zondag 23 november 2014

Tuin van je emoties.

Een week van vonkelende momenten. Waar vonkjes, kleine vlammetjes werden.  
Vuurtjes mijn hart lieten opspringen. Vonkjes het leven van alle dag deden oplichten.

Door mijn beslissing te gaan genieten. Vonkjes te blijven verzamelen, kan ik ineens de minuscule lichtflitsen zien. Hoe donker de tunnel ook is. Ergens op de weg zijn er vonkjes om dankbaar voor te zijn. Om je in te verblijden.
Want wanneer je het grote geheel kan blijven zien, ben je instaat om te midden van droogte, bronnen van levend water te vinden. De vroege regen zal  keer op keer op je neerdalen. Ergens langs de weg zie je het bordje met eindbestemming. De plek waar je oog in oog zal staan met degene die jou blauwdruk in Zijn handen heeft. De plek van bemoediging is inzicht. De kunst is echter om vrede in je hart te bewaren. Dat de weg, de droogte, het tussenstation, niet het einde van de reis betekend. Het keerpunt is. Je je spullen pakt en terug gaat naar het beginpunt.

Nee, zelfs wanneer je het bordje niet kan vinden. De mist ervoor zorgt dat je de borden niet meer kan lezen. Je geen flauw benul hebt of je de juiste richting opgaat. Blijf dan vertrouwen op je hart. Het kompas dat binnenin je klopt. Zoek vrienden op, die als familie zijn. Laat hun harten, naast het jouwe kloppen. Laat wijze woorden je helpen, het doolhof te ontrafelen. Laat de overwoekerde tuin van je emoties, kort gewiekt worden. Het helpt je, om weer de juiste richting te vinden. De prachtige bloemen te ontdekken. Vonkjes en lichtflitsen te herkennen. Het hele plaatje te zien. Zodat je opnieuw beseft waarom je doet, wat je doet.

Deze week ben ik opnieuw onder de indruk geweest van het prachtige werk dat we doen. Werk dat we doen, omdat we geloven in herstel. We geloven in kansen voor kansloze. We geloven dat er wonderen kunnen gebeuren. Dat een kinderziel die kapot gemaakt is weer kan herstellen. Waar vernietiging is geweest, op de meest veilige plek, die er bestaat. Waar er in de baarmoeder pijlen zijn afgevuurd. Waar daar al kansen verwoest zijn. Blijven wij geloven, dat er herstel zal zijn, voor verwoeste zielen. Dat er een hoopvolle toekomst ligt. Dat er een blauwdruk is geschreven. Dat wij als wegwijzers mogen zijn in het leven van deze kinderen. Zodat er een dag zal zijn. Een dag waarin zij oog in oog staan, met degene, die hun blauwdruk heeft geschreven.

Dat is de reden waarom wij dit werk zijn gaan doen. Dat is de reden dat we twee jaar geleden een andere koers zijn gaan varen. Niet wetende in wat voor situatie we zouden stappen.
En datzelfde geloof maakt dat we er elke dag opnieuw, voor blijven gaan. Dat we ons verheugen in kleine vonkjes. Kleine veranderingen, die met het blote oog nauwelijks zichtbaar zijn.
Dat is waarom we doen het gene we doen. Omdat ieder leven kostbaar is. En ieder kind een kans verdient om in een gezin op te groeien. Want een stabiele situatie. Onbezorgd kind zijn, is een mensenrecht. Zelfs al is het maar voor die ene.

Zie jij de weg helder, weet jij welke kant je opgaat? Kan jij vandaag de rust vinden, om vonkjes te ontdekken? Is de tuin van je emotie een woestenij, of een plek waar prachtige rozenstruiken bloeien? Sta eens stil, haal diep adem. Laat de wind door je haren waaien. Noem drie dingen op waar je dankbaar voor kan zijn. Tel je zegeningen, ze zijn de vonkjes die je leven, deze dag doen oplichten.

Live authentically,
and savor each precious moment of your journey,
Because when you arrive at your destination,
another journey begins.        -Joe Keane

Liefs Priscila



Geen opmerkingen:

Een reactie posten