dinsdag 19 augustus 2014

Volkomen zorgeloos, een kinderrecht.

Ineens is daar een gezicht. Na weken van de Volkskrant lezen.
Om midden in het bos toch op de
hoogte van de ontwikkelingen in de wereld te blijven. Wat is las schokte me. Het bleef alleen iets abstracts. Drong nog niet tot in de diepte door.
Tot zondagavond, kijkend naar een nieuws uitzending. Bewegende beelden zeggen zoveel meer.
Voor ik het wist keek ik in haar ogen. Het greep me aan. Als een bom sloeg het in. Pakte me bij mijn lurven en deed alles om me heen in rook op gaan. De blik in de ogen, van het yezidisch meisje, drong diep in mijn ziel door. Het dodelijke vergif dat door haar aders stroomde probeerde grip op me te krijgen. Deed me beseffen hoe vernietigend het is. Het gif maakt alles kapot. Verwoest een kinderziel. Angst is als een sluipmoordenaar die niets, wat op zijn pad komt, in leven laat. Het meisje werd een helikopter in getild om zo weg te komen vanuit het berglandschap. Naar een plek waar ze veiliger zal zijn. De angst die over haar heen hing was tevens zichtbaar bij de volwassenen. Volkomen gevangen in een web van angst. Wanneer volwassenen opgeslokt worden. Doodsangsten uitstaan. Keuzes moeten maken tussen afgeslacht worden of omkomen van de honger. Wanneer je jezelf niet kan beschermen en niet weet wat er zal gebeuren. Het besef dat zelfs je vrouw en kinderen niet veilig zijn. Niet weet hoe hun toekomst eruit zal zien. Hoe kan je dan nog je kinderen vertellen dat ze niet bang hoeven te zijn?
 Mij lukt het om stoer een spin vast te pakken. Zodat ik het juiste voorbeeld geef. Niet mijn eigen angsten overbreng op mijn kinderen. Maar hoe kan iemand die doodsangsten uitstaat zijn kinderen voor angst beschermen. Trauma's voorkomen. Het is een onmogelijke taak.
Angst is het gif wat de wereld in gezaaid wordt. Wat mensen kapot maakt.
Mensen aanzet tot extreme daden.

Het zou een kinderrecht moeten zijn om ruzie te kunnen maken over welke kleur beker je mag hebben. Zeuren dat je het eten niet lekker vindt. Jengelen omdat je vandaag een prinsessenjurk aan wilt. Ik weet heus wel dat onze kleintjes, in vergelijking met, een tikkeltje verwend zijn. Maar het is maar net hoe je ernaar kijkt. Zou niet ieder kind zo moeten kunnen leven? Volkomen zorgeloos zijn. Zou niet iedere ouder zich druk moeten maken over hoe het bekerconflict opgelost moet worden? Hoe gaan we dat nu weer regelen, er is nog maar één blauwe beker op 2 jongetjes!

Helaas is dat niet de werkelijkheid. Op dit moment staan ouders en kinderen doodsangsten uit. Het enige wat er toe doet is overleven. Dat is nu eenmaal de realiteit. Te midden van die angst, hoop ik, dat er nog volwassenen zijn, die het op kunnen brengen, om verhalen te vertellen. Verhalen vertellen is een cultureel erfgoed in het Midden-Oosten. Laten de ouderen de kleintjes meenemen naar een plek vol fantasie. Zodat het kleine kinderzieltje een heel klein beetje beschermt wordt tegen het vergif. Al is het voor een minuut of vijf. Voor een ogenblik. Even ontsnappen aan de realiteit. Even voor het moment volkomen zorgeloos zijn.

Vogel
Als ik weg wil word ik soms een vogel.
Dan ga ik op mijn tenen staan
en vlieg ik heel ver hier vandaan.

Over de huizen en het bos
op eigen wieken, helemaal los.
Over de puntige bergen
en de diepe zee –
Als je wil dan mag je mee …

Voel de wind langs je oren,
voel de wind door je haar.
Hij blaast
alle gedachten uit je hoofd,
anders ben je veel te zwaar.

-Theo Olthuis

Liefs Priscilla

1 opmerking: