dinsdag 22 april 2014

Tornado

In een week waarin je nog maar net je hoofd boven water kan houden. Waar de ene tornado de andere opvolgt. Waar alles om je heen stormt. Is het een uitdaging om vonkjes te zien. Dankbaarheid is dan
ver te zoeken. De moeheid slaat toe en alles in je gaat op standje overleven. Dat is dus het gene ik niet wil. Want als ik mijn ogen niet had open gedaan zou ik zoveel bijzonderheden om me heen niet gezien hebben. De problemen van de gezinshuiskinderen zijn overweldigend. Staan je (bijna) niet toe om een eigen leven te leiden. Vragen je directe aandacht. Gaan voorbij aan wat je een gure wind kan noemen. Komen je leven binnen met volle kracht. Als een alles vernietigende tornado. Te midden van stormen en tornado's moest er een klein meisje naar het ziekenhuis. Haar amandelen laten knippen. Dat is voor een mama's hartje geen pretje. Toch kan ik er niet omheen dat het me iets heel moois heeft laten zien. De grote liefde tussen een vader en een dochter. De krachtige flexibiliteit van een kinderziel. Mijn hemel. Wat heeft ze het allemaal dapper gedaan. Zonder klagen, stond ze het kapje over haar mondje toe. De zuster vertellende dat ze een tukkie zou gaan en dat ze daarna een ijsje zou krijgen. Snikkend wakker wordend uit haar narcose. Me met grote ogen aankijkend. Waar ik dacht de aangewezen persoon te zijn om haar troost te bieden. Vraagt ze met haar allerliefste stemmetje 'Waar is mijne pappie nou?' Mijn hemel ook dat nog. Het uitgelezen moment om me afgewezen te voelen. Maar dat doe ik niet. Ik weet dat ze mij ook heel lief vindt. Maar haar pappie is haar grote held. Van wie ze geniet en haar altijd aan het lachen maakt. Hoe fantastisch mooi is het dan dat ze, doordat wij tornado's bestrijden, dag in dag uit bij hem kan zijn. Dat is een gedachte die me de stormen helpt overleven. Want deden wij dit werk niet dan zou Jonathan overdag gewoon aan het werk zijn. Van de ontwikkeling van de jongens heeft hij heel veel moeten missen. Nu zitten de mannetjes overdag op school. Zijn kleine meisje daarintegen ziet hij groeien. Maakt hij alles van dichtbij mee. Dat is een zegen in een tijd waar de maatschappij enorm veel van ons vraagt. Waar beide ouders wel moeten werken om rond te kunnen komen. Ons werk doen we vanuit huis. Dat maakt dat we veel van onze kinderen zien. Toch betalen we daar ook een prijs voor. De prijs van het overmeesteren van tornado's. Lerende om ondanks dat het stormt de storm niet in ons binnenste toe te staan. Zelfs wanneer de storm plaats vind in ons huis. De storm ons huis niet te laten verwoesten. Dat is een enorme uitdaging. Iets wat zonder het geloof in degene die vrede geeft onmogelijk is. Want wanneer een vernietigende kracht zijn werk probeert te doen, volstaat gezond verstand niet meer. Kan je niets meer doen vanuit rationeel denken. Dan heb je het nodig dat je het los kan laten. Dat je er in mag berusten dat je gedragen wordt door de storm die te zwaar is om zelf tot bedaren te brengen. Daar is dan degene die ons vrede schenkt. Die zelfs de meest heftige tornado tot bedaren kan brengen. Die Zijn licht laat schijnen op de kleine vonkjes. Die me laat zien dat het goed is. Dat Hij de controle heeft en dat ik erop mag vertrouwen dat het vuur van de kleine vonkjes groter zal zijn dan welke storm dan ook. Zo na de paasdagen berust ik in die gedachte. Geef ik het over. Vertrouw ik erop dat het goed zal komen. Geniet ik van het samen zijn. Het elke dag samen met Jonathan te werken. Te genieten van de man die ik de allerleukste vind. Te midden van alles de kleine vonkjes zien.

Welzalig de mensen wier sterkte in U is,
in wier hart de gebaande wegen zijn.
  Als  zij trekken door een dal van balsemstruiken,
maken zij het tot een oord van bronnen;
ook hult de vroege regen het in zegeningen.
Zij gaan voort van kracht tot kracht
en verschijnen voor God in Sion. 
Psalm 84

Liefs Pris

donderdag 10 april 2014

Een prachtig landschap

Als een kleuter die de wereld ontdekt. Zo wandel ik in dit, voor mij, pas ontdekte landschap. Een prachtige landschap vol met onontdekte bloemen. Bloemsoorten die ik nog niet eerder heb gezien.
Iet wat onzeker maakt het me. Als een leek. Als iemand die net komt kijken. Die net een stap heeft gezet in deze omgeving. Een omgeving die, voor sommige onder ons, al ontdekt is. Waar andere al expert in zijn. Die mij zonder aarzeling kunnen vertellen welke bloemen het zijn. Waar ik de prachtigste exemplaren kan vinden. Hoe ze ruiken en hoe ze bloeien. In welke kleuren ze te ontdekken zijn. Ik voel me verloren. Zo mijn intreden makend zonder gids die mij de weg wijst. Toch geniet ik. Ben ik overweldigt door alles wat er te ontdekken is. Ontroert door de klanken die dit landschap voorbrengt. De geschiedenis ervan. Hoe het zich ontwikkeld heeft. Hoe het tot stand gekomen is en hoe het ons blijft raken. De Nederlandse letterkunde. Het is zo fantastich mooi. De prachtige gedichten die door de eeuwen heen onze taal gevormd hebben. Schrijvers die, met hun vormen van klanken, mensen wisten te ontroeren. Verzonnen personages die een leven zijn gaan leiden. Een leven waar de mens zichzelf mee kon identificeren. Het is werkelijk ongelooflijk. Ik ben er van onder de indruk. Zoek mijn weg en wil meer ontdekken. Me laten inspireren door verhalen. Literatuur die een weerspiegeling is van onze geschiedenis. Waarin we de denkbeelden van onze voorouders kunnen waarnemen. Als een vonkelende vlam doet het mijn hart overslaan. Het raakt me. Het zet me aan het denken en maakt dat ik meer wil lezen. Altijd heb ik van lezen gehouden. Nooit, echter heb ik het landschap op deze manier bekeken. Dolend door een bibliotheek, niet specifiek gericht, wetende, wat ik wil lezen. Nu heb ik een lijstje van schrijvers die ik wil leren kennen. Wiens boeken en gedichten ik wil lezen. Van wie ik de personages wil ontmoeten. Het klinkt misschien gek, maar door het lezen van mijn eerste boek over de Nederlandse letterkunde voel ik me een rijker mens. Zal er maar niet bij vermelden wel boek het precies is. Aangezien jullie me dan, wie weet, als een dummie gaan beschouwen. Dus de titel van het boek houd ik voor mezelf. Deze vonk wil ik jullie met gepaste trots delen. Jullie enthousiast maken om dit prachtige landschap te ontdekken. Er is zoveel te zien. Oneindig veel woord combinaties die je hart aanraken.
In de hectiek van alle dag hebben we momenten van ontsnappen nodig. Is het nodig dat we onze fantasie blijven prikkelen. Boeken zijn zo mooi. De schrijver heeft het verhaal aangeleverd en nu mogen wij als lezers het tot leven scheppen. Wanneer was het voor het laatst dat een boek je ontroerde? Je erin opging. Je ervan baalde dat het verhaal voorbij was. Je van de personages bent gaan houden. Ik blijf het bijzonder vinden dat ik bij een volgende generatie, de liefde voor boeken mag aanwakkeren. Dat ik ze wegwijs mag maken in een landschap vol onontdekte bloemen. Dat ik ze iets van waarde mee mag geven. Want lezen maakt je een rijker mens. Het laat je als mens bloeien. Niet alleen je fantasie wordt geprikkeld. Tevens je cognitieve ontwikkeling wordt gestimuleerd. Of je nu een hoog of laag IQ hebt. Lezen is voor iedereen. En helpt je hersenen zich te ontwikkelen. Want eerst leren we lezen. Daarna lezen we om te leren. Kinderen die plezier in lezen hebben leren makkelijker. Schrikken er niet voor terug lappen tekst te moeten lezen. Want ze hebben ontdekt dat lezen je tot nieuwe werelden brengt. Dat het naast heel nuttig ook heel leuk kan zijn. Zo ga ik nu, op mijn bijna dertigste, een nieuw fase binnen. Een nieuwe landschap om te ontdekken. De boeken mooiste boeken vanuit onze geschiedenis. Dat allemaal gewoon omdat ik er zo blij van wordt. Niet omdat het moet maar omdat het een vonkje in mijn leven is. Omdat ik het nodig heb te ontsnappen. Even weg uit de realiteit van de jeugdzorg. Een uurtje, of iets meer, voor mezelf. Met verzonnen personages die nog gekker zijn dan ik. Zodat ik er daarna weer tegen aan kan. Het verhaal over me heen kan laten komen. Zonder terughoudendheid de personages lief hebben. Er is nog zoveel te ontdekken.

"De lezer is niet de toeschouwer van een toneelstuk, maar de acteur die alle rollen uitbeeldt. De lectuur is zijn hoogsteigen creatie. De schrijver levert tekst -maar een artistiek werkstuk wordt het pas door het talent van de lezer." -Harry Mulisch

Liefs Pris.

donderdag 3 april 2014

Vriendinnen

In januari bedacht ik een plan. Naast de vaas (beschreven in één van mij vorige post) en het vastleggen van de kleine vonkjes had ik nog een ander idee. Een idee om de menselijke vonkjes te
koesteren. De menselijke vonkjes in de vorm van vriendinnen. Vriendinnen die als vonkjes in mijn leven zijn. De tijd heeft me geleerd dat vriendschap van groot belang is. Op hoogte punten in mijn leven waren ze daar. Vrienden om mijn blijdschap mee te delen. Om samen mee te genieten van de geweldige dingen die er plaats vonden. Die momenten koester ik en zijn belangrijk. Daar kijk ik met veel plezier op terug. Maar door de jaren heen zijn er ook de nodige stormen geweest. Momenten van verdriet en wanhoop. Waar ik me afvroeg; hoe nu verder. Waarom moest dit gebeuren. Deze tijden heb ik ook regelmatig met vriendinnen doorgemaakt. Kreeg ik, op het juiste moment, een belletje. Gewoon omdat die ene vriendin aan me dacht. De moeite nam om naar me te luisteren. Me te steunen, er voor me te zijn. Die momenten staan in mijn geheugen gegrift. Als vonkjes die de donkerste momenten even deden oplichten. Vrienden zijn de familie die jezelf uitkiest, dat is een spreuk die je wel vaker hoort. Zelf ben ik gek op familie. Ik blijf dat een fascinerend iets vinden. Hoe je leven ook loopt. Welke keuzes je ook maakt. Je blijft verbonden aan je familie. Waar je ook naar toevlucht, je kan niet weglopen van je stamboom. Je naam staat erop geschreven. Of je het nu leuk vind of niet. Er blijft zelfs tot na je dood een onzichtbaar lijntje bestaan met je familie. Zelf voel ik me geregeld een vreemde eend. Beetje alsof ik vanaf een afstandje meedoe. Ik ben mijn weg gegaan. Door mijn jeugd heb ik behoorlijk moeten knokken. Dit om ervoor te zorgen dat mijn verleden niet mijn toekomst zou bepalen. Daardoor ben ik misschien, in de ogen van sommige familieleden, wat vreemd. Anders, zullen we maar zeggen. Toch houd ik veel van mijn familie. Ik volg van alles op Facebook. Inderdaad letterlijk vanaf een afstandje. Daar geniet ik van. Want ik wil graag op de hoogte blijven van de gebeurtenissen van mijn familie. Hoe je het ook went of keert, ze horen bij mij en ik bij hun. Familie is dus, al zeg ik het zelf, iets heel bijzonders. Ik hoop werkelijk dat mijn eigen kinderen op een andere manier daarmee om leren gaan. Dat ze samen een hechte band hebben. Tevens met ons als papa en mama. Doordat mijn familie iets meer op een afstand verblijft, zijn mijn vrienden en vriendinnen zo immens belangrijk. Ze zijn werkelijk de familie die ik zelf mocht uitkiezen. Sommige ken ik al jaren, die vriendschappen hebben eeuwigheidswaarde. Daarvan weet ik met hun wordt ik oud. Altijd zal er, net als bij de stamboom, een lijntje blijven. Die vrienden hebben me op mijn mooiste maar ook op mijn donkerste momenten gezien. Nog steeds willen ze mijn vrienden zijn. Tevens zijn er vriendschappen die nog maar jong zijn. Daarom niet minder bijzonder. Het afgelopen jaar zijn er vriendinnen toegevoegd, waar ik enorm dankbaar voor ben. Nu, terugkomend op het idee, wilde ik elke maand één vriendin een kaart sturen. Een kaartje om ze te laten weten dat ze bijzonder voor me zijn. Dat ik dankbaar ben, dat ze hun vriendschap met mij willen delen. Bijzonder idee toch? Net als bij het neerzetten van de vaas, is het nooit te laat om met het versturen van kaarten te beginnen. Hoewel het inmiddels al april is. Maand vier om precies te zijn. Is er nog geen kaart de deur uit gegaan. Een mooi moment dus om dat te gaan doen. Morgen breng ik er vier naar de brievenbus. Gewoon om eens vier vriendinnen te verrassen. Ze te vertellen dat ze een vonkje zijn. Daarna zal ik netjes, zoals afgesproken met mezelf, maandelijks een vriendin verblijden. Want wat is er nu leuker. Een echt papieren kaartje in de brievenbus. Ik ga vanavond dus maar eens in een echte pen klimmen. Daarbij sluit ik af met dit prachtige gedicht.

Ergens tussen droom en daad,
een parel zijn in het kwadraat
nieuwe tijden,nieuw begin
echo van joviaal gespin.
Vriendschap rijg je kraal na kraal
de liefde hierdoor maakt de mens totaal.

Liefs Priscilla