zondag 9 maart 2014

Vlaamse reus

Door het hele land hebben mensen het ervaren. Gevoelt in hun buik. Kleine vonkjes en lentekriebels. Massaal zijn we naar buiten gegaan. Een terrasje, naar het strand, de duinen in of alvast het eerste groen inslaan voor de tuin. Met moeite heb ik me kunnen inhouden. Mijn handen jeukte. Wat een heerlijkheid om nu de tuin in te gaan. Zaadjes te planten in kasjes. Violen en bollen in potten.
Met mijn handen in de aarde de tuin doen opfleuren.
Om dat te kunnen doen zou ik eerst naar een tuincentrum moeten gaan. Daar ontstond het twijfel moment. In een dubbelweekend, met de kinderen van de buren, een tuincentrum onveilig maken. Dat is voor mijn eigen stressgevoel niet aangenaam. Voor de kinderen niet het meest geschikte uitstapje. Voor de rest van de mensheid ,die vandaag met jeukende handen het tuincentrum in doken, geen feest. Dat zou ik ze niet aan kunnen doen. Stel je het volgende scenario eens voor.

Ergens bij een vredelievend tuincentrum stop er een grijs busje. De manager van het tuincentrum ziet het busje, met een verrukt hart, aan komen.  Hij trekt zijn groene stropdas recht en wrijft in zijn handen. Wetende dat bij de eerste zonnestralen mensen massaal inkopen doen. Inkopen om hun tuin of balkon te laten schitteren. Daar is weer zo'n busje die straks afgeladen de parkeerplaats zal verlaten. Het zoveelste stel dat veel meer kleur mee naar huis zal nemen. Kibbelend komen ze bepakt en bezakt bij de kassa. Mevrouw wilde toch iets meer dan het gene er was afgesproken. Hij voelt de kriebels in zijn buik, dit gaat een mooie verkoop dag worden.
Dan gebeurt het de deur van het busje gaat open. Een ontelbaar aantal kinderen stap uit het busje. Er lijkt geen einde aan te komen. Het tumult is oorverdovend. Een ouderechtpaar kijkt verschrikt op en stapt snel de auto weer in. Een ander stel kijkt elkaar aan en probeert de kinderschare te tellen. De manager trekt wit weg. Slikt een paar keer. Pakt zijn zakdoek uit zijn zak en dept zijn voorhoofd. Vertwijfeld beseft hij dat de dag wel eens anders kan verlopen dan hij gehoopt had. De bende van ellende is gearriveerd.

Nee dat kan ik de rest van de mensheid niet aan doen.
Vandaar dat ik dit weekend hier aan huis van de nodige vonkjes heb genoten. Eén vonkje in het bijzonder springt er uit. Vanuit een plek in het zonnetje. Heb ik ,onder het genot van een kopje koffie, intens genoten van een leuke man. Een papa, de papa van mijn kleintjes, die de tuin opnieuw aan het indelen is. Dat allemaal voor een klein meisje. Een klein meisje die een aantal weken geleden haar vader met grote ogen aankeek. Ze vroeg hem op haar allerliefst: "Papa, jije vorre mijne een nijntje kope?" De jongens hebben diverse malen om hamsters en cavia's gevraagd. Nooit gaf hij toe. Het heeft me heel wat gekost om hem zover te krijgen dat we Guus mochten hebben. Guus onze lieve kater. Weken van zeuren voordat hij overstag ging. Emily daarintegen hoeft het maar eenmaal te vragen. Ze weet precies hoe ze hem zover moet krijgen. Hoe ze het moet vragen. Geraffineerd wint ze hem om haar vingertje. Nu is hij druk in de weer. Er komt een speciaal hoekje in de tuin. Inderdaad voor een konijn. Geen gewoon konijn maar een heuse Vlaamse reus. Konijnen zijn eenzaam alleen. Er komen dus twee van die joekels in onze tuin. Hij maakt bouwtekeningen, speurt het internet af en verzint namen. Straalt bij de gedachte om Emily haar verrukte gezichtje. Hij beeldt zich in hoe ze met die beesten zal knuffelen. Hoe blij ze zal zijn. Verbijsterd kijk ik toe. Zo makkelijk kan het dus gaan. Zo snel gaat hij mee in Emily haar wensen. Het vervult me ook met een enorme
vreugde. Vanaf het eerste moment dat hij haar vast hield. Vanaf de dag dat ze geboren was. Smelt hij bij haar aanblik. Hij was meteen verliefd en ik wist ,vanaf dat moment, dat ik mijn plek moest delen. Een tweede dame in zijn leven. Een meisje die een heel speciaal plekje in zijn hart heeft. Dat speciale plekje is wederzijds. Zij houdt intenst veel van Jonathan. Haar papa, haar grote held. Vanaf dag een was hij natuurlijk ook aan zijn jongens verkocht. Hij is stapel gek op zijn ventjes. Alleen de liefde tussen een papa en zijn dochter is wel heel speciaal. Terwijl hij druk aan het bouwen is aan de verblijfplaats van de reuzen aait ze hem zo nu en dan even. Knuffelt ze hem even. Het ziet er vertederend uit. Alleen twijfel ik even. Zou ze dat met opzet doen? Zou dat haar manier zijn om de konijnen veilig te stellen. Ach, ik verbeeld het me vast en zeker.
Einde van de week zal het eerste beest wel arriveren. Zit ik in aankomend weekend, hopelijk in de zon, te kijken naar zo'n huppelend ding. Ergens deze week die manager toch maar even lastig vallen. Zo'n konijn zal wat violen vast ook wel gezellig vinden. Wat kleur rondom zijn hok zal niet verkeerd staan.

TUIN
De bomen komen uit de grond
En uit hun stam de twijgen
En ied'reen vindt het heel gewoon
Dat zij weer bladeren krijgen
We zien ze vallen naar de grond
En dan opnieuw weer groeien
Zo heeft de aarde ons geleerd
Dat al wat sterft zal bloeien
-Toon Hermans 

Liefs Priscilla.


Geen opmerkingen:

Een reactie posten