woensdag 17 september 2014

Schitterende kleuren.

Met het schaamrood op mijn kaken moet ik een bekentenis afleggen. Nu op deze
noemenswaardige leeftijd. In al mijn jaren van boeken lezen. Dat ik nu pas dit prachtige boek lees. Een boek met zoveel elegantie geschreven. Een boek dat, het nog te ontvouwen talent, van de jonge schrijfster, tentoonstelt. Het dagboek van Anne Frank. Een boek vol van hoop. Ondanks het besef hoe gitzwart deze bladzijde in onze geschiedenis is. Dit boek het bewijs, hoe de mens kan vallen. Gegrepen kan worden door een intense haat. Een haat dat alles wat hoopvol is. Dat alles wat bruist wil vernietigen.
De woorden die dit meisje heeft opgeschreven laten zien hoe kleurrijk de ziel van een jongere is. Vol dromen en verlangens, over een hoopvolle toekomst. Ze is werkelijk een toonbeeld van inspiratie. Juist in deze donkere tijden. Het is mogelijk om te midden van angst en verderf te ontsnappen in verhalen. Het is mogelijk de geest te blijven verrijken. Er is hoop op een sprankeling. Wanneer je in kan zien, hoe mooi kleine vonkjes zijn.

Die haat die komt om te roven en te stelen. Te moorden en te vernietigen neemt, elke keer weer, bezit van de mensheid. In onze geschiedenis zien we die haat keer op keer terug komen. Vandaag de dag worden opnieuw mensen vanuit haat vermoord. Verwoest en totaal vernietigt. Vernedert en kapot gemaakt. De duisternis bedekt de aarde en wij maken ons druk, om van alles en nog wat.
Zien niet, de prachtige stralen van de zon, die op ons leven schijnt. Maken ons druk om onzin dingen. In plaats van dankbaar te zijn, vanwege de vonkjes die ons leven doen oplichten. 
Natuurlijk ons leven gaat niet altijd over rozen. Het volkomen zorgeloos zijn, is een kinderrecht, schreef ik nog in een vorige post. Het blijft een fantastisch gegeven dat wij ons, over onzin dingen druk kunnen maken. Maar wanneer dat druk maken ervoor zorgt dat we gebukt door het leven gaan. Dat we door, een gevoel van algehele malaise, niet meer kunnen genieten. Niets meer zien van de geweldige vrijheid waarin we leven. Dan raken we het zicht op de werkelijkheid een beetje kwijt. Wanneer we de Hema boycotten en s'nachts niet kunnen slapen omdat er misschien ook gekleurde pieten kunnen zijn. Dan vraag ik me af, waar zijn de hoopvolle dromerige zielen zoals die van Anne.

Terwijl donkere wolken boven mijn hoofd razen, blijf ik driftig mijn vonkjes ontdekken. Een dochtertje, die wellicht iet wat laat, op het potje gaat. Vol trots en blijdschap stickertjes plakt. Gilt en juicht want: 'Tada ik wordt groter'. Dan zie ik daar een kinderziel vol schitterende kleuren. Vol van hoop en dromen. Dan besef ik me hoe immens groot mijn taak is. Om in deze duistere wereld de kinderziel te beschermen. Zodat, op een dag, zij al haar kleuren de wereld in kan laten schijnen. Zodat nog vele generaties later, vonkjes zichtbaar zullen zijn.

......zoek aldoor naar een middel om te worden, zoals ik zo erg graag zou willen zijn,
 als .... er geen andere mensen in de wereld zouden wonen. -Anne Frank

liefs Priscilla

donderdag 11 september 2014

Groot gemis

Allemaal leuk en aardig. Die mensen die hun dromen najagen. Prima voor hun natuurlijk. Goed dat
ze doen, het gene ze moeten doen. Fantastisch dat ze volgens hun blauwdruk wandelen.
Maar wij zitten met de gebakken peren. Wij zitten hier thuis met tranen in onze ogen, troostpatatjes naar binnen te werken. Want het ene moment stappen ze je leven binnen. Om te inspireren te bemoedigen. Om vriendschap mee te delen. Te gieren van het lachen, overheerlijk te eten. Om raad en advies aan te vragen, als vrienden bij wie je gewoon jezelf kan zijn.

Het andere moment kijk je naar hun ruggen. Vang je nog even een glimp van ze op voordat ze de douane passeren. Mijn hemel wat gaan ze een geweldig avontuur tegemoet. Geen twijfel mogelijk. Ze volgen hun hart en dat is daadwerkelijk geweldig. Maar ja het afscheid nemen is niet makkelijk. Ondanks de wetenschap dat het goed, blijft het lastig.
Geheel tegen onze Nederlandse cultuur in, blijven hun twee prachtige meiden hier. Hun meest kostbaarste bezit laten ze achter. Dat klinkt heel heftig en dat is het ook. Maar ze blijven te midden van vrienden en familie. Er wordt liefdevol op ze gelet. Hoe vreemd moet het zijn om eerst als gezin op het zendingsveld in Ethiopië te wonen. Nu dan, na vijf jaar Nederland, zonder je kroost de wereld in te trekken.
Maar echt het is goed. De meiden zijn hier op hun plek. Het had niet beter gearrangeerd kunnen zijn. De afgelopen vijf jaar, geheel volgens plan. Van alle vier de blauwdrukken, die er liggen. Een periode van voorbereiden. Van bijsturen en klaarmaken. Zodat alle vier de afdrukken op geheel eigenwijze vervuld kunnen worden. Volgens ieders unieke plan.
Volg jullie hart. Volg jullie dromen. Laat Zijn Licht in de wereld schijnen. Jullie hebben geen idee wat een geweldige toekomst jullie ingaan. Met zijn tweeën en als gezin.

In Nederland zal het gemis groot zijn, om deze twee bijzondere mensen. Ons gezin moet echt even door de zure appel heen bijten. Geen meneer meer, die zo hard praat. Geen gekke grapjes en gestoei. Geen lekkere bananencake en dipsaus meer.
Gelukkig laten jullie, naast alle herinneringen en inspiratie, de Ethiopische kruiden bij ons achter. Zodat op de momenten dat we allemaal even in een dipje zitten, we de dipsaus na kunnen maken. Natuurlijk smaakt het een tikkeltje anders, toch doen we alsof het net zo lekker is. Gewoon omdat het kan. We zien uit naar alle berichten. Naar al jullie avonturen. Lieve Robert Jan en Wineke jullie zijn als een bron van stromend water. Als parels, als kostbare schatten die door vele ontdekt moeten worden. De geheimenissen die in jullie zijn verborgen zullen leven scheppen op dorre plaatsen.
Het beste moet nog komen. Jullie dromen zijn niet te stoppen.

Ergens tussen droom en daad
Parel zijn in het kwadraat
Nieuwe tijden, nieuw begin
Echo van joviaal gespin
Vriendschap rijg je kraal na kraal
Liefde maakt de mens totaal

Liefs Pris


vrijdag 5 september 2014

Knikkende knieën

Nog even wrijf ik met mijn hand over de koude ijzeren beugel. Met een ferme klik valt hij in de
vergrendeling. Hoe ben ik op deze plek beland, vraag ik me af. Ik slik en kijk opzij. Pff wat een opluchting Jonathan zit in het zitje naast me. Met mijn hand pak ik de zijne beet. Besef me dat mijn handen klam zijn van het zweet. Voel zijn vingers zich verstrengelen met die van mij. Hij knijpt even stevig in mijn hand. Alsof hij wil zeggen: rustig maar het komt wel goed lieverd. Echter woorden komen er niet over onze lippen. We concentreren ons op wat er komen gaat.
Ik voel de karretjes in beweging komen. De tranen staan in mijn ogen. Bijtend op mijn lippen, trillend van paniek, laat ik het over mijn heen komen.
Tik tik tik tik tik tik, het treintje gaat omhoog. Heel langzaam worden we omhoog getrokken. Ik sluit mijn ogen. Vind het te spannend. Als er iets is waar ik niet tegen kan is het de spanning van een achtbaan. Tik Tik Tik nog even en we zijn op het hoogste punt. Voor ik het kan beseffen donderen we naar beneden. Voordat we volledig in de afgrond zijn gestort volgt er een scherpe bocht naar rechts. Ik wil schreeuwen en gillen, echter bij gebrek aan lucht, blijft al het geluid steken ergens achter in mijn keel.

Als stoer meisje liep ik met petjes en trainingspakken. Had ik een grote scheur en een nonchalant loopje. Probeerde ik over te komen alsof ik de wereld aan kon. Alsof niets mij enige angst kon inboezemen.
Zo kalm mogelijk stapte ik in achtbanen. Met een hart dat klopte in mijn keel, knieën die knikte, mocht niemand merken dat ik doodsangsten uitstond. Want dat paste niet bij mijn haar stoere imago.

Nu in dit seizoen voel ik me als dat kleine meisje.
In een karretje gestapt, lichtelijk geduwd, heb ik geen idee waar deze reis naar toe gaat.
Hoeveel loopings, scherpe bochten en duikvluchten de diepte in, er nog gaan komen.
Het grote verschil, met dat kleine meisje is, dat nu mijn grote liefde aan mijn zijde zit. Zijn ogen twinkelen bij elke bocht en geen looping is hem te heftig. Hij slikt hier en daar. Wanneer je goed kijkt zie je zijn borstkas in rap tempo op en neer gaan. Maar hij heeft het onder controle. Hij multitaskt erop los en geniet van de kriebels in zijn buik. Tussen alles door vindt hij tijd om zijn meisje gerust te stellen. Zijn meisje die doodsangsten uitstaat en niet goed tegen al die onzekerheden kan.
Echter wanneer ik in zijn liefdevolle blauwe ogen kijk. De ogen die maakte dat ik opslag verliefd was. Dan weet ik dat alles goed zal komen. Dat er een dag komt dat ik sta te springen om een ritje met de achtbaan te maken. Nou ja dat is wat overdreven.

Maar er ligt een hoopvolle toekomst voor ons. Er is een dag dat we uit de achtbaan stappen. Lichtelijk tollend op onze benen komen we langzaam tot rust. Ademen we in en uit. Pakken opnieuw elkaars handen beet en voelen de vrede op ons neerdalen. Te midden van gillende kinderen, afspraken, kooksels, boodschappen, bergen wasgoed en autoritjes ervaren we rust. Lachen we hard en kijken terug. Komen we tot de conclusie dat alles altijd opnieuw weer op zijn pootjes terecht komt.

We may not have it all together,
But together we have it all.

Liefs Priscilla