zondag 2 november 2014

Een thuis, ons huis.

Terwijl ik de, al meer dan honderd jaar oude luiken opensla, hoor ik het gehinnik
van een paard. De
zon verwarmt mijn slaapkamer, op deze prachtige herfstochtend. De leilindes in de voortuin verliezen langzaam hun blad. Nog net zie het musje wegvliegen, van achter de gele bladeren, die zich nog niet helemaal gewonnen geven. Her en der liggen bladeren verspreid op het groene gras. Ik kijk schuin opzij langs  het statige hek bij de oprijlaan. Zie daar een prachtig bruine merrie in het weiland. De merrie die mij al hinnikend goedemorgen wenste.

Even droom ik weg en waan me in het jaar 1896. Zie een klein meisje, van anderhalf jaar oud, met een steen in haar mollige peuterhanden. Ze bukt en legt hem neer. Onder luide aanmoedigen van haar ouders. De eerste steen is gelegd. Het allereerste begin. Van een boerderij die vele herinneringen zal brengen. Margaretha is opgegroeid op deze mooie plek. In een tijd dat de wereld er heel ander uit zag. Maar ook had dit kleine meisje, net als de kinderen nu, behoefte aan een veilige woonplek. Aan een gezin vol liefde en warmte. Aan een thuis waar ze onbezorgd kind mocht zijn.
Hoe zal ze haar jeugd hier doorgebracht hebben? Hoe zag de omgeving er toen uit? Hoe is het met haar gegaan? Is deze plek, ook echt een warm thuis geweest?

Nu na 118 jaar is deze oude stolpboerderij voor ons gezin een nieuw begin. Woont erop nieuw een klein meisje. Een meisje vol dromen en verlangens. Met behoefte aan een thuis. En niet alleen zij, maar ook haar broers, gaan hier herinneringen creƫren.
En samen met hen vele andere kinderen, voor wie we deze plek, een thuis willen laten zijn.

Voor ons zelf moet het ook een plek van vrede zijn. Een thuis, ons huis.
Werkelijk elke ochtend wordt ik zo wakker. Met het geluid van vogels en paarden. Mag ik wonen op een droomplek. In een prachtige omgeving. Met idyllische kamers. Kan ik wandelen in mijn eigen boomgaard vol leilindes en fruitbomen. Kan ik nu al dromen van de zomer. Van picknicken op verschillende grasvelden rondom het huis.

Maar toch de vonkjes kan ik maar niet ontdekken. De situatie zorgt ervoor dat ik het gewoon niet zie. Ik kan wel kijken maar zien kan ik het nog niet.  Een verhuizing in deze setting is heel heftig. Een ware exodus. Daarbij zijn er nog vele andere stressoren.
Daarom heb ik deze ochtend besloten, het is tijd voor kleine vonkjes. De storm zal langzaam gaan liggen. Alles en iedereen zal zijn plekje gaan vinden. De komende jaren, op deze fantastische plek, moet ik gaan genieten. Kostbare herinneringen maken.
Dankbaar zijn en mijn zegeningen tellen. Want waar er deuren sluiten worden ramen geopend en soms hele muren weggebroken.
Gezinshuis 'De Toekomst' is een feit!

May this Home be blessed with the Laughter of children, The Warmth of a close Family, Hope for the Future, and fond Memories of the past.

Liefs Priscilla

Geen opmerkingen:

Een reactie posten