zaterdag 17 januari 2015

De perfecte moeder

De zon verlicht op deze prachtige middag, via de zuidkant, de boerderij.
Manlief hakt het hout en ik
geniet nog even na van de geweldige voetbalwedstrijd die onze mannen net gespeeld hebben. Beide mannen hebben gescoord en dat doet mijn moederhart goed. Na zo'n glorieuze overwinning voelen ze zich ware voetbalhelden. Wat is het toch machtig mooi om zo in de wereld te staan. Dat je werkelijk, al is het voor het moment, je echt trots bent op jezelf. Je zonder enige gêne geniet van je heldendaad. Je durft op te scheppen over wat voor prestatie je net geleverd hebt. 
Zonder dat mensen het idee hebben dat je een opschepper bent. Want ja volwassen die zelfverzekerd zijn krijgen snel het label 'arrogante kwal'.

Dat is mijn grote worsteling. Een enorme uitdaging voor mij. Ik krijg geregeld de stempel dat ik te intimiderend overkom. Mensen denken snel dat ik thuis de broek aan heb. Ik ben aardig gebekt. Maar kan daar in tegen goed samen werken. Dat doe ik dan ook met manlief. Ik durf te zeggen waar het opstaat maar luister juist naar zijn mening. Ik ken mijn valkuilen, maar ben me ook bewust van de talenten die ik heb.

Zo durf ik te zeggen dat ik goed met kinderen om kan gaan. Dat door mijn empathische vermogen ik door gedrag heen kan kijken. Ik daardoor me ik het kind kan verplaatsen. Ik vind het heerlijk om te analyseren wat er in een kind omgaat. Waarom het kind lastig gedrag laat zien. Daarbij ben ik instaat mezelf goed te verwoorden. Daardoor kan ik ouders helpen inzicht te krijgen, in het gedrag van hun kind. Hun helpen, het kind beter te begrijpen. Dat helpt ouders dan weer hun eigen gedrag, aan het kind, aan te passen.

Wil dat zeggen dat ik de perfecte moeder ben. Nee zeker niet. Bestaan er wel perfecte moeders? Is dat niet opnieuw het geromantiseerde plaatje wat we ervan gemaakt hebben. Op onze prachtige Facebook pagina's leven we allemaal het geweldige leven. Lijkt het alsof we de hele tijd genieten. Ons gezin is het model gezin. Bij ons is het altijd zonneschijn.
Wat een onzin allemaal. Als we nooit boos zouden zijn. Nooit eens schreeuwen. Er nooit eens even helemaal doorheen zitten. We keer op keer pedagogisch verantwoord bezig zijn. Wat een stel robots leveren we dan aan de maatschappij?
Onze kroost zou dan nooit leren hoe het echte leven is. Ze zouden nooit bekwaamheden ontwikkelingen om ruzies op te lossen. Ze hebben broertjes en zusjes (of vriendjes, neefjes en nichtjes) nodig om mee te knokken. Om kleine conflicten mee te maken. Zodat ze leren hoe dat op te lossen. Als ze nooit eens zien dat papa en mama ruzie maken. Hoe geschokt moeten onze zonen dan wel niet zijn, als hun vrouw ze later een keer uitkaffert? Ze zijn dan diep onder de indruk en vragen direct de scheidingspapieren aan. Nee, laten we ze leren dat het erbij hoort. Dat je niet direct de benen hoeft te nemen wanneer het moeilijk wordt. Het leven gaat niet over rozen. Wanneer je dat denkt heb je per definitie al gefaald. Want allemaal hebben we zo onze brokken om op te ruimen. Gaan we door moeilijkheden heen. We moeten leren te midden van het alles te genieten. Het hoort erbij maar ooh wat is het leven toch machtig mooi. Dat is wat ik mijn kinderen mee wil geven. Dat ze vonkjes verzamelen in donkere tunnels. Dat ze bronnen van levend water laten ontspringen te midden van droogte. Dat ze samen met vrienden en familie genieten van hoogtepunten. Dat ze in het leven staan zonder terughoudendheid. Als zelfverzekerde volwassen het leven, leven. Dat ze omzien naar de mensen om hen heen. Dat ze vooral niet bang zijn fouten te maken. Dat hun leven vonkelende vlammetjes zijn in een duistere wereld.
Dus ga vooral door met geromantiseerde plaatjes op Facebook te plaatsen, maar zoek vrienden op om het echt leven mee te bespreken. Dan zie je zomaar ineens hoe vonkelend mooi het jouwe is. Met alle fratsen die erbij horen.

Als je echt van iemand houdt
Iemand alles toevertrouwt
Eén die echt weet wie je bent
Ook je zwakke plekken kent
Die je bij staat en vergeeft
Een die 'naast' en 'in' je leeft
Dan voel je pas wat leven is
En dat liefde geven is.

-Toon Hermans

Liefs Priscilla





maandag 5 januari 2015

Lief zijn, anno 2015!

Terwijl een ieder goede voornemens heeft gemaakt. De gezondheidsreclames je om de oren vliegen.
Je pas echt goed bezig bent wanneer je sportdoelen hebt gesteld. Gezonde drankjes uit je blender tovert. Bereidt ben nu echt een paar kilo's te verliezen. Of je doelen na gaat streven. Want 2015 gaat het jaar zijn dat je succesvol bent. Stopt met roken, minder gaat drinken. Het jaar waarin je, je grote liefde gaat vinden. Je, je studie afrond of nu echt die promotie gaat krijgen.

Het nieuwe jaar ga je in vol met prachtige doelen. 'To do' lijstjes om je hoofd bij te laten tollen. Het gaat het jaar der jaren worden. Het afgelopen jaar was verschrikkelijk of best aardig. Maar het komende jaar gaan je dromen uitkomen. Gaan alle beloftes in vervulling. Door een roze bril zien we de toekomst tegemoet. Dromen we weg bij al die geromantiseerde hoogtepunt momenten.

Prima ik doe het elk jaar weer maar dit jaar heb ik maar een doel voor mezelf gesteld.
Het komt misschien wat klein denkend over. Alsof ik niet meer durf te geloven in dromen. In een jaar dat ons jaar gaat worden. Ik moet ook bekennen dat 2014 nou niet echt gebracht heeft, wat ik er van hoopte. Maar toch dat is het niet. Ik kies namelijk, ondanks de teleurstellingen, om te blijven dromen. Te blijven hopen en te geloven dat 2015 een prachtig jaar gaat worden. Maar ik ga niets van mezelf eisen dit jaar. Geen persoonlijke doelen stellen. Ik droom nog steeds van die marathon maar ik zeg niet dat ik die dit jaar ga lopen. Nee dit jaar doe ik maar een ding. Eis ik iets uitzonderlijks van mezelf. Iets wat ik nog niet eerder gedaan heb. Een voornemen waarvan ik dacht dat het een voornemen voor softies was.

Mijn voornemen voor 2015 is; Dat ik liever ga zijn. Liever voor mezelf!
Zo het is eruit. Dat is mijn doel. Mijn verlangen.
En ik kan je vertellen het is me een uitdaging.
Ik ga meer koekjes bakken. Vaker kleding kopen. Nu toch echt een keer een overbodige tas aanschaffen. Wat dacht je van een ketting? Ik ga uitgebreid voor mezelf koken, en voor mijn gezin natuurlijk. Ik ga meer met vrienden uiteten. Meer avondjes erop uit.
Ik ga het gehele oeuvre van Harry Mulisch in mijn kast uitstallen. Ik ga schrijven over wat ik maar wil. Ik ga zo nu en dan even stil staan en genieten van het prachtige uitzicht dat de boerderij me geeft. Ik ga me tuin vol zetten met pluimhortensia's. Ik ga heel hard lachen om stomme grappen.
Ik ga een keer midden op straat mijn vent vast pakken en hem eens flink zoenen. Op het strand een dansje wagen. Ik ga de was laten staan. Een keer niet stofzuigen. Overdag een film kijken of nog beter een boek lezen. Ja, ik ga heel lief zijn voor mijn eigen persoon.
Want hoe egoïstisch het ook klinkt, dat zou zomaar de sleutel kunnen zijn. De sleutel om meer te genieten van mijn geweldige gezin. Van alles wat wij de afgelopen jaren hebben opgebouwd. Van de plek waar we wonen. Dan hoeft het plaatje niet geheel perfect te zijn. Maar door minder van mezelf te eisen, eis ik ook minder van mijn omgeving.

Leer ik te genieten van ruzie makende kinderen. Van planningen die in de soep lopen. Van water dat de voortent binnen stroomt. Van eten dat aanbrand. Van ouders die je niet zo aardig vinden. Van kinderen die liever niet bij jou zijn, maar gewoon bij hun eigen papa en mama. Van tiener gevloek. Van borden die kapot vallen. Van puistjes en beginnende rimpels. Van pluizig haar en grijze plukken.
Nou ik overdrijf weer iets. Want of ik echt van dat alles ga genieten is wel heel rooskleurig ingeschat. Maar misschien voelt het dan dit jaar niet meer zo als falen. Maar gewoon als 'part of the deal'.

En wanneer ik het falen dan achter me kan laten, kan ik gaan stralen. Kan ik de zon zien schijnen. Kan ik nieuwe dromen ontvangen. Nieuwe vergezichten zien. Kan ik de deuren vinden, die wachten om geopend te worden. Kan ik parels ontdekken in weggegooide schelpen. Kan ik eindelijk zijn wie ik ben.

Dus ik begin bij het begin. Lief zijn voor mezelf. Tada, Jamie I love you. Morgen ren ik naar de winkel voor jouw nieuwe boek. Want jij helpt mij bij deze uitdaging. Kan ik voor mezelf eens iets uitzonderlijks op tafel zetten. Nieuwe favoriete gerechten ontdekken. Samen met mij gezin de keuken in duiken. Om daarna onze vingers af te likken.
Mmm, Its gonne be a good year. I just know.
En om er nog een schepje boven op te doen laat ik de grootmeester spreken:

Geniaal is hij die onbevangen en met een haast kinderlijke blik in de wereld staat. -Harry Mullisch

Liefs Priscilla