maandag 5 mei 2014

Treinreis

Het was niet mijn bedoeling om enige vorm van geloofsovertuiging in mijn blogs te noemen.. Helaas het is me niet gelukt. Het geloof is voor mij verweven met wie ik ben. Niet zozeer de vorm ervan.
Dat is iets wat momenteel aan een heftige strijd onderhevig is. Daar zoeken wij onze weg in. De trein dendert en dendert. Wanneer we denken een passende bestemming gevonden te hebben, dan blijkt het perron er toch anders uit te zien dan we voor ogen hadden. Het heeft ons veel twijfel gebracht, veel vragen in ons aangewakkerd. Niet wetende welke richting we op moeten. Zo blijven we station na station zitten. Genieten we van de veel kleurigheid die het leven met God met zich meebrengt.
Ondanks dat ik regelmatig met Hem worstel. Ik recht voor zijn raap Hem mijn vragen voordraag. Te midden van de worstelingen Hem in zijn liefdevolle ogen aankijk. Hoe diep mijn wanhoop soms is keer op keer zie ik de glinstering in Zijn ogen. Hij kent mij als geen ander. Beter dan ik mezelf ken. Hij weet dat ik zo nu en dan fel uit de hoek kan komen. Ik mijn twijfels heb over hoe de dingen van het leven gaan. Mijn onzekerheden en mijn oprechte vraag waar Hij in bepaalde situaties was. Waarom de dingen zijn gegaan zoals ze zijn gegaan. Hij schrikt er niet van terug. Tijdens de worstelingen legt Hij zijn liefdevolle armen om me heen en fluistert in mijn oor hoe prachtig ik ben. Want hij weet dat, ondanks de bochten waar ik me in wring, ik altijd weer aan Zijn voeten ga zitten. Mijn verdriet maar ook mijn vreugde met Hem deel. Daar genieten we dan samen van en Hij leert me keer op keer op Hem te vertrouwen. De ervaring, van al bijna dertien jaar vriendschap, heeft me geleerd dat wanneer ik afwacht ik de juiste bestemming zal vinden. En nee, dat hoeft niet zozeer een perron te zijn. Het kan ook een stop zijn op een nog onbekende bestemming. Een plek die ik mag ontdekken. Waar nog geen station gebouwd is. Alleen een ruig stuk grond, klaar om bebouwd te worden.
Dus nee met zes kinderen een kerk in gaan werkt momenteel niet zo. Thuis met vrienden kerk houden is daarom een bijzondere uitkomst. Een uitkomst ook aangezien we dat combineren met heerlijke gerechten. Hebben we weer een smoes om naar de winkel te rennen en een nieuw kookboek aan te schaffen. Ja zeker ik mis het werken met tieners zoals we dat voorheen deden. Het spreken en voor grote groepen staan is iets wat we met veel plezier maar ook met de nodige worstelingen hebben gedaan. Toch mis ik het zo nu en dan. Nu geven we ons zelf aan een handje vol. Aan kinderen waarvoor het leven uitzichtloos lijkt. Ook voor hen heeft mijn God een hoopvolle toekomst. Zoals ik met Hem worstel is het aan hen om het gevecht aan te gaan. Ze zijn welkom om samen met ons in de trein te gaan zitten. Te kijken waar die ons zal brengen. Op welke stationnetjes we zullen stoppen. Welke vergezichten we mogen zien. Mijn hemel, nu heb ik echt een Blog bomvol geloofsovertuigingen geschreven. Gewoon omdat ik toch niet anders kan. Dit is wie ik ben. Zonder het geloof in een God die al het onmogelijke mogelijk maakt stond ik nu ook nog ergens hulpeloos op een perronnetje te wachten. Want eerlijk is eerlijk. Mijn toekomst zag er, dertien jaar geleden, niet veel hoopvoller uit, als die van de kinderen waar wij voor mogen zorgen.

Als ik alleen maar was
Een kop op een karkas
Had mijn bestaan geen zin
Goddank er zit iets in


Ik weet niet hoe het heet
Een ziel? een kern? een pit?
Mijn moeder zei:”‘t is God
Die ergens in ons zit…”


Maar soms voel ‘k me zo leeg
En onze lieve Heer
Van wie mij werd verteld
Vind ik dan nergens meer


Maar als ik op een dag
Wat naar de bloemen kijk
Dan denk ik telkens weer..
Mijn moeder had gelijk!

-Toon Hermans 

Liefs Pris

1 opmerking:

  1. moooooooiiiii Priscilla en inderdaad aan zijn voeten .... Doet mij zo denken aan dit mooie plaatje ... de bron van helder water:
    http://www.altusfineart.com/home/afa/page_1069_113/living_water.html

    BeantwoordenVerwijderen