vrijdag 14 november 2014

De dag nadat.......

Meteen voel ik de stekende pijn in mijn buik. Ik kan geen kant op. Voel me moe en lusteloos.
Wakker word ik met het felle licht dat in mijn ogen prikt. Naast me staat een glazen bakje. Niet veel groter dan een, uit de kluiten gewassen, vissenkom. In het bakje ligt een klein propje te slapen. Een klein mannetje, met donkere haartjes, die hem zo'n wijze uitstraling geven. Emoties proberen me te overmeesteren. Tranen proberen naar de oppervlakte te komen. Echter een automatisch mechanisme onderdrukt elk gevoel. Wezenloos kijk ik om me heen. Nog niet beseffend wat er is gebeurt.

In de weken die volgen zal het besef steeds meer tot me doordringen. Zal het hele proces me blijven achtervolgen. Me badend in het zweet wakker maken. Me laten huilen, een enorme woede in me losmaken. Er voor zorgen dat ik vele bijzondere momenten, in de ontwikkeling van het propje met donkere haren, zal missen. Na de bloedtransfusie zal mijn gele gezicht iets bijkleuren, echter zal ik afzichtelijk op vele foto's staan.

Door het oog van de naald gekropen. Gisteren was het precies zes jaar geleden. Samen met het kleine propje overleefde ik een bevalling. Een bevalling die niet zonder complicaties verliep. Waarbij mijn baarmoeder scheurde en Aiden via een spoedkeizersnee, ter wereld kwam.Waarbij hij er, door een wonder, zonder kleerscheuren van af kwam. Niet gehandicapt, geen zuurstofgesprek. Maar een prachtige kerngezonde baby. Mijn wereld stond stil. Als alles net even anders was gelopen? De gynaecologe vijf minuten later de kamer binnen kwam? Dan was ik er misschien niet meer.

De dag na zijn geboorte was een dag van ontreddering. Van het besef hoe fragiel het leven is. Hoe kwetsbaar een mens is. Hoe de dood ineens heel dicht bij kan zijn. Dat de geboorte van een kind iets wonderlijks is. Dat het anders kan aflopen dan verwacht. Met mijn 24 jaar had ik geen benul van alle gevolgen. Wat de complicaties konden zijn, van bevallen na een eerdere keizersnee. Tussen neus en lippen door, hoorde ik wel over de risico's. Alleen wat het inhield, als het mis zou gaan. Dat het dan goed mis kon gaan, dat was niet tot me doorgedrongen.

De dag van Aiden zijn verjaardag ben ik, keer op keer, dankbaar voor het leven. En elk jaar. De dag daarna dringt het weer tot me door. Ervaar ik weer het hoe, de dag nadat was.
Dit jaar is extra bijzonder. Nu alweer drie dagen geleden is er een nieuw propje geboren. Een heel mooi klein meisje. Met donkere haren en een bolle toet, die mij op een dag, tante zal noemen.
Dit jaar besef ik extra, het wonder van het leven. Slik ik nog een keer mijn tranen weg en ben ik dankbaar, dat mijn zus, een voorspoedige bevalling heeft gehad.
Bij een hoogzwangere dame, druk ik mijn angsten altijd weg. Doe ik alsof ik totaal geen gevaren ken. Bemoedig ik en probeer een steun te zijn. Maak grapjes, val zwangere dames lastig via de app. Maar heel diep van binnen maak ik me zorgen. Haal ik opgelucht adem. Voel ik de spanning wegglijden bij het bericht van een goede bevalling. Bij de geboorte van een gezonde baby.

Net trok mijn propje zijn vierde tand eruit. Vol trots laat hij een gapend gat zien. Ooh lieve Aiden, hij is alweer zes jaar. Een zonnestraal in mijn leven. Hij is zo leuk en grappig. Dankbaar voor elk moment dat hij mijn leven kleurt.

 "Being a mother is nog about what you gave up to have a child, 
but about what you've gained by having one"

Liefs Priscilla


Geen opmerkingen:

Een reactie posten