zaterdag 25 april 2015

Het kolkende water


Kijk hem daar dan staan, halfnaakt op de brug. Strak kijkt hij voor zich uit, met zijn ongeschoren
gezicht, alsof hij de hele wereld aan kan. Hij lijkt geen enkele emotie te ervaren. Zijn borstkas gaat
regelmatig op en neer, terwijl hij in alle rust, in en uit ademt. De regen dendert vanuit de hemel op de aarde. De wind waait en briest als een brullende leeuw. Het water raast kolkend onder de brug door, even richt hij zijn blik erop, maar hij is er niet van onder de indruk. Onberoerd blijft hij staan, zeiknat van de regen. Een man met een missie, een vent die weet wat hij wil.

Die stoere man is hij niet altijd geweest. Er waren momenten dat hij door angst bevangen was. Dan klom hij de brug op met knikkende knieƫn. Hij droomde ervan om op een dag de sprong te wagen. Het ontbrak hem aan lef, aan inzicht en vertrouwen. Hij kende de kracht van het water. Hij had gezien hoe het, boten van hoop, tegen de kade kapot kon slaan. Opgegroeid aan de kust wist hij wat het water kon doen. Het kon je opslokken en voorgoed laten verdwijnen. Het was instaat een land te overspoelen en te vernietigen. Water boezemde hem angst in. Het was onberekenbaar, oncontroleerbaar, door geen mens in bedwang te houden. De ervaring had hem geleerd dat het water een krachtbron is die je niet kan vertrouwen.
Ondanks al zijn ervaringen had het water van deze rivier een ongelooflijke aantrekkingskracht op hem. Hij wilde de drang, om alles te in de hand te houden, achter zich laten. Niet meer bang zijn om de controle te verliezen. Maar te vertrouwen en te ervaren hoe het is om je door het water mee te laten voeren. Dus keer op keer klom hij de brug op. Zag hij, terwijl hij daar op die brug stond, de prachtige bomen die aan het water geplant staan. Groeide het verlangen in zijn hart om de sprong te wagen. Echter keer op keer deed hij het niet. Moest hij toegeven aan zijn angst en klom de brug weer af. Elke keer weer zette hij zijn voeten op het droge, voelde hij zich zwak en ellendig. Teleurgesteld in zichzelf, dat hij te bang was om de zijn hart te volgen.

Totdat hij haar ontmoete. De oude vrouw die aan de rivier woonde. Meerdere keren had ze hem zien staan trillend en bevend en zag ze hoe hij de strijd verloor. Hoe hij elke keer opgaf en van de brug afklom. Het was bijna hilarisch om te zien, een boom van een vent,  in niets meer dan een strak zwembroekje, duidelijk klaar om te zwemmen. Een man op een missie, om een nat pak te halen, maar die toch elke keer weer kurk droog van de brug afkomt. Die dag zag ze hem weer aankomen. Deze keer nam ze een besluit, ze zou hem laten zien hoe het moest. Het oude vrouwtje, met stralende ogen, stapte op hem af. Nog voordat hij op de brug stond, stond zij daar al. Ze vroeg hem om naast haar, op de brug, te komen staan. Hij deed wat ze vroeg. Ze pakte zijn hand vast en keek hem met haar ogen vol vreugde aan. Ze telde tot drie en sprong het water in. In haar sprong trok ze hem mee. Samen gingen ze kopje onder. Even dacht hij dat hij gek werd. Terwijl hij sprong probeerde de macht van angst hem de adem te ontnemen. Al zwevend in de lucht wist hij dat hij niet meer terug kon. Het was onmogelijk om nu nog terug op de brug te komen en zonder een nat pak zijn weg naar huis weer terug te vinden. Het water nam hem mee en elke angst spoelde het weg. Elke belemmering viel van hem af en hij wist: dit is waar ik naar verlangde. Keer op keer wil hij zich nu laten meenemen door de rivier van vrijheid. Hij is haar enorm dankbaar voor het voorbeeld dat ze gaf. Dat ze hem, na een tijd van twijfel en angst, een schop onder zijn kont gaf. Zodat hij net als haar, keer op keer de bevrijdende kracht van het water kan ervaren.

Dus daar staat hij dan vandaag, in totale kalmte klaar, om opnieuw in de rivier te springen. Om te ervaren dat, wanneer wij het vertrouwen hebben gekregen, we de controle over kunnen geven, we ons kunnen laten meevoeren naar wonderschone plekken. Dat we dan gaan zien dat het leven vol vonkjes is. Dat er nieuwe dieptes te ontdekken zijn. Laten vandaag de oude vrouwtjes, de mensen die het zelf hebben ervaren, opstaan en ons aan de hand meenemen het water van Zijn liefde in. Zodat we in vertrouwen, onbevangen als een kind, het water in kunnen duiken.

Life isn't about waiting for the storm to pass,
Its about learning to dance in the rain.

Liefs Priscilla