maandag 1 juni 2015

Dat rotjoch!

Hij pulkt aan zijn vingers, trekt aan de kleine wondjes bij zijn nagelriemen. Hij staat bij de deur te wachten, op de bus, die hem op komt halen. Hij moet naar school en het busje brengt hem daar naar toe. Een busje dat vol zit met kinderen die niet zo goed weten hoe ze zich moeten gedragen. Een busje vol met moeilijke kinderen, die allemaal naar dezelfde school toe gaan. Een school die vol zit met lastige jongens en meisjes.

Al wachtend maakt hij vreemde geluidjes. Zwaar irritant maar hij moet toch wat. Hij heeft het nodig om zo een beetje, van zijn stress kwijt te raken. Naar mate de week vordert bouwt de spanning op, elke dag is de uitdaging groter. Nu zijn de verwachtingen nog hoger gespannen. De kuil van overvraging is extra diep gegraven. Bekleedt met bladeren om het zo aan het gezicht te onttrekken. Hij ziet de kuil niet maar hij weet al dat hij er in gaat vallen. Dat het te moeilijk zal zijn om op het goede pad te blijven. In de ochtend of in de middag zal het moment, dat hij de grond onder zijn kleine voeten weg voelt zakken, daar zijn. Dat hij opnieuw in de valkuil zakt en iedereen ziet wat voor een rotjoch het is.

Met dat in zijn achterhoofd, het gebrek aan vertrouwen, dat vandaag een betere dag zal zijn, loopt hij het tuinpad af. In de stappen die hij zet zie je zijn houding veranderen. Hij doet zijn masker op en loopt met veel bravoure naar de bus. Het mannetje, met opgeheven hoofd, de stoerste kerel van de klas.
Ik kijk hem na en zie hem met de duim, van zijn rechterhand, nog steeds aan zijn nagelriemen pulken. Aan elke beweging zie ik de stress in zijn lijf. Wat ben ik gek op dat rotjoch. Dat ventje met ernstige gedragsproblemen. Hij begint niet zomaar te schelden, te schoppen of te slaan. Emoties gaan hem straks weer overmeesteren en dan raakt hij in de war. Volwassenen schrikken daarvan en dat brengt extra angst met zich mee. Hoe angstig moet het wel niet zijn als je jezelf niet meer in de hand hebt. Ik weet dat door de spanning die hij voelt hij straks heel druk de klas in zal lopen. Zijn bakje op de grond laat vallen en doordat hij zijn lijf niet kan controleren, tegen iemand aan zal botsen. Er tumult om hem heen zal zijn en de volwassenen samen met hem alweer wachten op het moment dat hij op zijn bek zal gaan. Dat niemand er vertrouwen in heeft dat hij het deze dag beter zal doen.

Er was een moment in de tijd, aan het begin van zijn leven, dat hij geweven werd in de baarmoeder van zijn moeder. Dat er in de hemel een schets van zijn wezen werd gemaakt. Dat alles in zijn DNA zo is aangebracht om te kunnen zijn wie hij bedoelt is om te zijn. Dat in zijn lijf, zijn geest en in zijn ziel, alle gaven en talenten verborgen werden, verstopt in elke vezel van zijn wezen. Alles wat hij nodig heeft om zichzelf te kunnen zijn. Maar de wereld waarin hij geboren is, is niet volmaakt. Terwijl hij in de baarmoeder verbleef zijn er verwoestende kogels op hem afgevuurd. Zijn er zenuwbanen in zijn hersenen aangetast. In de eerste maanden van zijn leven, had hij gebrek aan aanraking. Heeft hij een hechtingsstoornis ontwikkeld. Heeft hij als klein schattige ventje continue onder stress gestaan.
En ja, het is echt af en toe niet grappig met hem. Hoe lief hij er ook uit ziet hij kan in een fractie van een seconde ontploffen. Hij kan dingen doen en dingen zeggen die niet door de beugel kunnen. Maar ik probeer met andere ogen naar hem te kijken. Ik zie hem door een andere bril. Ik kijk naar al die kleine nuance verschillen en zie hem soms zoals hij zou moeten zijn. Ik zie zijn angst, stress en gebrek aan vertrouwen in zichzelf.

Sommige dingen van zijn gedrag kunnen we niet accepteren, er moeten consequenties aan verbonden zijn, maar we wijzen hem niet af. Hij is géén rotjoch. Hij is misschien niet volmaakt maar hij heeft er niet om gevraagd, geboren te worden op de plek waar hij geboren is. Hij is een kind met een verleden. Onze wereld is vol met rotjochies die ten diepste niet weten hoe ze zich moeten gedragen. Die ooit zo schattig waren maar door, een onvruchtbare omgeving, nooit tot bloei zijn gekomen.
Tja ik houd gewoon van die rot ventjes. Van die externaliserende kinderen die me regelmatig het zweet op mijn voorhoofd bezorgen. Ik houd van het kind achter het gedrag. En ik wil blijven geloven dat er wonderen van heling kunnen gebeuren, vandaag de dag.

dit is het leven, denkt hij, dit is waarom we leven, om zo te kunnen spelen op een dag waarop de winter eindelijk zijn grip verliest. -Anthony Doerr uit; Als je het licht niet kunt zien.

Liefs Priscilla