdas recht en wrijft in zijn handen. Wetende dat bij de eerste zonnestralen mensen massaal inkopen doen. Inkopen om hun tuin of balkon te laten schitteren. Daar is weer zo'n busje die straks afgeladen de parkeerplaats zal verlaten. Het zoveelste stel dat veel meer kleur mee naar huis zal nemen. Kibbelend komen ze bepakt en bezakt bij de kassa. Mevrouw wilde toch iets meer dan het gene er was afgesproken. Hij voelt de kriebels in zijn buik, dit gaat een mooie verkoop dag worden.
Dan gebeurt het de deur van het busje gaat open. Een ontelbaar aantal kinderen stap uit het busje. Er lijkt geen einde aan te komen. Het tumult is oorverdovend. Een ouderechtpaar kijkt verschrikt op en stapt snel de auto weer in. Een ander stel kijkt elkaar aan en probeert de kinderschare te tellen. De manager trekt wit weg. Slikt een paar keer. Pakt zijn zakdoek uit zijn zak en dept zijn voorhoofd. Vertwijfeld beseft hij dat de dag wel eens anders kan verlopen dan hij gehoopt had. De bende van ellende is gearriveerd.

Nee dat kan ik de rest van de mensheid niet aan doen.
Vandaar dat ik dit weekend hier aan huis van de nodige vonkjes heb genoten. Eén vonkje in het bijzonder springt er uit. Vanuit een plek in het zonnetje. Heb ik ,onder het genot van een kopje koffie, intens genoten van een leuke man. Een papa, de papa van mijn kleintjes, die de tuin opnieuw aan het indelen is. Dat allemaal voor een klein meisje. Een klein meisje die een aantal weken geleden haar vader met grote ogen aankeek. Ze vroeg hem op haar allerliefst: "Papa, jije vorre mijne een nijntje kope?" De jongens hebben diverse malen om hamsters en cavia's gevraagd. Nooit gaf hij toe. Het heeft me heel wat gekost om hem zover te krijgen dat we Guus mochten hebben. Guus onze lieve kater. Weken van zeuren voordat hij overstag ging. Emily daarintegen hoeft het maar eenmaal te vragen. Ze weet precies hoe ze hem zover moet krijgen. Hoe ze het moet vragen. Geraffineerd wint ze hem om haar vingertje. Nu is hij druk in de weer. Er komt een speciaal hoekje in de tuin. Inderdaad voor een konijn. Geen gewoon konijn maar een heuse Vlaamse reus. Konijnen zijn eenzaam alleen. Er komen dus twee van die joekels in onze tuin. Hij maakt bouwtekeningen, speurt het internet af en verzint namen. Straalt bij de gedachte om Emily haar verrukte gezichtje. Hij beeldt zich in hoe ze met die beesten zal knuffelen. Hoe blij ze zal zijn. Verbijsterd kijk ik toe. Zo makkelijk kan het dus gaan. Zo snel gaat hij mee in Emily haar wensen. Het vervult me ook met een enorme
vreugde. Vanaf het eerste moment dat hij haar vast hield. Vanaf de dag dat ze geboren was. Smelt hij bij haar aanblik. Hij was meteen verliefd en ik wist ,vanaf dat moment, dat ik mijn plek moest delen. Een tweede dame in zijn leven. Een meisje die een heel speciaal plekje in zijn hart heeft. Dat speciale plekje is wederzijds. Zij houdt intenst veel van Jonathan. Haar papa, haar grote held. Vanaf dag een was hij natuurlijk ook aan zijn jongens verkocht. Hij is stapel gek op zijn ventjes. Alleen de liefde tussen een papa en zijn dochter is wel heel speciaal. Terwijl hij druk aan het bouwen is aan de verblijfplaats van de reuzen aait ze hem zo nu en dan even. Knuffelt ze hem even. Het ziet er vertederend uit. Alleen twijfel ik even. Zou ze dat met opzet doen? Zou dat haar manier zijn om de konijnen veilig te stellen. Ach, ik verbeeld het me vast en zeker.
Einde van de week zal het eerste beest wel arriveren. Zit ik in aankomend weekend, hopelijk in de zon, te kijken naar zo'n huppelend ding. Ergens deze week die manager toch maar even lastig vallen. Zo'n konijn zal wat violen vast ook wel gezellig vinden. Wat kleur rondom zijn hok zal niet verkeerd staan.

TUIN
De bomen komen uit de grond
En uit hun stam de twijgen
En ied'reen vindt het heel gewoon
Dat zij weer bladeren krijgen
We zien ze vallen naar de grond
En dan opnieuw weer groeien
Zo heeft de aarde ons geleerd
Dat al wat sterft zal bloeien
-Toon Hermans 

Liefs Priscilla.


woensdag 5 maart 2014

Figurantenrol

Er zijn van die tijden dat alles voorbij kabbelt. Het geheel is goed afgesteld en loopt op rolletjes. Het gevoel alsof het lente wordt en dat elke dag opnieuw. Geen vuiltje aan de lucht. Het draait. Vanaf een afstand kijkend ben ik intens gelukkig. Het gaat goed. Zelfs in ons hectische gezin kennen we deze tijden. Dat het niet alleen maar professioneel opvoeden is. Dat ik niet 24/7 bewust mijn pedagogische kwaliteiten aan het in zetten ben. Dat het vanzelf lijkt te gaan. Dat ik vanuit mezelf sensitief reageer. Ik de kinderen in huis even thuis zie zijn. Wanneer buitenstaanders op zo'n moment een kijkje in ons gezin hebben, zouden ze wellicht iets totaal anders waarnemen. Het is namelijk bijna onmogelijk om in deze setting, met deze bijzondere kinderen, een gewoon gezin te zijn. In mijn beleving is het zoals het zou moeten zijn. Hier en daar een kind wat even uit de ban springt, maar al bij al geen grote incidenten. Bijna een gewoon gezin.
Dan zijn er van die tijden dat het wel een overdreven actie film lijkt. Zo eentje waarin je met je mooiste sportwagen een helicopter uit de lucht rijdt/vliegt. Dat je van alle kanten af beschoten wordt. De hele wereld je dood wil hebben. Je nergens veilig lijkt te zijn. Je ternauwernood een ontploffing overleeft maar er nog nooit zo sexy hebt uitgezien. Beetje zo'n soort film.
Wanneer we in dat soort tijden verblijven, ik lijk er momenteel midden in te zitten, dan moet ik zo nu en dan even naar adem happen. Alles in me staat op scherp. Ergens kan er een onverwachte kogel de hoek om komen die ik niet voorzien had. In mijn eigen film speel ik de hoofdrol. In de film van de gezinhuiskinderen ben ik slechts een figurant. We weten allemaal, hoe mooi zo'n figurant er ook uit ziet, het is nooit zeker of de figurant de film zal overleven. Heftig maar een feit.
Zo dendert deze week voorbij. Een week waarin dromen uit komen. "Mam ik hoop zo dat de politie een keer bij ons thuis komt" zei Aiden maandagochtend. Nog geen dag later ging zijn droom in vervulling. Zo snel kan het gaan.
Tevens een week waarin verloren schaapjes zijn terug gevonden. Het is best jammer dat ik zo weinig kan vertellen over hoe het er allemaal aan toegaat. Mijn blog zou zoveel smeuïger kunnen zijn. Wellicht, zonder de wet der privacy, zou ik er misschien zelfs wel dik geld mee kunnen verdienen. Reinout Oerlemans zou er een smak geld voor over hebben. Dit is goud. Geen realitysoap was zo dynamisch.
Maar daar doen we het natuurlijk niet voor. We doen het voor de kleine vonkjes die dit werk zo bijzonder maken. Alhoewel ik maar een figurant ben, niet zeker van mijn bestaansrecht. Weet ik wel hoe ik de rollen kan omdraaien. Hoe ik ervoor kan zorgen dat ik in mijn eigen leven de hoofdrol blijf spelen. Hoe ik ervoor kan zorgen dat ik blijf stralen. We schakelen gemakkelijk van opvoedstijlen. We zijn creatief en vindingrijk. Wetende hoe onbelangrijk een figurant ook mag lijken. De figurant kan een onuitwisbare indruk achterlaten. Een indruk die alles voor goed zal veranderen. Zo hopen wij met onze figurantenrol een bijdrage te leveren. Mee te spelen in een film die uiteindelijk goed af zal lopen. Een film die alles in zich heeft een mislukking te worden. Die film veranderen zodat het een Goudenkalf kan ontvangen. Een film waarin het niet gaat over drank, drugs, seks en veel geld.  Gewoon een feelgood movie van gewone mensen die gewone levens lijden. Levens waarin de hoofdrolspelers goede papa's en mama's zijn. Waarin ze gelukkig getrouwd zijn en genieten van de vonkjes die het leven zo bijzonder maken.
Mijn eigen film verander ik straks ook even in een gewone familiefilm. Stift ik mijn lippen rood en speel ik de hoofdrol. We gaan heerlijk eten met onze eigen kleintjes in een gezellig restaurantje. Vanavond kruip ik dan, op onze vrije avond, dicht tegen mijn grote liefde aan. Mijn mooie lieve man, die misschien niet hele stoere dingen doet,  maar met een hart van goud. Een hart dat groot genoeg is, om samen met mij, voor deze kindertjes te zorgen. Kijken we samen naar een film, die nog bizarder is dan de film waarin we zelf spelen.

This is your time to fly away and chase all your dreams.
Remember life is like a play, you must act each scene with passion
embracing and enjoying the part.
If you should ever get lost along the way.
Look at the stars, take a deep breath and follow your heart.

Liefs Priscilla

zondag 2 maart 2014

Vuile was

Inspriratie vol stapte ik gisterochtend mijn bedje uit. Een idee om mijn blog mee te beginnen. Na een gebroken nacht met een ziek klein meisje had ik tijd genoeg om het idee te bedenken. Zo blij als een kind liep ik met een wasmand vol naar het washok, of zoals mijn buurvrouw het noemt de laundry. Na nog twee koffers het washok ingesleept te hebben, kieperde ik de hele boel op zijn kop. Schikte de vuile kleding tot een uiterst gestylde, rommelige stapel. Met de telefoon maakte ik er een foto van, filtertje erover en klaar om te plaatsen bij mijn blog. Zoekende naar de juiste zinnen propte ik de eerste twee wassen in de machines. Ja inderdaad wij hebben twee wasmachines en twee drogers staan. Bedenk je wel dat het de eerste twee wassen waren. Daarna moesten er nog minstens tien gedraaid worden. Na een week vakantie met zes kinderen is het hebben van twee wasmachines geen overbodige luxe. Neem dat van me aan. Ik wilde iets schrijven naar aanleiding van de wasgoedfoto. Zoiets als; Wanneer ik naar alle was om me heen kijk, besef ik me hoe bijzonder het is dat ik voor zoveel kinderen mag zorgen. Dat de wasgoed staat voor bijzondere mensen die enorm belangrijk in mijn leven zijn. De blog kwam er niet. De dag verliep anders.
Manlief was inmiddels ook ziek. Emily was nog zieker geworden en met haar moesten we langs de huisartsenpost. In haar roze pyjamaatje met knuffelbeer gewapend stapte ik met haar de auto in. Het grietje was zo witjes en hangerig maar deed het pittig in het ziekenhuis. De arts mocht haar oortjes bekijken. Ze liet het allemaal gebeuren. De kleine schat stal, ondanks haar iets verwarde uiterlijk, alsnog de show in het ziekenhuis. Na wat onderzoeken konden we met een antibioticakuur weer naar huis. Daarnaast waren er nog wat incidenten rondom de gezinshuiskinderen waar ik verder niet op in kan gaan. Het was heftig. Einde van de dag voelde ik me als een wilde. Compleet gesloopt en klaar om afgeschoten te worden. Dat klinkt wel heel rigoureus, maar goed na zo'n dag ben ik niet echt een optimist. Soms zou ik willen dat ik een echte ras optimist ben. Dat ik elke tegenslag met een glimlach tegemoet ga. Dat ik bij alles wat er op me af komt blijf stralen. Dat ik elke berg beklim met een lach alsof ik in een tandpasta reclame speel. Nou dat kan ik dus echt niet. Soms kan ik mezelf heel erg zielig vinden. Vraag ik me af waarom ik dit allemaal wil. Dan denk ik doe ik het allemaal wel goed.Waarom overkomt mij dit nou weer? Ben ik boos omdat me kleine grietje last van haar oortjes heeft. Kan ik mezelf heel alleen voelen. Ben ik zelfs geïrriteerd omdat Jonathan uitgerekend nu ziek moet zijn. Ja en wanneer hij ziek is moet ik heel erg me best doen liefdevol voor hem te zorgen. Daar ben ik niet zo goed in. Helemaal niet wanneer er zes kinderen mijn aandacht willen. Er nog tien wassen liggen te wachten. Er eten gekookt moet worden. Dan vind ik dat heel erg moeilijk. Ik heb zo mijn gebreken.
De vonkjes waren ver te zoeken. Dacht ik nog zo'n mooi idee  te hebben. Zeg nu eerlijk het was eigenlijk ook een heel slecht plan. Wat een onzin om een stapel vol vuile was als vonkje te willen labelen. Wat een belachelijk idee. Wassen is stom. Dat vind ik helemaal niet leuk. Heel gemakkelijk gaf ik die stomme taak ,een aantal maanden geleden, over aan Jonathan. Hij is nu ook altijd thuis en vindt het heerlijk dat soort zorgtaken te verrichten. Dus nee ik stribbelde niet tegen. Wel deed ik alsof ik dat lastig vond, mijn man te laten wassen. Stiekem was ik opgelucht. Gek werd ik van die bergen met wasgoed. Gisteren wilde ik denk ik de 'supermom' uithangen. Doen alsof ik gezegend ben met een berg wasgoed. Ik ben mezelf goed tegen gekomen. Om het weekend te redden ben ik vandaag naar mijn lieve omaatje gevlucht. Samen met haar vriendin (tante Nel) zijn we rommelmarkten onveilig gaan maken. Heerlijk met 2 dames van 81 en 73 op stap. Gewoon omdat het kan en ik een uitweg zocht. Een kans om te ontsnappen uit de ziekenboeg. Wellicht iet wat egoïstisch, maar wel heel leuk. Daarbij moet ik wel vermelden dat ik  twee van onze eigen kleintjes bij mijn moeder onder had gebracht. Dat had ik dan nog wel gedaan. Om het voor Jonathan ,de arme stakker, makkelijker te maken. Hij was ook weer wat opgeknapt dat wil ik ook nog wel even vermelden. Na wat nostalgie in gelagen te hebben ben ik weer naar het front gegaan. Heb ik met veel liefde en vreugde gekookt. Kippetjes Gangnam style alla Jamie Olivier. Want wassen vind ik dus vanaf nu officieel vreselijk maar koken vind ik heerlijk. Ieder zo zijn taak waar hij goed in.
Onder het genot van een heerlijke kop koffie, in mijn nieuwe oude kopje, sluit ik dan toch nog
vonkelend het weekend af. Zeg nu zelf dit kopje is een vonkje op zich. Zal maar niet vertellen wat ik nog meer aan ouwe meuk het huis heb in gesleurd. Noem de oude meuk brocante en het heeft ineens charme. Zo zie je maar al ben je van nature geen ras optimist. Wanneer je creatief en een beetje egoïstisch durft te zijn, kan je weekend toch nog met een vonkje eindigen.
When life gives you lemons, make lemonande.

Liefs Priscilla