dinsdag 25 augustus 2015

Het gevecht tegen de liefde!


Hij ziet hem vechten tegen elke vorm van liefde en genegenheid. Elke vorm van veiligheid benauwd hem. Voelt als een gevangenis, hij wil daarvan wegvluchten. Voor maar liefst de vierde keer kan hij niets anders doen dan hem laten gaan. Machteloos voelt het, een pijnlijk proces, om door heen te gaan. In een flits is hij alweer verdwenen, de hoek om, nog eenmaal draait hij zich om en kruizen hun blikken elkaar. Angst, wanhoop en een hunkering naar liefde, dat is er in zijn ogen te lezen, een vreemde combinatie die hem in de war maakt. Hij ziet rode vlekken in zijn nek ontstaan, als bij een giraffe tekenen ze zijn hals. Het mannetje ervaart zoveel stress, als een vader wil hij hem vastpakken, maar het heeft geen zin. Hij moet hem laten gaan in zijn zoektocht naar zichzelf.

Dan zijn er dagen verstreken van wachten en hopen. Van op de uitkijk staan, dagen van hem herkennen in een volslagen vreemde. In de nacht kan de vader, zich niet meer volledig, overgeven aan de slaap want zijn gezin is niet compleet. Zijn telefoon heeft hij altijd in zijn nabijheid want wie weet komt er dat verlossende telefoontje.
De laatste ruzie, de laatste gesproken woorden, klinken na in zijn hoofd. Als ik nu dit anders had gezegd, als ik dit nu anders had gedaan, misschien was hij dan nog hier geweest.
Tegelijk weet hij dat, dat een utopie is. Een waanbeeld die niets met de werkelijkheid te maken heeft. Want de liefde is eng voor hem, een band aangaan met volwassenen, beangstigt hem. Hij weet niet wat hij met al die gevoelens aan moet. Hij is een overlever een vechter, dat heeft hij al die jaren gedaan. Nu zijn daar ineens twee mensen die van hem houden, gewoon in al zijn kapotheid. Met al zijn fratsen, waar ze zich geen raad mee weten, blijven ze van hem houden en sturen ze hem niet weg. Niet naar weer een andere plek want ze hebben hem een plek in hun hart gegeven, een plaats binnen hun gezin.
Dus dan is weglopen, voor hem, de meest logische optie. Want hij wil een gevoel van autonomie ervaren. Het gevoel ervaren de regie in handen te hebben, zijn eigen keuzes te kunnen maken. Dat is ook normaal voor zijn leeftijd maar in zijn geval destructief. Zijn gebrek aan stressregulatie zorgt ervoor dat hij geen weloverwogen keuzes kan maken. Laat staan dat hij een idee heeft welke  keuzes de juiste zijn.

Dus daar blijven die twee dan maar staan. Wachten op het moment dat hij er klaar voor is. Vol geloof dat er ook vandaag de dag nog wonderen van heling en herstel gebeuren. Elke dag opnieuw kijken ze het tuinpad af. Elke nacht checken ze nog een keer hun telefoon. Want niet zo ver meer in de toekomst, zal daar het telefoontje zijn. Moeten ze klaar staan om zich te ontfermen over een schoppend kind, dat om zich heen zal slaan alsof hij in de boksring staat. Deze mensen hebben een glimp van de toekomst gezien. Ze weten dat er ook een dag zal zijn dat hij zich over zal geven. Dat hij uitgeput in elkaar zal zakken. Dat hij geen kracht meer heeft om te vechten, zodat hun liefde voor hem, herstel kan brengen. Dat door hen heen zijn Schepper tot hem zal spreken. Dat hij een openbaring zal hebben van de onvoorwaardelijke liefde die elk verstand te boven gaat. In de hemel is geen paniek want Gods plan staat vast. Het verleden zal zijn toekomst niet gaan bepalen.

Love is a powerful weapon which we can use to change the world.

Liefs Pris