donderdag 20 maart 2014

Na de lente komt de zomer.

Vanachter het glas bekijk ik de wereld om me heen. Hoor het ruizen van de zee. Geniet van de zon op mijn gezicht. Een heerlijke lunch en uitzicht op twee van de meest kostbare mensen in mijn leven.
Tussen alle bedrijven door hebben we twee vrije uurtjes genomen. Geen telefoontjes, geen mailtjes, geen besprekingen, niets van dat alles. Twee uurtjes van ontspannen. Opnieuw optimaal genieten in een zo kort mogelijke tijd. Pakken wat je pakken kan. Elke straaltje zon meenemen. Want je weet maar nooit wanneer de regen weer komt. Deze middag op het strand heb ik dan eindelijk het idee van een sneeuwstorm kunnen loslaten. Echt ontspannen lukte me nog niet. Angstvallig keek ik naar de zon. Vastberaden me niet in het ootje te laten nemen. Misschien ben ik de enige. Maar ik kon de gedachte maar niet uit mijn hoofd krijgen. De winter gaat nog komen. De echte kou en sneeuw laat zich nog zien. Nu durf ik die gedachte te laten gaan. Zo naar de zee kijkend, zei ik tegen mezelf, 'ontspan en relax koningwinter slaat een jaartje over. Geniet volop want de lente gaat nu echt beginnen'. Wat een heerlijkheid. Onze, inmiddels gearriveerde, vlaamse reuzen zien de lente met vertrouwen tegemoet.
Vol overgave huppen Brammetje en Floortje door onze tuin. Vol vertrouwen dat de zon blijft schijnen. Wat een heerlijk tafereel. Guus is wat minder enthousiast, dat mag de pret niet drukken. Met de komst van de konijnen gaat het nieuwe seizoen vonkelend beginnen.
Terwijl het hele land met de gemeente raadsverkiezingen bezig was. Zich nu druk maakt om de uitspraken van Wilders. Maken wij ons druk over een ren, een hok, de juiste voeding en een socialisatie proces. Leuk hoor zo'n klein meisje met een harte wens. Het is een werk.
Dat meisje is dolgelukkig en geniet. Zingt en danst voor de konijnen. Het is werkelijk waar een vonkel om te zien. Mama doet het werk en mevrouw geniet. Zo als het hoort.
Maar zo, nu de lente nadert, wil ik een angstaanjagende gedachte met jullie delen. Tussen alle vonkels door mijn angst benoemen. Iedereen weet na de lente komt de zomer. Mijn lieve help, in de zomer ben ik jarig. Gisteren was een vriendin van mij aan de beurt. In de zomer is het voor mij afgelopen. Dan hoor ik niet meer bij de twintigers. Grapjes maak ik erover. Plaag mijn vriendinnen dat ze oud worden. Het is niet oud dat weet ik best. Ontzettend jong zijn we nog. Maar zeg nu zelf. Toen je 16 jaar was, vond je iemand van 30 echt heel oud. Heel, heel erg oud. Ik wel in ieder geval. Het ding is, dat ik me soms nog piepjong voel. Zelf als moeder van drie plus drie kinderen. Wie weet wijd ik nog een blog aan dit heftige feit. Deel ik angsten over rimpels, volwassen zijn en het ouder worden. Nog een paar maanden maak ik grapjes totdat de dertig ook mij te pakken heeft.
Net als mijn angst voor de nog komende winter, zal deze angst vast ook verdwijnen. Aan het begin van mijn 29e levensjaar heb ik een aantal doelen gesteld. Een aantal onzekerheden, twijfels en angsten die ik voor mijn dertigste achter me wil laten. Ik kom, zo nu en dan, mezelf tegen. Maar zie mezelf ook groeien. Het bijhouden van mijn kleine vonkjes helpt me daar enorm bij. Het helpt me bewuster en zelfverzekerder te zijn. Blij en trots met waar ik sta. Er zijn maar weinig meiden van 29 die doen wat ik doe. Die de zorg dragen voor tieners. Tieners die mensen van 30 heel erg oud vinden. Hoe ironisch is dat. Dat ik met mijn 29 die zorg mag dragen, daar mag ik dankbaar voor zijn. Door die vastgelegde vonkjes zie ik dat steeds meer.
De lente komt en de zomer ook. Laat ik het ontspannen te gemoed zien. Genieten van de zon en elk vrij uurtje benutten. Genieten van de kleine momenten en de grote vuren. De winter komt niet meer. Mijn verjaardag wel. De angst zal vast naar de achtergrond verdwijnen. Laat ik, net als Floor en Bram, huppend genieten . Het is vast zo erg niet.

Oud zijn is geen zaak van jaren
als ik 't even zeggen mag
meerd're malen heb ik mensen
oud zien worden in één dag
Leven is nog zo iets anders
dan alleen een rikketik
'k heb ook mensen jong zien worden
in een enkel ogenblik
- Toon Hermans - 

Liefs Priscilla


1 opmerking: