zondag 4 mei 2014

Met andere ogen

Al bibberend kijk ik vanachter de bladzijdes omhoog. De kleintjes in de gaten houdend terwijl ze steentjes in het het Gardameer gooien. Met mijn vingers omklem ik mijn boek, De procedure van Harry Mulisch. Bijna heb ik hem uit. Ik wil doordraven naar het eind, zien hoe het verhaal zich zal
ontvouwen. Het kost me enige moeite het boek niet uit mijn handen te laten waaien. Meegenomen door de wind die het Gardameer heeft veranderd in een woeste kolk. Tussen de regels door moet ik er tevens voor zorgen dat ik mijn kroost niet uit het oog verlies. Dat ze niet worden meegesleurd door de golven van het meer. Ik voel dat me lippen blauw uitgeslagen zijn. Niet eerder had een mens het zo koud in het prachtige Italië. Het is droog dat is al heel wat. Twee dagen eerder aten we een overheerlijk ijsje in de stromende regen. De schoonheid van dit land is er niet minder op. Wat is het toch een idyllische plek. Van de zeven dagen dat we in 'San felice del Benaco' verbleven, waren er maar liefst twee dagen van zonneschijn. Op één van die zonnige dagen, wandelde we met zes kinderen in het romantische Verona. Kauwgom plakken bij het huis van Julia. De kinderen hebben gekwijld in de Disneywinkel en zichzelf als gladiatoren gevoeld in de immense Arena. De dag afsluitend in een toeristisch treintje. Cultuur snuiven met zo'n bijzondere groep is een vak apart. Dat moet je als mens meemaken om te begrijpen hoe het tafereel eruit ziet. Naast het bekijken van attracties ben jezelf ook een ware attractie. De kinderkopjes worden keer op keer geteld. Mensen stoten elkaar aan. In het ergste geval schudden ze meelijwekkend hun hoofden. Inmiddels zijn we er aan gewend. Toch zodra de bus open gaat. Kind na kind eruit stormt, voel ik de ogen branden. Moet ik diep adem halen en doe ik net of er niets bijzonders te zien is.
Eerlijkheid laat mij bekennen dat ik tegen deze reis opzag. Het is enorm intensief om met deze kinderen op reis te gaan. Niet zo ontspannen als met alleen onze eigen kinderen. Menig keer vraag ik me af wat is toch de toegevoegde waarde? De vakantie viel ondanks de regen mee. Het was goed te doen. Bij meerdere vlagen konden we genieten. Naast het genieten was het soms incasseren. Moest ik dankbaar zijn dat blikken niet werkelijk kunnen doden. Want echt ik heb nooit geweten dat het je tot in je ziel kan raken wanneer je met een dodelijke blik wordt aan gekeken. Dat gebeurt geregeld wanneer de structuur van thuis wegvalt, voor sommige van de gezinshuiskinderen. Het doet meer met ze dan je zou verwachten. Spontaan verdwijnen vaardigheden. Zijn ze stuurloos en kunnen ze geen vorm van correctie meer verdragen. Na een kleine correctie volgt dan 'de blik' als een dodelijke pijl. Die niet echt kan doden maar je wel diep kan raken. Daarom ben ik dankbaar dat overal waar we gaan Gods bescherming op ons rust. Dat hij alle wonden heelt. Hij ons kracht geeft en ons door Zijn ogen naar de kinderen laat kijken. Zonder Zijn ogen en liefdevolle handen zou ik niet instaat zijn de groep te draaien. Zou ik de weg kwijt raken tussen mezelf beschermen en mezelf openstellen, zodat er een vorm van hechting kan plaatsvinden. Maar oh man wat is dat moeilijk. Op die momenten vraag ik me af waarom willen we dit? Waarom al deze moeite om deze kinderen de schoonheid van Italië te laten zien? Waarom een reis van 14 uur maken om in de stromende regen te belanden? Tja waarom is God de weg gegaan om uiteindelijk met ons opgezadeld te zitten. Waarom is heeft Hij al die moeite genomen ons te creëren wetende dat het ergens mis zou gaan. Dat Hij de Hersteller zou moeten zenden, zodat wij deel kunnen zijn van al zijn schoonheid.  Hij is die weggegaan omdat Hij met andere ogen kan kijken. Mijn gebed is dan ook dat Hij mij blijft onderwijzen. Dat Hij mij blijft leren met andere ogen te kijken. Voor nu denk ik al was het omdat ik nu toch de tijd had het prachtige boek van Harry Mulisch uit te lezen. Me door het landschap te laten inspireren voor mijn eigen verhalen. Uiteindelijk zal er een moment in de tijd komen dat ik het zal zien. Dat ik zal begrijpen waarom het wel degelijk de moeite waard was. Als ik dan terug kijk zal ik dankbaar zijn. Niets is voor niets. Ook al is het lijkt het nog zo nietig.

De geheimen van het leven hebben tijd nodig om in jouw leven te ontwaken.

Liefs Priscilla

Geen opmerkingen:

Een reactie posten