zaterdag 28 juni 2014

Mijn levensroman

Als een rouwproces heb ik afscheid genomen. De personages los gelaten. Meer dan negenhonderd
pagina's lang leefde ik met ze mee. Waren ze deel van mijn leven. Kon ik ze niet uit mijn gedachten laten gaan. Was ik benieuwd of Ada ooit nog uit haar coma zou ontwaken. Of Quinten werkelijk de ontdekking zou doen. De roeping zou volbrengen die erop zijn leven ligt. Daar tussenin nog de vraag of hij ooit zou weten dat Max en niet Onno zijn vader was.
Dan na al die pagina's vol meeslepende emoties sla ik het boek dicht. Haal diep adem en besef me dat ik weer terug in de werkelijkheid ben.
Langzaam heb ik de personages de uitgang laten vinden. Zodat ze uit mijn gedachtes konden ontsnappen.
Mijn eigen leven is het die ik leef. Vol vragen en dromen. Vol emoties en verlangen. Vol met zaken die ik niet begrijp.
Me afvragend of ik net als Quinten het gene ga volbrengen wat erop mijn leven ligt. Wanneer ik de engelen zou horen praten. Met mijn blauwdruk in hun handen. Zouden ze dan vinden dat alles volgens plan verloopt? Zouden ze blij zijn met de organisatie van mijn leven? Zou alles volgens de goede orde verlopen? Hoe vaak zouden ze ingrijpen? Om mij op het juiste pad te houden. Zou er net als in de ontdekking van de hemel een meteoriet aan te pas moeten komen? Gewoon zodat ik koers blijf houden.
Ach ik weet het niet. Wel weet ik, dat ik keer op keer Gods hand zie. Dat op bovennatuurlijke wijze alles, elke keer opnieuw, weer op zijn pootjes terecht komt.
Dat ik erop mag vertrouwen dat ik wandel volgens mijn blauwdruk. Niet omdat ik krampachtig elke beslissing afweeg. Niet omdat ik pas een stap zet wanneer ik zeker weet dat het de juiste is. Niets van dat alles. Mijn wandel gaat volgens plan omdat ik erop vertrouw dat het in Zijn handen ligt. Dat Hij bijstuurt waar nodig. Dat Hij het hele plaatje ziet. Soms met een hoop gedonder ingrijpt en hier en daar met een klein zuchtje wind me de juiste richting in blaast.
Dat is mijn God. Dat is degene waarin ik geborgen ben. Onder Zijn vleugels verblijf ik met mijn gezin. Met mijn eigen kroost en met de gezinshuiskinderen. Ook zij zijn deel van het verbond. Samen met ons mogen ze schuilen tegen de stormen van het leven. Zijn allesomvattende vrede ervaren.
Zo zijn wij weer personages in het grote geheel. In het grote boek des levens. Laat daarom mijn levensroman van historische waarde zijn. Een inspirerende indruk achter laten in de levens van de mensen om me heen.

Uw ogen zagen mijn vormeloos begin;
in Uw boek waren zij alle opgeschreven,
de dagen, die geformeerd zouden worden,
toen nog geen daarvan bestond.
Psalm 139:16

Liefs Pris

zondag 15 juni 2014

Burgerlijke wurggreep.

Na de aanschaf van twee vlaamse reuzen, een volgend project. Momenteel ben ik de trotse bezitster
van een heuse seizoenplek op een camping. Nog geen twintig minuten rijden van ons huis. Wie had dat gedacht? Waar is het mis gegaan? Hoe heeft het zover kunnen komen? In mijn stoutste dromen heb ik mij nooit zo'n burgerlijk feit kunnen voorstellen. De hele wereld ligt aan mijn voeten. Een wereld die zoveel te bieden heeft. Oneindig veel stranden, tropische oorden om te ontdekken. De burgerlijkheid heeft mij, als een sluipmoordenaar, bij de keel gegrepen. Toen ik even niet oplette sloeg hij toe. Deze zomer loop ik, met een wcrol onder mijn arm, naar het toiletgebouw. Was ik dagelijks mijn gebloemde plastic borden af. Maak ik praatjes met burgerlijke types. Maar ondanks dat houd ik stand. Ik voel zijn handen om mijn keel geklemd, snak naar adem, maar blijf weerstand bieden. Want nee, mij zie je deze zomer niet op die plastic klompen rondlopen. Hoewel die dingen op de camping misschien nog steeds in de mode zijn. Aan die mode grillen doe ik niet mee. Ik weiger het. Als ik de keuze moest maken. Die klompen of mijn leven. Dan zou dit wellicht het laatste zijn dat ik zal typen.
Ja ik dramatiseer weer eens een beetje. Het is zo'n gek plekje nog niet. Op vier kilometer van het strand, aan de ijzige koude Noordzee, midden in het bos geniet ik. Het is wel niet de prachtige azuurblauwe Middellandse zee, maar goed de kinderen kennen het verschil niet. Die zie ik de hele dag niet. Struinen de camping over. Emily op haar roze plastic klompen, die zij draagt alsof het de muiltjes van Assepoester zijn, wil niets liever meer dan naar de camping gaan. De kinderen pronken ermee. Zijn zo trots op ons huisje in het bos. Het is dan wel een burgerlijk iets, toch brengt het me een beetje terug naar mijn roots. Want ja ons huisje heeft ook wielen. Zo leef ik als een zigeunerinnetje buiten. Kook ik buiten, eet ik buiten, doe ik de afwas buiten. Eigenlijk doen we daar alles buiten. Wat moet dat heerlijk zijn geweest. Het leven van mijn voorouders. Trekkend van plek naar plek. Altijd in de buitenlucht. Kampvuur aan, dansen en zingen. Wat een feest. Gelukkig staat onze vouwwagen op een vaste plek. Zodat ik niet van plaats naar plaats hoef te trekken. Want ja dat is toch niet echt mijn ding. Dat komt waarschijnlijk door de wurggreep, van de burgerlijkheid, waar ik me momenteel in bevind.
Met dit in mijn gedachtes geniet ik intens van mijn met modderbesmeurde kinderen. Glimlach ik om de kleding die niet meer schoon te krijgen is. Mijn vriendinnen waaien aan. Want ook hun kroost wil lekker in de modder ploeteren. Zo gaan de dagen voorbij. Heerlijk kletsend vanuit mijn luie stoel. Word ik wakker samen met Ullie de uil. De mascotte van de camping. Onder lichte dwang van dochterlief huppelen we in de ochtend naar die uil. Maken we een dansje en geven we Ullie een knuffel.  Tussen dat alles in blijf ik mij verdiepen in de Nederlandse letterkunde. Samen met Harry Mulisch laat ik het camping leven over me heen komen. Zit ik met een literair hoogstandje van de grootmeester voor de vouwwagen. Wat een heerlijkheid. Als dit geen vonkje is!

Het begon op een zonnige zaterdagmiddag, de lente was met een grandioze spagaat uit de coulissen te voorschijn gesprongen, de ramen waren opgeschoven en zachte lucht vulde de kamer.
-Harry Mulisch uit de" Ontdekking van de hemel"

Liefs Priscilla

vrijdag 6 juni 2014

Knoop voor Oranje

Er staat een column van mij op metronieuws. Verschillende berichten via de media hebben mij een knoop in mijn maag bezorgt. Doen me met een raar gevoel uitkijken naar het WK.
Ik heb zo'n zin in dit voetbalevenement. Toch twijfel ik zo hier en daar. Lees en Stem op mijn column door op de link te klikken. lezerscolumns.metronieuws.nl/view/d5zm