woensdag 17 september 2014

Schitterende kleuren.

Met het schaamrood op mijn kaken moet ik een bekentenis afleggen. Nu op deze
noemenswaardige leeftijd. In al mijn jaren van boeken lezen. Dat ik nu pas dit prachtige boek lees. Een boek met zoveel elegantie geschreven. Een boek dat, het nog te ontvouwen talent, van de jonge schrijfster, tentoonstelt. Het dagboek van Anne Frank. Een boek vol van hoop. Ondanks het besef hoe gitzwart deze bladzijde in onze geschiedenis is. Dit boek het bewijs, hoe de mens kan vallen. Gegrepen kan worden door een intense haat. Een haat dat alles wat hoopvol is. Dat alles wat bruist wil vernietigen.
De woorden die dit meisje heeft opgeschreven laten zien hoe kleurrijk de ziel van een jongere is. Vol dromen en verlangens, over een hoopvolle toekomst. Ze is werkelijk een toonbeeld van inspiratie. Juist in deze donkere tijden. Het is mogelijk om te midden van angst en verderf te ontsnappen in verhalen. Het is mogelijk de geest te blijven verrijken. Er is hoop op een sprankeling. Wanneer je in kan zien, hoe mooi kleine vonkjes zijn.

Die haat die komt om te roven en te stelen. Te moorden en te vernietigen neemt, elke keer weer, bezit van de mensheid. In onze geschiedenis zien we die haat keer op keer terug komen. Vandaag de dag worden opnieuw mensen vanuit haat vermoord. Verwoest en totaal vernietigt. Vernedert en kapot gemaakt. De duisternis bedekt de aarde en wij maken ons druk, om van alles en nog wat.
Zien niet, de prachtige stralen van de zon, die op ons leven schijnt. Maken ons druk om onzin dingen. In plaats van dankbaar te zijn, vanwege de vonkjes die ons leven doen oplichten. 
Natuurlijk ons leven gaat niet altijd over rozen. Het volkomen zorgeloos zijn, is een kinderrecht, schreef ik nog in een vorige post. Het blijft een fantastisch gegeven dat wij ons, over onzin dingen druk kunnen maken. Maar wanneer dat druk maken ervoor zorgt dat we gebukt door het leven gaan. Dat we door, een gevoel van algehele malaise, niet meer kunnen genieten. Niets meer zien van de geweldige vrijheid waarin we leven. Dan raken we het zicht op de werkelijkheid een beetje kwijt. Wanneer we de Hema boycotten en s'nachts niet kunnen slapen omdat er misschien ook gekleurde pieten kunnen zijn. Dan vraag ik me af, waar zijn de hoopvolle dromerige zielen zoals die van Anne.

Terwijl donkere wolken boven mijn hoofd razen, blijf ik driftig mijn vonkjes ontdekken. Een dochtertje, die wellicht iet wat laat, op het potje gaat. Vol trots en blijdschap stickertjes plakt. Gilt en juicht want: 'Tada ik wordt groter'. Dan zie ik daar een kinderziel vol schitterende kleuren. Vol van hoop en dromen. Dan besef ik me hoe immens groot mijn taak is. Om in deze duistere wereld de kinderziel te beschermen. Zodat, op een dag, zij al haar kleuren de wereld in kan laten schijnen. Zodat nog vele generaties later, vonkjes zichtbaar zullen zijn.

......zoek aldoor naar een middel om te worden, zoals ik zo erg graag zou willen zijn,
 als .... er geen andere mensen in de wereld zouden wonen. -Anne Frank

liefs Priscilla

4 opmerkingen:

  1. Inspirerend. Dank je wel. Anne Frank zou net zo oud als mijn vader zijn, als ze nog leefde. Ik heb echt gehuild toen ik het boek uit had.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hey, ja het is werkelijk prachtig en indrukwekkend.

      Verwijderen
  2. zeer intense woorden gelukkig ben ik ANNA niet meer en lijdt mijn eigen leven xxx

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Hoi Priscilla, even iets heel anders, want weet niet goed hoe ik je anders kan bereiken. Ik heb een vraag aan je over een eventueel interview en heb je daarover een berichtje gestuurd op Facebook. Zit waarschijnlijk in je map 'overige'. Kun je daarnaar kijken? Ik hoop van je te horen! groet, Suzanne

    BeantwoordenVerwijderen