maandag 24 maart 2014

Zoektocht


Mijn vorige blog was een reden voor vele reacties. Het ouder worden is een onderwerp dat door de eeuwen heen de nodige onzekerheden met zich meebrengt. Een vervolg op dit heftige feit kon daarom niet achterwegen blijven. De tijd verstrijkt en wij doen er alles aan om ervoor te zorgen dat we jong en mooi blijven. Het idee dat wij, net zo snel als de dagen voorbij gaan, ouder worden bezorgt ons de nodige deprimerende gedachtes. Waar wij meiden van bijna dertig onze weg zoeken in het volwassen bestaan. Hebben de vrouwen van veertig zichzelf gevonden. Vrede gevonden met het voorbij gaan van de jaren. De dames van vijftig maken er helemaal een feestje van. Spontaan noemen ze zichzelf de meiden. De meiden gaan even thee drinken. De meiden gaan een hapje eten. Geweldig toch. Deze dames zijn zich bewust van hun leeftijd maar hebben er berusting in gevonden. Genieten van de kleine dingen in het leven, kijken terug op wat ze meegemaakt hebben. Niet altijd een leven zonder hobbels, wellicht dat ze daarom de term ‘meiden’ graag gebruiken. Dit geldt natuurlijk niet voor iedereen, toch de voorbeelden in mijn leven, schetsen mij dit plaatje. Zo ergens daar, twintig jaar voor me, ligt ook het monster de ‘overgang’ op de loer. Mannen in de midlife crises en vrouwen die zweetaanvallen krijgen. Zie ik nu een grijns op je gezicht. Of is het ware afkeer omdat ik het woord gewoon durf op te schrijven. Ik heb natuurlijk geen flauw benul van wat het inhoud. Mijn excuus aan de dames die er midden in zitten. Toch zo, op dit punt in mijn leven, bespeur ik een gevoel van jaloezie. Want dertig worden is ook niet niks. Het is het begin van echt volwassen zijn. Althans zo ervaar ik dat. Het moment van de eerste, kleine, rimpels en grijze haren. Het is ook een moment van terugkijken. Jezelf afvragen is dit het leven nu. Ben ik daadwerkelijk tevreden met de keuzes die ik gemaakt heb. Heb ik niet ergens de verkeerde afslag genomen. Toch een straatje te vroeg naar rechts. Je twijfelde nog zo. Moet ik er hier nu in of toch de bij de volgende afslag naar rechts. Afijn je hebt je keuzes gemaakt. Je doet wat je doet. Waar komt dan toch die twijfel vandaan. Zelfs wanneer je gelukkig bent met alles wat je hebt. De dames van veertig zullen nu vast denken waar heeft ze het over. Vast jullie hebben dit ook meegemaakt. Het zoeken naar wie je nu echt bent. Berusting vinden in waar je staat. Zelf ben ik er bijna. Op het punt dat ik weet het is goed zo. Dit ben ik, hier ben ik blij mee. Maar het heeft zo de nodige zweetdruppels gekost. Vechtend opzoek naar wie is ‘Pris’. Vandaar mijn gevoel van jaloezie. Niets om ons als jonge meiden, opzoek naar onszelf en het volwassen zijn, achter te verschuilen. Geen bordje met ‘Overgang’ of ‘midlifecrises’ die we in de lucht kunnen houden. Niets wat we als excuus kunnen opwerpen. Nee dit proces doen we coldturkey. We vechten ons er, met vallen en opstaan, doorheen. Knokken ons een weg naar het moment van de dertig. Vragen onszelf af of we de enige zijn. Of we nu echt ons verstand aan het verliezen zijn. Want zoveel hoor je er niet over. We posten al onze succes momenten op facebook. Maken grapjes over het dertig worden. Doen net alsof er niets aan de hand is.
Het moment dat ik echt even schrok was toen ik laatst in de spiegel keek. Daar stond mijn moeder. Teruggerekend ben ik nu de leeftijd van mijn moeder. Van de moeder zoals ik haar herinner. Dat deed me beseffen hoe jong ze nog was. Maar ook wat een enorme verantwoording er op mijn schouders rust. Want dit ben ik, de moeder, zoals Owen mij later zal herinneren. De dingen die ik doe en wie ik ben, zal een herinnering uit zijn kindertijd zijn. Zal hem vormen, zoals mijn herinneringen mij gevormd hebben. Dat was een schrikmoment, maar ook een moment van berusting. Het is goed ik mag er zijn. Geen bordje in de lucht maar genieten. Ik weet, ik ben goed, in dramatiseren. Echt ik zit niet bij de pakken neer omdat ik dertig word. Ben blij met de dingen die ik gedaan heb, en besef me dat de mooiste jaren nog voor me liggen. Toch zijn er vele momenten van worstelen, waar we allen mee te maken krijgen. In een wereld waar mooi zijn zo belangrijk is. Waar succes wordt afgemeten aan de spullen die je bezit. Een wereld van foto shoppen en waar jong en sexy het summum is. Kunnen we niet ontsnappen aan het zoeken naar je plek. Jezelf vinden en tevreden zijn. Sommige hebben nauwelijks last van het gevecht, andere gaan eraan ten onder.  Want zeg nu zelf als mooi zijn het enige is wat telt, wat blijft er op den duur nog over. Dus alhoewel dit proces, niet echt een vonkje is. Het is meer een louterend vuur waar je als mens doorheen moet gaan. Blijft er goud over. Want het vinden van jezelf, daar blij en tevreden mee zijn, is goud. Een vonkje die niet door iedereen gevonden wordt. 

 Rust en ruimte komt er vrij
Een berusting in het verlangen naar.
Dit is de plek waar ik nu ben, nu sta.
Is het zoals je dacht dat het zou zijn?
Een zoektocht naar erkenning
tevreden zijn met wie je bent.
dankbaar voor al die jaren
jaren van levenservaring tot je nemen.
Het uitzien naar meer is daar nog steeds
de gejaagdheid is weg, vrede is nu je deel.
-van mezelf.

Liefs Priscilla


Geen opmerkingen:

Een reactie posten