vrijdag 23 mei 2014

Dromen

Het verzamelen van de kleine vonkjes, is niet bedoelt het grote dromen achter me te laten. Nog
steeds  droom ik van geweldige vergezichten. Van momenten in de toekomst waarin ik mij op de toppen van de bergen zal bevinden. Het verzamelen van de kleine vonkjes helpt me erbij die bestemmingen vol vreugde te bereiken. Dat op de momenten dat ik van het uitzicht mag genieten, ik niet verdrink in de problemen die het op de top zijn met zich meebrengt. Dat ik niet totaal uitgeteld aan het bijkomen ben van de lange reis die we hebben afgelegd. Dat ik vloek en tier omdat mijn waterflesje op is en ik nu zo aan de top omkom van de dorst. Dat de duizeligheid, die het staan op grote hoogtes met zich meebrengt, me niet overvalt en me naar beneden lazert. Keer op keer heb ik gemerkt dat pas wanneer ik weer aan de voet van de berg sta de top zoveel mooier bleek te zijn. De kleine vonkjes helpen me erbij van die beklimmingen te genieten. De schoonheid te zien van het puntje van de berg. Even stil te staan bij het besef dat we het gehaald hebben. Met opgeheven kan ik mijn vlag in de grond steken. Adem halen en met stralende ogen van het uitzicht genieten. Dat is wat de kleine vonkjes met me doen. Sommige van die hoogte punten zijn in de ogen van vele wellicht niet heel bijzonder. Toch is het voor mij een ware beklimming geweest en ben ik dankbaar dat ik een dak boven mijn hoofd heb, genoeg geld om leuke dingen te doen, getrouwd ben met een fantastische vent en voor drie gezonde kanjers mama mag zijn. Al die zaken bezorgen mij de nodige vonkjes. Vervullen mij met een intens gevoel van geluk. Altans wanneer ik me niet laat meeslepen door alle verantwoordelijkheden die al die zaken met zich meebrengen.
Het zien en genieten van de kleine vonkjes zorgt ervoor dat ik vanuit een tevredenheid kan dromen. Groots dromen, maar niet omdat het nu niet goed is. Nee juist omdat het zo mooi is. Daarom verlang ik ernaar zoveel meer mensen te laten genieten van de schoonheid van dit uitzicht. Droom ik ervan om met vele andere bergen te beklimmen. Angsten te overwinnen. Te geloven in een God die alles mogelijk maakt. Die het beste met ons voorheeft.
De kleine vonkjes stellen me instaat niet ontevreden te zijn. Maar te genieten van het hier en nu. Te beseffen dat de heel gewone dingen, zo gewoon nog niet zijn. Dat het vonken zijn die van grote waarde blijken te zijn. Die het leven zo kostbaar maken. De tijd vliegt voorbij en wanneer we niet uitkijken blijven we maar verlangen naar morgen. Naar de dag die nooit zal komen. Want er zal altijd wel iets zijn dat maakt dat het niet geheel perfect is. Morgen laat steeds weer opzich wachten.
Nee ik droom van vele dingen maar wel van uit een genieten dat het nu fantastich mooi is.
Ik geniet en ben dankbaar. Zelfs voor de hele kleine vonkjes. Zelfs de kleinste vonkjes doen het leven van alle dag oplichten.
Geniet je mee vandaag van al het moois om je heen. Schrijf eens op wat voor vonkjes je vandaag ziet, ervaart, beleefd. 

De glimlach van een kind doet je beseffen dat je leeft..................................

Liefs Priscilla





1 opmerking:

  1. Mooi geschreven! Er zijn soms zoveel kleine vonkjes dat ze echt samen een vreugdevuur maken.

    BeantwoordenVerwijderen