zaterdag 16 augustus 2014

Door de ogen van de prins.

De zon laat haar stralen schijnen, in al haar schoonheid, door de groene toppen van de bomen heen.
Ze doet de bladeren oplichten in vele tinten groen. Van licht appelgroen tot een intens mosgroene kleur. Het bos komt tevoorschijn als een plek vol mysterie. De natuur gaat zijn gang. Deint mee met de seizoenen. Ontvouwt zich in het ochtendlicht. Deze zomer heeft het land in zijn greep. Wij genieten, zien onze kinderen het bos ontdekken. Kijken toe en laten dit seizoen over ons heen komen. We kussen de kleine prins, met dikke snor, wanneer hij zich weer vol modder heeft besmeurd. Wat een heerlijkheid zo'n seizoensplek op de camping. Een zomer lang kunnen de kinderen rondrennen. In de vroege ochtend kijk ik omhoog en zie de de schoonheid van de bomen. Sluit mijn ogen en besef me wat een bijzondere herinnering deze zomer voor de kinderen moet zijn. Was ik nog maar zo klein. Zo zorgeloos. Alleen maar genietend.

Maar het moment zat eraan te komen. Er was geen ontkomen aan.De tijd laat zich niet stil zetten. Ze verstrijkt met het tikken van de klok. De seizoenen komen en gaan in elkaar over. Nu zit ik thuis. Achter mijn computer. Een blog te schrijven, aangezien mijn vakantie sprookje zijn einde nadert. Vandaag reden we naar huis. Ons tenthuisje in het bos achtergelaten. Slik, nog maar twee nachtjes en de kleintjes gaan weer naar school. Ik wil er nog even niet aan denken.
Tja natuurlijk het is ook fijn als alles weer in zijn ritme is. Dat weet ik wel. Maar toch nog even niet. Zo via deze blog wil ik me, stapje bij beetje, weer in de bewoonde wereld begeven. Laten zien dat ik er nog steeds ben. Dat ik, ook online, me ritme aan het zoeken ben. Dat alles weer volgens plan zal verlopen. Met minimaal wekelijks een update. Een inspirerende quote. Vonkjes om mijn geluksmomenten niet te vergeten. Ze te omschrijven zodat ze niet verloren gaan.

Het is van groots belang. Want het begin van het einde is inzicht. Dezelfde klok blijft maar tikken. Nog maar een week te gaan. Dan is het zover. Dan ben ik dertig. Lieve help. Ook dat laat niet op zich wachten. Gaat er echt van komen.
Bij mooi weer vlucht ik terug naar mijn tenthuisje. Trek ik me terug in mijn sprookjeswereld. Laat ik, de kleuren en geuren van het bos, tot in mijn vezels doordringen. Kus ik mijn kleine prinsjes en prinsesje. Doe net of het allemaal wel meevalt. Want zeg nu zelf het leven is zo mooi. Zo zorgeloos door de ogen van de prins. Dat wil ik niet missen.

Als we binnenkort alle raadsels hebben opgelost, zullen we nog altijd het raadsel van de tijd overhouden. Dat zijn we namelijk zelf. -Harry Mulisch

Liefs Priscilla





2 opmerkingen:

  1. Hoi, leuk een naamgenootje !!

    Het tikken van de klok klinkt bekend....hier duurt het nog ietsjes langer als een week, maar ook hier komt de 30 sneller dichterbij.
    Zelf mama van 6 kids, nog 2 weken en dan begint hier de vakantie weer.

    Ik ga je blog zeker volgen, lijkt me leuk ;-)

    Liefs priscilla

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hallo Priscilla

      Wat leuk inderdaad een naamgenootje. Pff de 30 is me toch een leeftijd. Het doet er echt toe haha.

      Liefs Priscilla

      Verwijderen