maandag 30 maart 2015

Ochtendgloren

Op de uitkijk staat ze, in haar grijze nachtjapon. Wachtend tot een nieuwe dag aanbreekt. Op de wit
geschilderde veranda heeft ze een perfect uitzicht. Hoewel de nacht lang heeft geduurd. Ze eigenlijk in de schommelstoel zou moeten gaan zitten. Even pas op de plaats. De nodige rust nemen. Is ze te opgewonden om stil te zitten. Vol verwachting ziet ze uit naar het moment dat de zon door zal breken. Op haar tenen wiebelt ze omdat ze niets wil missen. Dit nieuwe begin. Dit moment van doorbraak zal niet aan haar voorbij trekken. Ze gaat er deel van zijn. De donkere nacht zal ze voorgoed achter zich laten.

Vol ongeduld bijt ze op haar onderlip. Wachten duurt lang. Wanneer je al kan zien, hoe de omgeving, er in het zonlicht uit zal zien. Wanneer een glimp van schoonheid al tot je is verschenen. Dan duurt het wachten een eeuwigheid. Ze weet dat alles anders zal zijn in het volle licht. Dat alles zal schitteren in schoonheid. Dat niets meer normaal zal zijn, maar uitzonderlijk. In haar dromen heeft ze van het nieuwe begin geproefd. Heeft ze gezien het gene er gaat komen. Kleine vonkjes hebben de nacht opgelicht. Het wachten dragelijker gemaakt. Hoop en geloof in haar hart doen oprijzen. Maar nu kan niets, het aanbreken van de de dag, nog tegen houden. De zon zal het pad verlichten. Ze zal weten welke stappen te zetten. Ze zal dan haar omgeving inrennen. Zonder bang te zijn om te struikelen. Ze zal zien de handen die haar dragen. De nacht heeft haar geleerd dat niets voor niets gebeurt. Dat alles wat er in de toekomst geschreven staat een doel heeft. Dat elk vonkje een uitstorting van gunst is. Dat ze speciaal is uitgekozen voor dit moment. Dat dit het punt is. Het begin van iets groots. Van een dag die anders dan alle andere is. Ze zal zich verheugen in het oude. Dankbaar zijn voor alle kleine vonkjes die de nacht heeft gebracht. Maar vol uitzonderlijke vreugde zal ze juichen. Zal ze roepen en verklaren dat ze niet meer te stoppen is.

Op haar tenen loopt ze heen en weer over de veranda. Even geeft ze een klein schopje tegen de oude schommelstoel. Ze pakt een deken ervan af. Een prachtige paarse deken van satijn. Ze klemt de deken tussen haar handen en drukt hem tegen haar buik. Ze draait zich om. Ze gaat weer op haar plek staan. Neemt haar positie in. Knippert nog eenmaal met haar ogen. En dan ineens is daar een lichtpunt aan de duistere hemel. Het licht is oogverblindend. Tranen rollen over haar wangen. Een gevoel van dankbaarheid overweldigt haar. Ze is geschapen voor een tijd als deze. Dit is haar dag. Dit is het moment dat ze zal gaan. Ze haar schoonheid de wereld in zal laten schijnen. Dat ze zal zijn, degene die ze is. En dan ineens begint ze te rennen. Met de deken nog in haar handen. Het zonlicht tegemoet. Ze rent en rent harder dan ooit te voren. Terwijl ze rent schut ze haar oude nachtjapon van haar af en slaat de deken om haar heen, als een mantel van autoriteit. De deken zal haar herinneren aan de tijd waarin ze geleerd heeft te vertrouwen op het aanbreken van een nieuwe dag. Wanneer de tijd verstrijkt, haar helpen niet te vergeten, de gunst van vonkjes, die op haar leven rust.

This is your time to fly away and chase all your dreams.
Remember life is like a play, you must act each scene with passion
embracing and enjoying the part.
If you should ever get lost along the way.
Look at the stars, take a deep breath and follow your heart. 

Liefs Priscilla

Geen opmerkingen:

Een reactie posten