zondag 2 maart 2014

Vuile was

Inspriratie vol stapte ik gisterochtend mijn bedje uit. Een idee om mijn blog mee te beginnen. Na een gebroken nacht met een ziek klein meisje had ik tijd genoeg om het idee te bedenken. Zo blij als een kind liep ik met een wasmand vol naar het washok, of zoals mijn buurvrouw het noemt de laundry. Na nog twee koffers het washok ingesleept te hebben, kieperde ik de hele boel op zijn kop. Schikte de vuile kleding tot een uiterst gestylde, rommelige stapel. Met de telefoon maakte ik er een foto van, filtertje erover en klaar om te plaatsen bij mijn blog. Zoekende naar de juiste zinnen propte ik de eerste twee wassen in de machines. Ja inderdaad wij hebben twee wasmachines en twee drogers staan. Bedenk je wel dat het de eerste twee wassen waren. Daarna moesten er nog minstens tien gedraaid worden. Na een week vakantie met zes kinderen is het hebben van twee wasmachines geen overbodige luxe. Neem dat van me aan. Ik wilde iets schrijven naar aanleiding van de wasgoedfoto. Zoiets als; Wanneer ik naar alle was om me heen kijk, besef ik me hoe bijzonder het is dat ik voor zoveel kinderen mag zorgen. Dat de wasgoed staat voor bijzondere mensen die enorm belangrijk in mijn leven zijn. De blog kwam er niet. De dag verliep anders.
Manlief was inmiddels ook ziek. Emily was nog zieker geworden en met haar moesten we langs de huisartsenpost. In haar roze pyjamaatje met knuffelbeer gewapend stapte ik met haar de auto in. Het grietje was zo witjes en hangerig maar deed het pittig in het ziekenhuis. De arts mocht haar oortjes bekijken. Ze liet het allemaal gebeuren. De kleine schat stal, ondanks haar iets verwarde uiterlijk, alsnog de show in het ziekenhuis. Na wat onderzoeken konden we met een antibioticakuur weer naar huis. Daarnaast waren er nog wat incidenten rondom de gezinshuiskinderen waar ik verder niet op in kan gaan. Het was heftig. Einde van de dag voelde ik me als een wilde. Compleet gesloopt en klaar om afgeschoten te worden. Dat klinkt wel heel rigoureus, maar goed na zo'n dag ben ik niet echt een optimist. Soms zou ik willen dat ik een echte ras optimist ben. Dat ik elke tegenslag met een glimlach tegemoet ga. Dat ik bij alles wat er op me af komt blijf stralen. Dat ik elke berg beklim met een lach alsof ik in een tandpasta reclame speel. Nou dat kan ik dus echt niet. Soms kan ik mezelf heel erg zielig vinden. Vraag ik me af waarom ik dit allemaal wil. Dan denk ik doe ik het allemaal wel goed.Waarom overkomt mij dit nou weer? Ben ik boos omdat me kleine grietje last van haar oortjes heeft. Kan ik mezelf heel alleen voelen. Ben ik zelfs geïrriteerd omdat Jonathan uitgerekend nu ziek moet zijn. Ja en wanneer hij ziek is moet ik heel erg me best doen liefdevol voor hem te zorgen. Daar ben ik niet zo goed in. Helemaal niet wanneer er zes kinderen mijn aandacht willen. Er nog tien wassen liggen te wachten. Er eten gekookt moet worden. Dan vind ik dat heel erg moeilijk. Ik heb zo mijn gebreken.
De vonkjes waren ver te zoeken. Dacht ik nog zo'n mooi idee  te hebben. Zeg nu eerlijk het was eigenlijk ook een heel slecht plan. Wat een onzin om een stapel vol vuile was als vonkje te willen labelen. Wat een belachelijk idee. Wassen is stom. Dat vind ik helemaal niet leuk. Heel gemakkelijk gaf ik die stomme taak ,een aantal maanden geleden, over aan Jonathan. Hij is nu ook altijd thuis en vindt het heerlijk dat soort zorgtaken te verrichten. Dus nee ik stribbelde niet tegen. Wel deed ik alsof ik dat lastig vond, mijn man te laten wassen. Stiekem was ik opgelucht. Gek werd ik van die bergen met wasgoed. Gisteren wilde ik denk ik de 'supermom' uithangen. Doen alsof ik gezegend ben met een berg wasgoed. Ik ben mezelf goed tegen gekomen. Om het weekend te redden ben ik vandaag naar mijn lieve omaatje gevlucht. Samen met haar vriendin (tante Nel) zijn we rommelmarkten onveilig gaan maken. Heerlijk met 2 dames van 81 en 73 op stap. Gewoon omdat het kan en ik een uitweg zocht. Een kans om te ontsnappen uit de ziekenboeg. Wellicht iet wat egoïstisch, maar wel heel leuk. Daarbij moet ik wel vermelden dat ik  twee van onze eigen kleintjes bij mijn moeder onder had gebracht. Dat had ik dan nog wel gedaan. Om het voor Jonathan ,de arme stakker, makkelijker te maken. Hij was ook weer wat opgeknapt dat wil ik ook nog wel even vermelden. Na wat nostalgie in gelagen te hebben ben ik weer naar het front gegaan. Heb ik met veel liefde en vreugde gekookt. Kippetjes Gangnam style alla Jamie Olivier. Want wassen vind ik dus vanaf nu officieel vreselijk maar koken vind ik heerlijk. Ieder zo zijn taak waar hij goed in.
Onder het genot van een heerlijke kop koffie, in mijn nieuwe oude kopje, sluit ik dan toch nog
vonkelend het weekend af. Zeg nu zelf dit kopje is een vonkje op zich. Zal maar niet vertellen wat ik nog meer aan ouwe meuk het huis heb in gesleurd. Noem de oude meuk brocante en het heeft ineens charme. Zo zie je maar al ben je van nature geen ras optimist. Wanneer je creatief en een beetje egoïstisch durft te zijn, kan je weekend toch nog met een vonkje eindigen.
When life gives you lemons, make lemonande.

Liefs Priscilla

1 opmerking:

  1. Ik geniet van je verhalen, oprecht, eerlijk en met humor. Wij hebben jaren lang zelf ook pleegkinderen gehad. Dus kan me wel inleven in je levensverhalen.

    BeantwoordenVerwijderen