zaterdag 17 januari 2015

De perfecte moeder

De zon verlicht op deze prachtige middag, via de zuidkant, de boerderij.
Manlief hakt het hout en ik
geniet nog even na van de geweldige voetbalwedstrijd die onze mannen net gespeeld hebben. Beide mannen hebben gescoord en dat doet mijn moederhart goed. Na zo'n glorieuze overwinning voelen ze zich ware voetbalhelden. Wat is het toch machtig mooi om zo in de wereld te staan. Dat je werkelijk, al is het voor het moment, je echt trots bent op jezelf. Je zonder enige gêne geniet van je heldendaad. Je durft op te scheppen over wat voor prestatie je net geleverd hebt. 
Zonder dat mensen het idee hebben dat je een opschepper bent. Want ja volwassen die zelfverzekerd zijn krijgen snel het label 'arrogante kwal'.

Dat is mijn grote worsteling. Een enorme uitdaging voor mij. Ik krijg geregeld de stempel dat ik te intimiderend overkom. Mensen denken snel dat ik thuis de broek aan heb. Ik ben aardig gebekt. Maar kan daar in tegen goed samen werken. Dat doe ik dan ook met manlief. Ik durf te zeggen waar het opstaat maar luister juist naar zijn mening. Ik ken mijn valkuilen, maar ben me ook bewust van de talenten die ik heb.

Zo durf ik te zeggen dat ik goed met kinderen om kan gaan. Dat door mijn empathische vermogen ik door gedrag heen kan kijken. Ik daardoor me ik het kind kan verplaatsen. Ik vind het heerlijk om te analyseren wat er in een kind omgaat. Waarom het kind lastig gedrag laat zien. Daarbij ben ik instaat mezelf goed te verwoorden. Daardoor kan ik ouders helpen inzicht te krijgen, in het gedrag van hun kind. Hun helpen, het kind beter te begrijpen. Dat helpt ouders dan weer hun eigen gedrag, aan het kind, aan te passen.

Wil dat zeggen dat ik de perfecte moeder ben. Nee zeker niet. Bestaan er wel perfecte moeders? Is dat niet opnieuw het geromantiseerde plaatje wat we ervan gemaakt hebben. Op onze prachtige Facebook pagina's leven we allemaal het geweldige leven. Lijkt het alsof we de hele tijd genieten. Ons gezin is het model gezin. Bij ons is het altijd zonneschijn.
Wat een onzin allemaal. Als we nooit boos zouden zijn. Nooit eens schreeuwen. Er nooit eens even helemaal doorheen zitten. We keer op keer pedagogisch verantwoord bezig zijn. Wat een stel robots leveren we dan aan de maatschappij?
Onze kroost zou dan nooit leren hoe het echte leven is. Ze zouden nooit bekwaamheden ontwikkelingen om ruzies op te lossen. Ze hebben broertjes en zusjes (of vriendjes, neefjes en nichtjes) nodig om mee te knokken. Om kleine conflicten mee te maken. Zodat ze leren hoe dat op te lossen. Als ze nooit eens zien dat papa en mama ruzie maken. Hoe geschokt moeten onze zonen dan wel niet zijn, als hun vrouw ze later een keer uitkaffert? Ze zijn dan diep onder de indruk en vragen direct de scheidingspapieren aan. Nee, laten we ze leren dat het erbij hoort. Dat je niet direct de benen hoeft te nemen wanneer het moeilijk wordt. Het leven gaat niet over rozen. Wanneer je dat denkt heb je per definitie al gefaald. Want allemaal hebben we zo onze brokken om op te ruimen. Gaan we door moeilijkheden heen. We moeten leren te midden van het alles te genieten. Het hoort erbij maar ooh wat is het leven toch machtig mooi. Dat is wat ik mijn kinderen mee wil geven. Dat ze vonkjes verzamelen in donkere tunnels. Dat ze bronnen van levend water laten ontspringen te midden van droogte. Dat ze samen met vrienden en familie genieten van hoogtepunten. Dat ze in het leven staan zonder terughoudendheid. Als zelfverzekerde volwassen het leven, leven. Dat ze omzien naar de mensen om hen heen. Dat ze vooral niet bang zijn fouten te maken. Dat hun leven vonkelende vlammetjes zijn in een duistere wereld.
Dus ga vooral door met geromantiseerde plaatjes op Facebook te plaatsen, maar zoek vrienden op om het echt leven mee te bespreken. Dan zie je zomaar ineens hoe vonkelend mooi het jouwe is. Met alle fratsen die erbij horen.

Als je echt van iemand houdt
Iemand alles toevertrouwt
Eén die echt weet wie je bent
Ook je zwakke plekken kent
Die je bij staat en vergeeft
Een die 'naast' en 'in' je leeft
Dan voel je pas wat leven is
En dat liefde geven is.

-Toon Hermans

Liefs Priscilla





Geen opmerkingen:

Een reactie posten