woensdag 18 februari 2015

De vogel Bisbisbis!

Dit heerlijke pedagogisch onverantwoordelijke gedicht, maakt me aan het lachen.
Vandaar dat ik dit vonkje met jullie deel. Het doet me denken aan 'Mevrouw van Puffelen' de door mijn moeder en tante Sjaantje verzonnen afschrik methode. Want als we niet zouden stoppen met zeuren en klagen, dan zou Mevrouw van Puffelen ons komen halen. Als kinderen wisten we wel dat er geen bal van waar was. Aan de gezichten van mijn tante en moeder was duidelijk af te lezen dat het om een grap ging. Mevr van Puffelen als laatste red middel van de dag. Met die herinnering lees ik dit gedicht uit de koker van niemand minder dan Annie MG Schmidt. Wanneer je tot het uiterste bent gegaan. Je kind met niets meer in het gareel kan krijgen. Draag dan dit gedicht, met een grote lach, voor. Wie weet wat voor positief effect het teweeg zal brengen. In een tijd waar we alle pedagogische methodes uitproberen en tegen elkaar afwegen, werkt niets zo goed als een beetje humor op zijn tijd.
Te pas en te onpas roep ik nu; anders komt de vogel bis bis bis en mijn kleintjes gillen in koor, waar iedereen zo bang voor is!
 
Rosalind en de vogel Bisbisbis
 
Kind, zei de moe van Rosalind,
als jij het thuis niet prettig vindt,
als jij blijft zaniken en blijft morren,
als jij blijft luieren en blijft knorren,
als jij blijft mokken en kniezen en zeuren,
dan zal er nog wel eens iets met je gebeuren!
Wat zal er gebeuren? vroeg Rosalind.
Dat zal ik je zeggen, zei moeder: Kind,
dan komt de vogel Bisbisbis
waar iedereen zo bang voor is.
 
Maar ik ben niet bang, zei Rosalind,
(ze was een heel ondeugend kind),
ze bleef maar zaniken, bleef maar morren,
ze bleef maar luieren, bleef maar knorren
ze bleef maar mokken en kniezen en klagen
totdat, op een van de najaarsdagen...
daar kwam de vogel, o, kijk toch 's even!
Daar kwam de vogel door 't luchtruim zweven,
dat was de vogel Bisbisbis,
waar iedereen zo bang voor is.
 
Hij pakte de vlechtjes van Rosalind
en vloog er vandoor zo snel als de wind,
en Rosalind ging aan het gillen en schreeuwen
en brulde als zevenentwintig leeuwen,
daar vloog de vogel al boven de huizen.
De mensen beneden hoorden het suizen,
ze keken naar boven en riepen: O, jee,
dat beest neemt zowaar een meisje mee,
dat is de vogel Bisbisbis,
waar iedereen zo bang voor is.
 
De vogel vloog voort op de noordenwind.
Waar bracht hij het meisje Rosalind?
Hij bracht haar verschrikkelijk ver hiervandaan
naar een eilandje ver in de oceaan,
daar wonen wel duizend kinderen
die altijd en altijd maar hinderen
die mokken en zeuren en klagen en morren
en luieren, kniezen en drenzen en knorren
en daar, bij die stoute broertjes en zussen,
daar zit nu het meisje Rosalind tussen.
Ze blijft bij de vogel Bisbisbis
totdat ze weer lief en aardig is.

Liefs Priscilla

Geen opmerkingen:

Een reactie posten