donderdag 13 maart 2014

Papiertjes

Het was even slikken. Tranen heeft hij weg moeten pinken. De arme man. Vandaag werden er papiertjes uitgedeeld. Geen gewone papiertjes. Briefjes van onschatbare waarde. In de ogen van Owen het allerkostbaarste briefje dat er momenteel te krijgen is. Daar stond hij dan in zijn zwembroekje. Helemaal afgepeigerd omdat hij, als ware held, aan het zwemmen is geweest. Zijn hoofdje netjes boven water houdend. Tijdens het ademhalen bij de borstcrawl doorzetten en verder zwemmen. Als een vis door het gat zwemmen. Alles geven. Het was helaas toch niet genoeg. Hij kreeg niet het briefje. Hij mag nog niet afzwemmen.
Daar zit je dan. Van achter het glas bekijk je het ritueel. Staat je kind daar in tranen. Tja en probeer dan je gezicht maar eens in de plooi te houden. We zijn al zo lang bezig. Week in week uit naar dat zwembad. Zwetend speel ik daar de butler. Twee kinderen uitkleden. Twee kinderen afdrogen en weer aankleden. Maandelijks een flink bedrag pinnen om het zwemkaartje weer op te waarderen. Hoopvol was ik. Zou er eindelijk schot in de zaak komen. Zou hij dan eindelijk. Het mocht niet baten. Hij moet nog even door zwemmen. Het was voor moeders ook even slikken. Alleen mag mama dat niet laten blijken. Dus met twee duimen in de lucht. Op mijn allerliefst heb ik hem getroost. Hem verteld dat hij zo hard heeft gewerkt. Dat we daar zo trots op zijn. Dat zijn we ook echt natuurlijk. Alleen hoelang nog. Ieder kind begint met zwemmen en op een dag mag het afzwemmen. Er schijnt een lichtje aan het einde van de zwemles tunnel. Echt op een dag mogen ook mijn kindertjes afzwemmen. Dat weet ik wel. Maar toch bezorgd het me de nodige paniekaanvallen. Want ik weet wie A zegt moet ook B zeggen. Dus wanneer Owen A heeft volgt er nog een B traject. Niet alleen dat daarna moet Aiden zijn Atje en Btje ook nog halen. En niet te vergeten we hebben nog een klein gevalletje dat haar hoofdje boven water moet leren houden. Dus ach, wat maakt het uit dat Owen nog even niet afzwemt. Voorlopig zijn we toch nog wel bezig. Alleen ik moet het voelen. Meemaken. Zodat ook ik echt weet, dat afzwemmen bestaat. Dat het niet een fabeltje is. Iets uit boeken en tijdschriften. Iets wat alleen andere mensen overkomt. Het zou zoveel rust geven om het gewoon alvast een keer te beleven.
Oeps dit tikkende besef ik me dat Owen kan lezen. Stel dat hij mijn blog leest. Hemeltje wat dan. Dan weet hij dat ik net zo teleurgesteld was. Dat ik ook, net als hem, dacht dat hij een briefje zou krijgen. Het is soms even wennen. Zo'n lettervreter in huis. Want ook op school heeft hij enorm gewerkt. Hij heeft dit jaar leren lezen. Hij doet niets anders. Leest boeken, Donald duckjes, verkeersborden en mijn app-jes. Het is oppassen geblazen. Als ze het eenmaal doorhebben is geen letter meer veilig. Dat is voor een kind van mij niet vreemd. Deze mama houdt ook zo van lezen. Ik word enorm blij van boekenwinkels en de bieb. Wekelijks snuffel ik daar rond. In de kringloop winkel, beland ik standaard met mijn neus in de boeken. Oude afdankertjes die daar als verborgen schatten staan. In afwachting om opnieuw ontdekt te worden. Dus tja geen briefje van het afzwemmen. Dat was een grote desillusie. Gelukkig hebben we wel boeken in huis. Boeken vol met papiertjes. Vol met letters die we kunnen lezen. In Owen zijn ogen niet de meest waardevolle papiertjes op het moment. Toch vonkelen zijn oogjes wanneer we samen lezen. Zo bijzonder om bij je eigen kinderen te zien dat ze instaat zijn om de schatten te ontdekken. Op te gaan in de zinnen. De verhalen die door iemand
gevangen zijn op papier. Die je meenemen en je raken. Je fantasie prikkelen. Wat een vonkje. Wat een kostbaar iets. Zo hebben we de verdrietige dag afgesloten. Met Annie MG Schmidt. Heeft het verhaal van Otje ons aan het lachen gemaakt. Lagen we daar in het grote bed. Dicht tegen elkaar aan. Is het verdriet weer op de achtergrond en gaat Owen volgende week vol goede moed weer verder. Want dat afzwemmen komt er echt aan. Alleen duurt het nog wat langer.

Als eindelijk...

De dingen die je erg graag wilt, die komen op den duur,
ze komen vroeg of laat, maar meestal laat, dat is zo zuur.
Wanneer je jong bent heb je doorgaans nooit een cent in kas
en áls je eind'lijk geld hebt voor een hele dure jas,
dan staat ie je niet meer.

Wanneer je jong bent heb je vijfenveertighonderd plannen,
je komt alleen nooit verder dan de potten en de pannen,
je wordt je hele leven al bedisseld en bedild
en als je eind'lijk tijd hebt om te doen wat je graag wilt,
dan wil je het niet meer.

Wanneer je jong bent doe je alles hopeloos verkeerd,
je hebt nog geen ervaring en je hebt nog niks geleerd.
De liefde? en de kinderen? wie doet het dadelijk goed?
En als je eindelijk wijs bent en precies weet hoe het moet,
dan hoeft het niet meer.

 -Annie MG Schmidt

Liefs Priscilla

Geen opmerkingen:

Een reactie posten