dinsdag 22 april 2014

Tornado

In een week waarin je nog maar net je hoofd boven water kan houden. Waar de ene tornado de andere opvolgt. Waar alles om je heen stormt. Is het een uitdaging om vonkjes te zien. Dankbaarheid is dan
ver te zoeken. De moeheid slaat toe en alles in je gaat op standje overleven. Dat is dus het gene ik niet wil. Want als ik mijn ogen niet had open gedaan zou ik zoveel bijzonderheden om me heen niet gezien hebben. De problemen van de gezinshuiskinderen zijn overweldigend. Staan je (bijna) niet toe om een eigen leven te leiden. Vragen je directe aandacht. Gaan voorbij aan wat je een gure wind kan noemen. Komen je leven binnen met volle kracht. Als een alles vernietigende tornado. Te midden van stormen en tornado's moest er een klein meisje naar het ziekenhuis. Haar amandelen laten knippen. Dat is voor een mama's hartje geen pretje. Toch kan ik er niet omheen dat het me iets heel moois heeft laten zien. De grote liefde tussen een vader en een dochter. De krachtige flexibiliteit van een kinderziel. Mijn hemel. Wat heeft ze het allemaal dapper gedaan. Zonder klagen, stond ze het kapje over haar mondje toe. De zuster vertellende dat ze een tukkie zou gaan en dat ze daarna een ijsje zou krijgen. Snikkend wakker wordend uit haar narcose. Me met grote ogen aankijkend. Waar ik dacht de aangewezen persoon te zijn om haar troost te bieden. Vraagt ze met haar allerliefste stemmetje 'Waar is mijne pappie nou?' Mijn hemel ook dat nog. Het uitgelezen moment om me afgewezen te voelen. Maar dat doe ik niet. Ik weet dat ze mij ook heel lief vindt. Maar haar pappie is haar grote held. Van wie ze geniet en haar altijd aan het lachen maakt. Hoe fantastisch mooi is het dan dat ze, doordat wij tornado's bestrijden, dag in dag uit bij hem kan zijn. Dat is een gedachte die me de stormen helpt overleven. Want deden wij dit werk niet dan zou Jonathan overdag gewoon aan het werk zijn. Van de ontwikkeling van de jongens heeft hij heel veel moeten missen. Nu zitten de mannetjes overdag op school. Zijn kleine meisje daarintegen ziet hij groeien. Maakt hij alles van dichtbij mee. Dat is een zegen in een tijd waar de maatschappij enorm veel van ons vraagt. Waar beide ouders wel moeten werken om rond te kunnen komen. Ons werk doen we vanuit huis. Dat maakt dat we veel van onze kinderen zien. Toch betalen we daar ook een prijs voor. De prijs van het overmeesteren van tornado's. Lerende om ondanks dat het stormt de storm niet in ons binnenste toe te staan. Zelfs wanneer de storm plaats vind in ons huis. De storm ons huis niet te laten verwoesten. Dat is een enorme uitdaging. Iets wat zonder het geloof in degene die vrede geeft onmogelijk is. Want wanneer een vernietigende kracht zijn werk probeert te doen, volstaat gezond verstand niet meer. Kan je niets meer doen vanuit rationeel denken. Dan heb je het nodig dat je het los kan laten. Dat je er in mag berusten dat je gedragen wordt door de storm die te zwaar is om zelf tot bedaren te brengen. Daar is dan degene die ons vrede schenkt. Die zelfs de meest heftige tornado tot bedaren kan brengen. Die Zijn licht laat schijnen op de kleine vonkjes. Die me laat zien dat het goed is. Dat Hij de controle heeft en dat ik erop mag vertrouwen dat het vuur van de kleine vonkjes groter zal zijn dan welke storm dan ook. Zo na de paasdagen berust ik in die gedachte. Geef ik het over. Vertrouw ik erop dat het goed zal komen. Geniet ik van het samen zijn. Het elke dag samen met Jonathan te werken. Te genieten van de man die ik de allerleukste vind. Te midden van alles de kleine vonkjes zien.

Welzalig de mensen wier sterkte in U is,
in wier hart de gebaande wegen zijn.
  Als  zij trekken door een dal van balsemstruiken,
maken zij het tot een oord van bronnen;
ook hult de vroege regen het in zegeningen.
Zij gaan voort van kracht tot kracht
en verschijnen voor God in Sion. 
Psalm 84

Liefs Pris

Geen opmerkingen:

Een reactie posten