vrijdag 30 december 2016

Mijn authentieke zelf

De kou slaat me op de keel, een ijzige wind doet me bibberen terwijl ik Flow uitlaat bij de weilanden achter onze boerderij. Ik mijmer over het jaar dat nog net niet geheel achter me ligt. Diverse intense momenten laat ik de revue passeren. Ik kom tot de conclusie dat ondanks de tranen die er rijkelijk gevloeid hebben en ondanks alle veranderingen die er hebben plaatsgevonden, het toch best een aardig jaar is geweest.

Niet makkelijk maar wel goed. Een jaar waarin ik de weg naar mijn persoonlijke legende heb terug gevonden. Mijn eigen weg die past bij mij als mens, gevonden na een zoektocht door religie. Een reis waarin ik meerdere keren mijn authentieke zelf genegeerd heb vanwege meningen van andere mensen. Nauwelijks gaf ik ruimte aan mijzelf als persoon, overspoeld door innerlijke stemmen die niet van mijzelf waren, verwijderde ik steeds meer van de route die ik moet gaan in het leven.

De laatste paar maanden ben ik steeds opnieuw in contact gekomen met mensen die net als mij een persoonlijke reis hebben afgelegd. Die ergens op een moment tot de ontdekking zijn gekomen dat het nu tijd is voor hen zelf. Voor het ontdekken van eigen normen en waarden los van welke leerstelling dan ook. Hun verhalen hebben me in laten zien, dat wanneer er ruimte is voor je eigen unieke zelf, dat dan het Universum zich samenspant om jou op de weg te leiden, die al voor de grondlegging van de wereld voor je was uitgestippeld.

Een weg van vrijheid los van kaders en beperkingen die je denken beheersen. Een weg waarin je een open houding aan kan nemen om te ontdekken wat de schepping jou te leren heeft. Dat brengt veel meer rust en vrede, dan welke door ambitie gedreven hunkering naar erkenning. De mens is gevoelig voor erkenning, daardoor past het zich aan om zichzelf uiteindelijk kwijt te raken in een web van rollen die het ten tonele voert.
Je hoeft jezelf niet te bewijzen, het leven is daar te kort voor. Wees dankbaar voor het hier en nu. Vanuit die dankbaarheid zal elke bitterheid wegvloeien en elke noodkreet om erkenning. Want dat verlangen naar bevestiging vermoeid en het behaalde succes zal dan alleen maar dienen als een fragiel laagje rondom de pijn.

Geef jezelf in 2017 de ruimte om te zijn. In al je lelijkheid, met al je gebreken, ben je zoveel mooier dan een persoon die nep is en niet meer in verbinding staat met zijn ware identiteit.

Al wandelend in de kou, met een hond die als een dolle graaft en heen en weer springt, komen deze gedachtes naar me toe. Terwijl ik verder wandel doe ik mezelf een belofte. Een belofte passend bij mijn jaarlijkse voornemen van liever zijn voor mezelf. Ik beloof aan mezelf, dat ik na een jaar van loslaten, ik in het aankomende jaar ruimte ga geven aan het meisje dat ik ooit was. Haar ga ik gestalte geven, ik ga haar voor eens en voor altijd een stem geven zodat ze kan zeggen dat wat het kind van toen niet kon. Met mijn pen in mijn hand ga ik haar opnieuw tot leven wekken, haar herinneringen herbeleven om te ontdekken de rode draden die door mijn legende heen geweven zijn.

Doing as others told me, I was blind.
Coming when others called me, I was lost.
Then I left everyone, myself as well.
Then I found everyone, myself as well
                                         - Rumi

Liefs Pris

woensdag 14 december 2016

Het huisje op de heuvel

Kijk daar staat boven op de heuvel, een vervallen huis.
Verlaten, koud en leeg alleen woont daar nog een muis.
De spinnenwebben voor de ramen, zie ze dansen in de wind.
In dat huisje woonde ooit een dame, met de onbevangenheid van een kind. 
Ze kleurde haar omgeving met levenslust en toekomstdromen. 
Hoop vloeide uit haar voort, als een rivier met vele stromen. 
Op een dag volgde ze het pad, de wijde wereld in. 
Ze liet alles achter, op weg naar een nieuw begin. 
Ze leeft haar legende, haar toekomst, in het nu. 
En zelfs wanneer het leven regent, danst ze haar dromen, zonder paraplu.
Wanneer je het huisje ziet, denk dan eens aan al haar schitterende kleuren.
Vindt daarin de hoop, om zelf het pad te volgen en je leven op te fleuren. 
Verlaat jouw eigen huisje en trek de wijde wereld in.
Elke dag opnieuw biedt het universum, ook aan jou, een nieuw begin.

Liefs Pris.

maandag 12 december 2016

Een huis waar liefde woont

De mist bedekt de weilanden rondom het gezinshuis. Een prachtige serene vertoning, de boerderij die in alle rust lijkt te ontwaken, verdoezelt de rumoer die er binnen plaats vindt.
Er wordt gezaagd, geboord, schilderijtjes opgehangen. Bedden worden er verschoven, jongens kamers worden omgetoverd tot dames paleisjes. Iedereen helpt mee om plaats te maken voor nieuwe kinderen die in het gezinshuis komen wonen. Een plek in dit huis waar liefde woont.

In de laatste maand van dit jaar staat het gezinshuis op zijn kop. Onverwachts snel vullen de kamers zich. Voor het eerst zitten we helemaal vol. De december maand die in het teken staat van familie en samen zijn ziet er voor veel kinderen binnen de jeugdzorg anders uit. Ze moeten verhuizen, wennen, zich aanpassen in nieuwe situaties. De crisissituaties stoppen niet, onrust gaat maar door, ook in een maand vol van lichtjes en gezelligheid.

Wij in het gezinshuis doen ons best, deze kinderen een thuis te bieden. Maar we kunnen nooit vervangen de plek waar ze naar verlangen. Thuis bij hun eigen ouders, in een ideale situatie waar alles goed is. Hoe hard we ons best ook doen, hoe mooi we de kamers ook maken, hoe lief en aardig we ook proberen te zijn, we kunnen het niet heel maken. We kunnen de leegte niet opvullen. Dat is gewoonweg onmogelijk, onbegonnen werk. Hoe moeilijk het ook is, dat moeten we accepteren.

Vanuit die leegte, vanuit dat verdriet, vanuit die acceptatie dat wij altijd de plek zijn waar kinderen niet willen zijn, moeten we gaan bouwen. Beginnen bij het begin, een stukje vertrouwen te winnen. Het proces van vertrouwen is een lang traject, we moeten niet te snel willen, het fundament heeft tijd nodig. De grond waarop het gebouwd wordt is zanderig en soms vol met bikkelharde stenen. En dan als de tijd daar is, om een beetje op te bouwen, zijn er altijd weer aardse verschuivingen die het fundament doen schudden. Met dat in ons achterhoofd, vieren we minuscule overwinningen. Zijn we blij met elke vonkje van vooruitgang.

Zo aan het einde van het jaar moeten wij nog een stapje harder gaan. Het tentdoek wijder uitspannen, onze armen langer maken, onze harten laten groeien om zo meer liefde te kunnen geven. We boren onze bronnen aan, gaan sensitief en responsief handelen. Houden onze ogen open om goed te observeren of iedereen zich goed voelt. En tussen alles door, bereiden we ons voor op kerst en oud en nieuw. Want zoals elk jaar vieren we dat met familie en vrienden en sluiten we het jaar af met een knal, een vonkjes regen van gezelligheid.

So, I love you because the entire universe conspired to help me find you. -Paulo Coelho

Liefs Pris

maandag 5 december 2016

Mijn legende

Een laagje ijs bedekt het landschap. Met mijn warme adem vorm ik wolkjes in de koude lucht. De winter is in aantocht. Hoewel ik niet iemand ben die met een smachtend verlangen uitkijkt naar sneeuw en ijs, merk ik dat het landschap waarin de winter zichzelf langzaam tentoonstelt, me een gevoel van geluk bezorgd.
De winter verteld me dat het einde van dit jaar in aantocht is en dat maakt me ergens blij. Wat een jaar ligt er achter ons een jaar van transitie naar een nieuwe fase in ons leven. De weken vliegen voorbij, weken waarin we intense beslissingen hebben genomen. Terugkijkend voel ik me trots, trots op ons als gezin, trots op ons als stel. Wat hebben we een moedige stappen gezet. En nu terwijl de winter de aarde kust zien we de vruchten. Dromen worden werkelijkheid en het overspoelt me met ontzag.

Dit jaar hoorde wij onze persoonlijke legende roepen. Het riep ons op de kerkelijke setting voor eens en voor altijd achter ons te laten. Het liet ons een nieuwe weg zien. Een weg die ons naar vrijheid heeft gebracht. We hebben een deur dichtgegooid, genoeg is genoeg. Jaren van onrust in onze ziel, jaren waarin we ons keer op keer schuldig voelde, waarin we opnieuw en opnieuw verwikkeld raakte in zaken vol roddel en laster, we hebben het afgesloten. Het heeft ons gevormd tot waar we nu zijn. Het is een deel van ons verhaal. Maar het is niet wie we zijn. Onze legende die geleefd moet worden bevindt zich daar niet. Het afgelopen jaar moesten we vanuit die kaders breken om werkelijk te ervaren dat religie een plek van gevangenschap is.

We zijn gegroeid als mens en dat voelt goed. We genieten intens van het leven en we zijn niet langer meer bezig met zaken die er niet toe doen. Wat heeft het ons een hoop goeds gebracht. We zijn dankbaar voor alle nieuwe contacten die erop ons pad gekomen zijn. Contacten waar we anders niet voor open stonden, gewoonweg omdat we daar geen tijd voor hadden. Vriendschappen die ons zoveel moois hebben laten zien. De kracht om ondanks alles het leven te blijven vieren.

Voor ons was het deze keuze, het achterlaten van onze veilige kaders. Maar wij zijn niet de enige. Het afgelopen jaar is voor veel mensen intens geweest. Veel moedige keuzes zijn er gemaakt. Vele deuren zijn er dichtgegaan. Vele dromen zijn er geboren. Meerdere mensen hebben hun legende horen roepen, zijn het huis van veiligheid uitgestapt en de weg naar het onbekende ingeslagen. Wat is het leven toch mooi en wat zijn mensen toch prachtig. Wat is de ziel toch kwetsbaar en tegelijkertijd zo ongelooflijk krachtig.

Wat is het een rijkdom om verbonden te zijn met zoveel diverse mensen. Allemaal verschillende persoonlijkheden uniek in hun zijn. En ik als mens mag me openstellen voor al die andere mensen. Het contact aangaan en me laten inspireren door hun persoonlijke verhaal. Deze december maand ga ik me in het bijzonder openstellen voor diegenen die niet zo gemakkelijk het contact aangaan. Enerzijds om er voor hen te zijn. Anderzijds omdat ik in de zoektocht naar mijn legende wie weet misschien wel net dat beetje inspiratie nodig heb, vanuit het verhaal van die ander.

In het hart van de strijder wordt de droom, omhuld door mist, geboren. Stralen van moed bewegen de dromer op de weg die voor hem ligt. De zon toont hem zijn legende en de toekomst herrijst, in het nu, vanuit de nevel. -Priscilla de Vries 

Liefs Pris

dinsdag 1 november 2016

Loslaten & Accepteren

Het moeilijkste in het werk als gezinshuisouder is toch wel; dat jij nooit de uiteindelijke beslissingen neemt. Ondanks dat je 24/7 de zorg voor het kind draagt, verantwoordelijk bent voor zijn of haar ontwikkeling, kan je niets anders dan los laten wanneer er tegen, dat wat jij vind dat goed is, besluiten genomen worden.
Keuzes waarvan je weet dat het de ontwikkeling zal stagneren, je als gezinshuisouder extra werk krijgt, omdat het gene je hebt opgebouwd weer wordt afgebroken.

Ik snap dat netwerken van kinderen belangrijk zijn, maar meerdere keren heb ik ervaren dat die netwerken niet altijd bijdragen aan het welzijn van een kind. De momenten dat kinderen weer thuis komen, binnen ons gezin, verlopen dan extra moeizaam. Na vele jaren van ploegen kan het zomaar ineens gebeuren dat er vanuit Jeugdzorg besloten wordt dat er gewerkt moet worden naar een terugplaatsing.

Het zorgen voor kinderen met gedragsproblemen is goed te doen. Het is werk waar we als gezinshuisouder voor gekozen hebben, waar we van genieten. We zien kinderen opbloeien, vaardigheden ontwikkelingen. We zien schoolprestaties verbeteren, boosheid verminderen, openheid ontstaan in de ziel van een kind. We vinken zaken af en zien met kleine stapjes kinderen groeien.
Met alles wat in je is, wil je als gezinshuisouder, die groei vasthouden. De kleine vonkjes vieren en tot vlammen zien ontwikkelen. Maar wij beslissen niet, uiteindelijk hebben wij niets te zeggen. We kunnen advies geven, maar het gebeurt vaak, dat er niet naar geluisterd wordt. Dat er anders besloten wordt en dat je los moet laten, de schouders eronder moet zetten, plannen moet uitwerken waar je niet achterstaat.

We zien de stress toenemen met als gevolg dat de ontwikkeling stagneert en een kind terugvalt in oude gewoontes. Net als ons hebben vele andere gezinshuisouders en pleegouders hiermee te maken. Je kent het kind door en door, ondanks je professionele houding van afstand en nabijheid, ga je van een kind houden. Je ziet het fout gaan maar je staat met je rug tegen de muur. Op die momenten word ik geplaagd door nare gedachtes. Vraag ik me regelmatig af; waarom doen we dit eigelijk? Jaren van werk wordt, voor je gevoel, aan de kant gegooid omdat iedereen tevreden gehouden moet worden. Heeft dit werk dan wel nut? Maakt het dan wel echt verschil in het leven van een kind?

De financiële onzekerheid, altijd weer de vraag of indicaties wel verlengd gaan worden. Verschillende gemeentes die allemaal andere regels hanteren. De zwaarte daarvan valt dan wel mee, wanneer ik het vergelijk met het niets te zeggen hebben, wanneer het er werkelijk toe doet.
Op die momenten strijd ik tegen negatieve gedachtes, ga ik terug naar het eerste verslag dat ik ooit over het kind gemaakt heb. Dan kijk van een afstandje naar het kind, met het oude gedrag in mijn gedachtes. Vier ik de vonkjes en hoop ik dat hij of zij ooit terugdenkt aan de jaren dat het in ons gezin heeft gewoond. Hoop ik dat het iets van dankbaarheid voelt of dat de gedachte aan ons een glimlach op het volwassen gezicht, van het kind waar ik van ben gaan houden, tovert.

This is the start of our sweet little story, the part where your page meets mine.
No matter where your tale takes you tomorrow our story will always read love.

Liefs Pris




maandag 31 oktober 2016

vijfhonderdjaar van vrijheidsstrijd

Het is koud, de wind waait guur door de straten. In het donker verschijnt een figuur, hij sluipt langzaam richting de deur van de kerk. Even kijkt hij om, de spanning is voelbaar in de atmosfeer. Dit moment brengt een beweging opgang, een geestelijke dreun, de hemelen schokken ervan. Met een paar slagen, nagelt Martin Luther, deze dag, over een jaar vijfhonderd jaar geleden, zijn 95 stellingen, aan de deur van de Slotkerk te Wittenberg.

Een daad waar moed voor nodig was. Hij wilde hiermee de wantoestanden aan de kaak stellen, en dat lukte hem. Dit moment was nog maar het begin, niets in vergelijking met de moedige keuzes die Martin Luther verder in zijn leven moest maken. Toen hij de stellingen aan de muur nagelde, wilde hij niet zozeer het gevecht aangaan met het instituut dat hem voedde, hem gemaakt had tot wie hij was. Maar uiteindelijk kon hij niet anders dan wel daadwerkelijk te confronteren, daarom zal 31 oktober 1517, het begin van de reformatie kenmerken.

Hij zette zijn leven op het spel, om zijn tijdgenoten in vrijheid te laten wandelen. Hij vocht tegen de onderdrukking van het gewone volk, hij was gedreven en wilde de bijbel leesbaar maken voor iedereen. Hij bevrijde vele monniken en nonnen, waaronder zijn vrouw, met gevaar voor eigenleven, uit de kloosters van die tijd.
Martin Luther is voor mij een held, ik ben onder de indruk van zijn strijdvaardigheid. Wat hij teweeg heeft gebracht, daar plukken wij vandaag de dag nog de vruchten van. Soms zou ik willen, dat ik net zoveel lef had als hij. Dat ik niet alleen los liet en weg stapte, maar juist durfde te confronteren.
Mijn ontdekkingen kenbaar te maken aan wie het horen wilt. Maar ik ben niet zo moedig, ik ervaar niet dat ik die weg moet gaan, ik durf het niet. Ik stapte weg uit de veiligheid van de kerk, ik zoek mijn weg, maar laat los het gene waar ik niet meer in geloof.
Zijn leven stond op het spel, ik heb al geen zin om de confrontatie met roddel en laster aan te gaan. Vele reformatoren zijn gestorven in de strijd naar vrijheid. Tijdens de reis van wegkomen van de onderdrukking en misbruik vanuit het kerkelijke instituut. Mijn reis is hiermee niet te vergelijken, het is een stille tocht in mijn eigen ziel, ontdekkend hoe het spirituele, het kerkelijke, nu voor mij invulling moet krijgen. Ik koester de wijsheden die deze helden ons hebben nagelaten, laat me erdoor inspireren. Want de woorden die zij hebben opgeschreven, helpen ook mij vandaag de dag, in mijn zoektocht naar werkelijk vrij zijn.

Vandaag sta ik stil en eer ik mijn grote voorbeeld. Ben ik dankbaar voor geloofshelden, die de weg zijn gegaan. Besef ik me opnieuw, dat we vandaag de dag, een belachelijke strijd voeren. We hebben het zo zwaar, binnen onze kaders. Hebben allemaal een mening maar durven niet daadwerkelijk te confronteren. We raken teleurgesteld voelen ons verraden, vechten om een plek, in een setting die veel te klein is voor ons allemaal. Het concept van de reformatie voerde zoveel verder dan een kerkelijke strijd. Het had gevolgen voor de gehele samenleving. Het was van groots belang voor ieder individu die leefde, in dat tijdperk van duisternis.
Martin Luther, ik maak een diepe buiging en sta stil bij bijna, vijfhonderdjaar van vrijheidsstrijd. Vandaag vier ik mijn eigen loskomen van, kijk ik met een open vizier, naar de toekomst. Ik ga zoeken in mijn ziel, stel me open voordat wat komt, vier het leven temidden van imperfectie. Want ik mag vrij zijn.

All who call on God in true faith, earnestly from the heart, wil certainly be heard, and will receive what they have asked and desired. -Martin Luther

Liefs Pris


maandag 24 oktober 2016

terugkeren naar de realiteit

Langzaamaan veranderd het landschap, in oranje, bruine en gele kleurtonen. De eerste bladeren laten los, en luiden het seizoen in. Na een heerlijk lange nazomer, is de herfst nu ontwaakt. Het land bereidt zich voor, op regen en kou. Hoe lang de zomer ook bleef terugvechten, nu moet ze zich gewonnen geven, de natuur vervolgt haar weg, als een eeuwenoude traditie, de overgang der seizoenen.

De afgelopen week heb ik nog even genoten, met de kleintjes in ons huisje op wielen, op een verlaten camping, in het bos. In de herfstzon met een wijntje, om vervolgens, in de avond, spelletjes te spelen bij de kachel in de voortent. Niet al te laat, met een boekje onder de wol, te ontsnappen aan de realiteit van het gewone leven. Veranderingen zijn in aantocht, nieuwe jeugdigen die in het gezinshuis komen wonen. Daarmee ook een storm van nieuwe gedragsproblemen, die we in banen moeten leiden. Ieder kind verdient een kans, maar soms is het zoeken of een gezinshuis setting ook echt de plek is om die kans te krijgen. Hoe goed we ook proberen te matchen, je ervaart het pas echt, wanneer alles samenkomt. Wanneer er daadwerkelijk met elkaar geleefd wordt.

Het verstoppen in een droomwereld, helpt om de boel te relativeren. Om tot rust te komen en een plan te bedenken hoe alles in goede banen te laten lopen. Het draaien van een zelfstandig gezinshuis, voert zoveel verder dan alleen de zorg voor de kinderen. Het is balanceren tussen afstand en nabijheid. Voortdurend je grenzen aangeven, ten opzichte van de netwerken die schuil gaan achter de kinderen. Het opzetten van een vangnet, de samenwerking zoeken, met andere professionals die betrokken zijn bij het kind.

Zoals de storm over het land trekt, de herfst de rust van de zomer verstoord, zo wordt mijn leven opnieuw heen en weer geschut. De vrijheid die ik ingegaan ben, helpt me om dichter bij mezelf te blijven. Het loslaten van regels en religie, heeft me ook in het werk, meer durf gegeven. Ik ben autonomer, weet waar ik voor sta. Dat is een verademing om te ervaren, maar soms ook lastig, in een werkveld waar uitstel en afstel vaak de boventoon voert.

Deze week breken we het huisje op wielen af. Moet ik mijn droomwereld voor even achter me laten. Het campingleven komt ten einde, nu de herfst eindelijk zijn ware gezicht laat zien. Ik hoor in de verte de winter al roepen en besef me dat ik terug moet keren naar de realiteit. Te midden van stressoren vonkjes moet gaan zoeken. Het leven moet vieren, kaarsjes aan moet steken, om de duisternis te verlichten. Wat is het leven toch uitdagend, wat is vrijheid toch kostbaar. De wereld kan zo mooi zijn, als we allen leren temidden van imperfectie, lichtjes te ontsteken. Laten we stoppen met zoeken naar licht, laten we het licht in het donker zijn.

We are the silver lining in any and every dark cloud we could ever find.
There is no need to go looking for the light when you bring it with you. -Tyler Knott Greyson

Liefs Pris

dinsdag 11 oktober 2016

Angst om te leven

Seks was voor haar een manier om te overleven. Gevangen in een web van leugens gaf ze zich elke keer over aan de Eros liefde. Haar angst om verraden te worden weerhield haar om haar hart te openen. Mannen waren leugenachtige wezens, niet te vertrouwen, haar hart moest ze gevangen houden. Verborgen onder een laag graniet, uit angst het te verliezen. Nooit werd ze verliefd, nooit liet ze een man binnendringen in de kooi van haar kilheid. Er waren wel aanzoeken van mannen die verlangde een held te zijn. Die haar een leven van hoop aanboden, maar ze wist diep van binnen dat het een leven van ellende zou zijn. Met een man die haar uiteindelijk zou inwisselen voor een ander, een mooier, jonger exemplaar om zijn lusten te bevredigen.

Totdat ze hem ontmoete, Michel. Ze ontmoete hem op een doordeweekse middag, terwijl ze aan het slenteren was door de straten van de stad. Ze boste tegen hem op en hij keek diep in haar ziel. Ze voelde zich ongemakkelijk, maar bleef in zijn ogen staren, ondanks de angst die haar probeerde te overmeesteren. Ze gaf zich over aan zijn aanbod, koffie te gaan drinken. Voor het eerst voelde ze, voor een moment, hoe het is om onbevangen te zijn. Zijn vriendschap koesterde ze, ze zagen elkaar regelmatig, hij was oprecht geïnteresseerd in haar. Echter de kooi van kilheid, hield haar hart in de greep, en nooit durfde ze daar uit los te breken. 

Nu is ze een vrouw van bijna 90. Met een verbitterde blik in haar ogen. Nu het einde nadert, de dood die onontkoombaar is, huilt ze tranen van spijt. Tranen doordrenkt met het zout van bitterheid, pijn in het diepste van haar wezen, omdat ze nooit heeft gedaan waar ze diep in haar hart naar verlangde. Ze heeft geen spijt, van al die keren dat ze haar lichaam gaf. Ze koestert geen wrok tegen al die mannen die haar gebruikte. Ze heeft vrede gevonden in de fouten die ze heeft gemaakt, vrede met alles wat haar overkomen is. Echter de pijn, van de uitdaging die ze nooit is aangaan, vreet aan haar ziel. Sluimert in haar botten, bezorgt haar keer op keer verdriet. Het steekt in haar hart, dat ze nooit haar angst heeft losgelaten en de liefde van Michel heeft omarmt. Jaren heeft de vriendschap geduurd, totdat hij een andere liefde vond. Dat was te moeilijk, te pijnlijk, te confronterend. Vanaf dat moment heeft ze de deur voorgoed dichtgegooid. 

Haar nalatenschap aan de wereld lijkt niet veel. Echter onderschat de les van haar leven niet. Haar wijsheid laat ze achter aan ons die ervan willen leren. Laat angst je nooit weerhouden om te doen, te leven je legende. Laat het je nooit weerhouden van die momenten dat Agapeliefde zich aandient. Wanneer je de Agape ontmoet, geef je er dan aan over. Het komt in vele vormen, je herkent het zeker. Want voordat je naar deze wereld kwam omringde Agape je. Het is uniek in zijn vorm, heeft je geschapen in de baarmoeder. Ontworpen voor je legende. Laat de les van haar leven, gegraveerd zijn in je hart. Open je zelf voor de kansen die het leven je schenkt. Voor je het weet heb je spijt van nooit geworden dromen.

'Een schip is het veiligst wanneer het in de haven ligt, maar daar zijn schepen niet voor gebouwd'       -Paulo Coelho 

Liefs Pris

zondag 2 oktober 2016

De held in mijn eigen verhaal

Ons leven is een constante cycles van crisis en euforie. Het is aan ons om een manier te vinden, hoe een held te worden in ons eigen verhaal. De worsteling met onze angsten aan te gaan, ze niet te overschreeuwen en niet net doen alsof de uitdaging er niet is. We moeten de draak in de ogen kijken. We moeten hem verslaan om de prinses als beloning te kunnen ontvangen. Pas dan kunnen we terugkeren, naar het huis van ons gewone leven, met de euforie van de overwinning, om te wachten tot een nieuwe draak zich aandient.

Mijn blog 'kleinevonkjes' is ontstaan in een periode die zwaar voor mij was. Ik had het pittig met mijn draai te vinden in een leven samen met kinderen met ernstige gedragsproblemen. Om dagelijks met dat leed geconfronteerd te worden, in een huis te wonen, met kinderen die het uiterste van mij vroegen. Dat was een moeilijke uitdaging, het vroeg alles van me en nog steeds leef ik met de dagelijkse realiteit van de balans zoeken tussen genieten en de moeilijkheden die erop me afkomen.
Na aanmoedigen van Jonathan, heb ik mijn blog gerealiseerd. Om mezelf en anderen te inspireren, in het dagelijks leven, vonkjes te herkennen. 

Door de jaren heen is mijn blog steeds persoonlijker geworden en neem ik mijn lezers mee op reis, door mijn eigen worstelingen. Hoop ik anderen te inspireren om net als mij, ondanks dat het leven komt zoals het komt, te blijven genieten. Van iemand die haar diepste gevoelens overschreeuwde, ben ik verandert in iemand die, met een lijf dat soms trilt van angst, de confrontatie aangaat met haar verborgen ik. Soms bezorgt het me nachtmerries, maar ondanks de angst voel ik een steeds groter wordend vonkje in mijn buik. 

En om eerlijk te zijn is mijn leven nog steeds niet perfect. Ik ben tot de conclusies gekomen dat het ook nooit perfect zal zijn. Dat er altijd opnieuw, een nieuwe crisis op mij wacht. Een uitdaging om mij uit de sleur van alle dag te halen. Leed dat mij de kans gunt om mijn heldenmoed te tonen. Vele die mijn blog lezen kennen mij verhaal niet, weten niet de uitdagingen waar ik als klein meisje voor heb gestaan. Ze zien mij als een vrouw die haar mannetje staat, maar weten niet van alle draken die ik heb moeten verslaan, om te zijn wie ik nu ben.
Maar op een moment in mijn leven heb ik ervoor gekozen, mijn eigen verhaal te gaan leven. Om de pijn en het verdriet te omarmen en vonkjes te verzamelen. Soms is het een keus die ik dagelijks moet maken, af en toe gaan er weken voorbij dat er een vonkjes regen op mij neerdaalt en dat ik alleen maar kan stralen en genieten. 

Mijn blog is er om die vonkjes te verspreiden, om andere helden, moed te geven, zodat ze eindelijk hun verhaal gaan leven. Niet heel ver van nu start ik met Bureau Levensvonk. Daarmee hoop ik nog meer harnassen op te kunnen poetsen. Paarden op te zadelen en zwaarden te dragen om de helden in wording levenskracht te geven. Ze richting hun draken aan te moedigen, zodat ze de prinses, hun niet geworden dromen, kunnen ontvangen. Om ondanks de steeds terugkomende crisis, de uitdaging aan te gaan, want het is aan ons om, ondanks imperfectie, gewoon ons verhaal te gaan leven.

Out of suffering have emerged the strongest souls; the most massive characters are seared with scars. -Kahlil Gibran

Liefs Pris

dinsdag 27 september 2016

De strijd tegen negativiteit

Negativisme heeft me jaren lang in zijn greep gehouden. Het heeft zich vastgezet in het diepste van mijn ziel. Overschreeuwd met geloofstaal, met een dosis positiviteit, heb ik het weg kunnen drukken, heb ik het lange tijd verborgen kunnen houden, zelfs voor mezelf. Een klap in mijn gezicht, een confrontatie die het er allemaal niet mooier op maakt. Het besef dat ik nooit werkelijk kan genieten omdat er altijd een hoger doel is, een betere keuze, die ik had kunnen maken. Nu pas besef ik me de strijd die al zo lang in mij woekert, mijn ware ik, die ik nooit onder ogen kon komen. Ik wilde vol positiviteit zijn, een soort van goeroe die met krachtige taal elke negatieve gedachte ten gronde zou richten. Bij elke teleurstelling, zag ik altijd nieuwe hoop. Bij elk verdriet was daar altijd wel weer een zonnestraal. Door nooit werkelijk te voelen, de pijn van het verlies, gaf ik negativisme grond om in te woekeren.

Ik kan het dan ook niet langer meer aanhoren. Geloofstaal dat klinkt als; Nou, als dit het niet is dan is er vast iets beters. Of altijd maar die oproep om positief te zijn, zo erg is het ook weer niet, het komt wel weer goed. Houd op, soms komen dingen niet goed, soms is het leven gewoon niet maakbaar. Zo nu en dan moeten we accepteren dat de dingen anders lopen, dat we pijn gedaan zijn. Dat vertrouwen geschonden is en dat het onmogelijk is dat te herstellen.
Er zijn gebeurtenissen in het leven, die we moeten verwerken. Wanneer mensen uit ons leven verdwijnen dan moeten we onszelf toestaan door een proces van rouw te gaan. Het is niet zomaar weer goed, het is niet altijd het beste, soms is daar gewoon een intense pijn van eenzaamheid die we moeten voelen.
We willen zo graag in deze maakbare wereld elke nederlaag als overwinning vieren. We durven de pijn niet te voelen omdat we bang zijn overspoeld te raken door negatieve emoties. Echter deze spiegel laat me zien, dat juist door tijd te nemen, onveranderbare zaken te verwerken, dat, dat werkt als een waar schild tegen deprimerende gedachtengangen. Dat je ondanks die leegte, ondanks dat verdriet, je leert door te zetten en je dromen achterna blijft jagen. Op die wijze, door het leed te accepteren, groeien we boven onszelf uit. Zijn we instaat temidden van de regen te dansen. Bevechten we de negativiteit en zal een onwrikbare positieve levensstroom van binnen gaan stromen. Dus nu even geen tjakka taal voor mij, even geen mantra van overwinnende bijbelversen, nu even niet, ik ga erdoorheen. Ik ga afrekenen met de sluier die mij bedekt, ik ga het leed voelen en onder ogen komen, huilen aan de oever van de rivier om me met haar stromen mee te laten voeren.

De kinderen in mijn huis kan ik niet vertellen, dat het misschien wel beter is zo. Dat het een hoger doel heeft in het leven, dat ze niet kunnen opgroeien bij hun eigen papa en mama. Ik kan ze niet vertellen dat ze het positief moeten bekijken, dat zou harteloos zijn, volkomen los van de realiteit waarmee deze kinderen te dealen hebben. Ik zal ze moeten leren, ondanks dit leed, toch alles uit de dag te halen. Ondanks dat het nooit helemaal goed is, nooit helemaal compleet, er vonkjes schijnen. Hoe vreemd is het dan toch dat wij als volwassenen, altijd direct het positieve moeten zien. Waarom zijn we zo bang te vallen in de put van depressie? Het leven hoeft niet perfect te zijn, ondanks pijn en verdriet kunnen we genieten. Dat is de levenskracht in haar meest unieke vorm. Niet gemaakt, geen overschreeuwende leegte, maar puur en echt.

If you only walk on sunny days, you will never reach your destination. -Paulo Coelho

Liefs Pris






donderdag 15 september 2016

Mijn naaktheid

Ineens, alsof je voor de spiegel staat onder het felle licht van een TL-buis. Niets dat je kan verhullen, naakt, elke afwijking, elke rimpel, vetrandje, litteken, blauwe plek, elke misvorming is zichtbaar. Je wordt geconfronteerd met je naakte zelf op de minst elegante wijze. Geen lapje stof om iets mee te bedekken, hier moet je het meedoen. Kijkend naar jezelf in het volle licht zal je moeten accepteren dat dit het is, hiermee moet je dealen, hiervan zal je uiteindelijk moeten gaan houden.

Ik huil, bij de aanblik van mezelf, ik ben in mijn zoektocht tot een vreselijke ontdekking gekomen. Dat ik al die jaren eigenlijk een hooghartig, neerkijkend en veroordelend persoon ben geweest. Een arrogant mens, die neerkeek op een ieder die niet net als mij het ware geloof aanhing. Het steekt me, het doet pijn in mijn hart, dit besef dat ik altijd alleen maar bezig was, mensen te inspireren, het geloof zo te beleven als ik het beleefde. Ik sprak natuurlijk niet zo, dat is niet de taal die je uit dient te slaan. Maar als overtuigend christen,van toch wel een van de profetische bewegingen in dit land, had ik de waarheid in pacht. Ging ik gesprekken aan met niet gelovige, christenen die niet zo profetisch georiënteerd waren, anders denkende, luisterde naar hun verhalen, maar altijd op een wijze om daar dan op in te haken en te getuigen van mijn waarheid.

Niet echt op een socratische wijze. De dialoog ging ik aan, niet echt om te luisteren. Niet met een houding zelf ook iets te leren. Ik luisterde om uiteindelijk mijn eigen standpunt te kunnen maken. Om eerlijk te zijn ben ik misselijk geworden van mezelf, ben ik tot de ontdekking gekomen, dat christenen een van de meest veroordelende wezens op aarde zijn. Een volk dat neerkijkt, zich beter voelt, alleen maar binnen zijn eigen kaders kan denken en nooit echt oprecht interesse toont.
Afijn hier ben ik opnieuw te veroordelend bezig, val ik direct in oude gewoontes, want hoe kan ik de gehele christelijke bevolking over één kamp scheren? Laat ik het bij mezelf houden, dit is mijn verhaal, deze gruwelijke ontdekking heb ik over mezelf gedaan, temidden van een groot licht dat op me scheen. Dat me ziel belichte en me met schaamte overspoelde, het liefst deed ik het licht snel uit. In het licht van een schemerlampje was het nog wel om aan te zien, maar in dat heldere schijnsel, kon ik alleen maar huilen. Onmiddellijk is daar mijn natuurlijke vluchtinstinct, ik wil wegrennen en deze ontdekking negeren, maar ik heb besloten te blijven staan.
Mijn besluit staat vast ik zal ermee moeten dealen. Ik heb een keuze gemaakt om alles wat ik op mijn ontdekkingstocht tegenkomt, mooi of lelijk, goed of fout, te accepteren en onder ogen komen. Reflecteren, doorzetten en mezelf bevrijden, van datgene wat niet langer meer bij mij hoort.

In Frankrijk oefen ik voor het eerst, met een heel bijzonder stel (die een levenswijze aanhangt, waar ik een maand daarvoor nog een religieuze weerstand tegen had gevoeld) om een socratische dialoog aan te gaan. Ik luister en vraag door, mag mijn verhaal vertellen, en met ze vieren inspireren we elkaar. We leren van elkaar en ik ben dankbaar dat ik dit keer, niet alleen maar daar zat om iets te brengen. Maar dat ik kon ontvangen, dat ik een stukje dichter bij de kern ben gekomen. Dat ik iets van mezelf af heb kunnen leggen en dat ik mag leren te luisteren, naar dat wat de Schepping mij te vertellen heeft. Dat ik Gods grootheid kan zien, buiten de christelijke kaders, dat ik harten mag leren kennen, zielen mag ontmoeten, die op een zoektocht zijn in het leven. Die oprecht een weg bewandelen, om net als mij, uiteindelijk uit te komen, in de hoop te vinden, dat wat de reden van het bestaan is. Om te ontdekken de blauwdruk, die al geschreven was nog voordat een dag ervan bestond. Wie zoekt zal uiteindelijk vinden en voor wie klopt zal uiteindelijk opengedaan worden. Zij die echt oprecht zoekende zijn, zullen ontdekken de mysteries die voor het blote oog verborgen blijven.

The only true wisdom is to know that you know nothing. -Socrates

Liefs Pris


dinsdag 6 september 2016

De nederlaag

Uitgeput ligt ze op de grond, haar hele lijf doet pijn. Het bloed druipt over haar gezicht, ze voelt een scherpe pijn door de wond op haar voorhoofd. Haar handen zijn vies en kapotgeslagen. Tijdens het gevecht ervoer ze een gevoel van euforie, ze voelde dat ze zou winnen. Deze keer was ze sterker, een waardige tegenstander. Ze dacht voldoende ervaring te hebben opgedaan. De littekens in haar huid vertelde haar nooit meer verlies de overwinning is behaald. Die laatste uithaal van het zwaard, die haar voorhoofd bewerkte, kwam onverwachts. Ze ging zo op in haar gevoel van onoverwinnelijk zijn, de adrenaline gierde door haar lijf, maar doordat ze dacht al gewonnen te hebben was ze niet alert genoeg. Een klap, het scherpe ijzer in haar huid, een leegte, een diep zwart gat, een duisternis die haar tegen de grond wierp.

Het strijdveld is leeg, alleen zij ligt daar nog temidden van haar eigen vuil. Een warmte overspoelt haar, ze leeft nog, direct gevolgd door een koelte, die steekt als een pijl, in haar hart. Dit was een tegenslag teveel, ze heeft de kracht niet meer om op te staan. Ze wilt niet weer gewoon maar verder gaan, zo als al die andere keren. De onzekerheid, de angst is te groot, ze kan niet meer.
Strompelend zoekt ze haar weg, naar haar kooi van eenzaamheid. Naar haar kerker, waar ze niets anders heeft dan haar eigen gedachtes. Dit is niet de eerste keer dat ze zich daar in dat hol begeeft. Ze weet dat de eerste nacht het zwaarst zal zijn, dat ze tegen de tranen zal moeten vechten. Weerstand moet bieden tegen gedachtes die haar, voor eens en voor altijd, in de afgrond van depressie willen storten. Ze heeft dit vaker meegemaakt, ze is vaker uit deze duisternis gekropen maar nu even voor het moment, wilt ze dat niet. Het liefst kwijnt ze weg, in zelfmedelijden en geeft ze zich over aan haar angsten. Toch is de strijder in haar sterker dan elk verlies, sterker dan elke tegenslag. Haar Legende roept en zal haar steunen, ook deze nacht wanneer ze opnieuw haar strijd aangaat.
Haar Legende zal naast haar staan, haar troosten, woorden van leven tot haar spreken en haar aan haar dromen herinneren. Op een dag zal ze werkelijk haar Legende leven. Maar nu bevindt ze zich in het hier en nu, deze keer opnieuw, zal ze ondanks alle pijn, op moeten staan. De doorbloeding opgang moeten helpen, zich laten verbinden. Ze zal de pijn moeten voelen en er niet voor weg lopen, de tijd nemen om te herstellen. Ondanks de angst zal ze straks verder gaan en de zon tegenmoed treden. Ze zal lachen, ze zal naar haar nieuwe verworven littekens kijken en beseffen dat haar littekens meer zeggen, meer getuigen, scherper zijn, dan het zwaard dat ze veroorzaakte.

Daar op de koude kille grond valt ze in een onrustige slaap. Haar Legende weet, ook deze keer, komt het goed. De tijd zal haar leren, haar klaar maken, voor het werk dat op haar wacht. Ze moet nog veel leren over de uitdagingen van het leven. Ze is sterk, ze is een winnaar ondanks haar nederlagen. Ze is moedig omdat ze leeft volgens haar dromen. Ze kijkt angst keer op keer in de ogen omdat ze weet, dat een leven dat niet leeft volgens zijn Legende, niet echt leven is. Ze moet haar hart blijven volgen, want verlies in zichzelf is geen nederlaag, het gevecht nooit aangaan wel.  Op een dag zal de wereld haar schittering zien, vonkjes zal ze ontsteken, ze zal vele gevechten winnen en soms niet eens weten van alle gevechten, die al voor haar gestreden zijn.

neergaan is het ergste niet, niet meer kunnen opstaan wel. -Paulo Coelho

Liefs Pris

dinsdag 30 augustus 2016

Schittering van overgave

De golven slaan neer, stellen de kracht van de natuur tentoon, een spektakel dat met geweld op het strand aanspoelt. De Atlantische oceaan veroverd mijn hart, draagt mijn onrust mee terug naar de zee en geeft me er vrede voor terug. Mijn hoofd is leeg en eindelijk kan ik opnieuw de Stem diep in mijn binnenste horen. De Stem die tot mij spreekt, met poëtische klanken, mijn dromen doet ontwaken, mij hoop voor de toekomst geeft. De Stem klinkt vol liefde en laat me zien dat de wereld veel groter is, wijsheid veel dieper voert, dan de kaders waarbinnen ik jaren heb gezocht.

Mijn ziel zit vol angst, vol religie, vol met wetten en regels waarvan ik dacht dat het vrijheid was. Ik dien mij te ontdoen van alles, van mijn geschiedenis, afrekenen met mijn pijn en verdriet. Mijn ziel bevrijden van alle ballast, van het juk dat het met zich mee zeult. Mezelf overgeven, mijn vleugels uitslaan en de wind me mee laten voeren. Zoeken naar mezelf wie ik was, voordat de wereld, de kerk, mijn verleden, mij vertelde wie ik moest zijn. Los durven denken en luisteren naar de Stem die in mij roept, die in mij profeteert en mij doet opstaan in een tijd waarin de wereld schreeuwt om liefde. De Liefde in zijn volheid laten stromen, uitdelen, mezelf bevrijden door compassie te ervaren. Het vuur van verlangen te laten ontbrandden en de fakkel van vrijheid te ontsteken. Voor al die andere die net als mij vastzitten, die net als ik gevangen zijn in hersenspinsels.

Want de schepping wacht op het opstaan van de zonen en dochters die Liefde tentoonstellen. Die ingaan tegen de gebaande wegen, die loskomen van eeuwenoude tradities. Tradities die niets te maken hebben met de legende zoals hij geleefd dient te worden.
Het licht is nooit bedoelt om bedekt te zijn, maar dient gesteld te worden op een plaats waar het zijn omgeving kan verlichten. De donkere ruimte heeft de schittering van de vlammen nodig om eindelijk te zien dat de deur naar vrijheid wagenwijd openstaan.
De deur die leidt naar een leven vol liefde, waar dromen tot leven komen. Waar de harten van de vaders naar de zonen gericht zijn, nu zonder enige eis, zonder teleurstelling omdat de zoon niet volgens de oude tradities wandelt. Maar een diep respect omdat een generatie eindelijk uit haar slaap ontwaakt. En de schepping verheugt zich want een nieuwe langverwachte tijd is aangebroken.

Your task is not to seek for love, but merely to seek and find all the barriers within yourself that you have built against it. - Rumi.

Liefs Pris

vrijdag 12 augustus 2016

een schat van openbaring

Een sprong heb ik gemaakt, alsof mijn oogschellen eraf gevallen zijn, zie ik het nu helder voor me. Een stap vooruit, mijn eerste echte ontdekking tijdens mijn zoektocht. Eigenlijk wist ik het diep van binnen al, doch was er een vonkje nodig, om deze vlam aan te wakkeren. Bewust heb ik me afzijdig gehouden van elke vorm van christelijke propaganda die de standaard wegen verkondigt. Die de gebaande wegen tentoonspreidt, met net weer een ander sausje, om op deze wijze het kerkleven op te leuken en aan te wakkeren. Niets van dat alles, ik ben met een open hart mijn weg gegaan en heb me begeven op wegen die ik nog niet eerder bewandeld had.

Ik geef toe, met knikkende knieën en in mijn hoofd bijbelteksten, die ik als een mantra afspeelde, in de hoop beschermt te zijn tegen verkeerde invloeden. Voor de niet gelovige onder ons klinkt dit wat belachelijk, voor mij die nog vol zit met religie, een noodzaak. Met een bonzend hart had ik iets nodig voor houvast. De mist in, stapje voor stapje hoger de berg op, het onbekende terrein, vertrouwende, dat het me dichter bij het hart zal brengen. Door stil te zijn, te luisteren, te kijken en te lezen, heb ik een ontdekking gedaan. Diep in mijn hart heb ik een schat van openbaring gevonden. 
Altijd dacht ik dat mijn bestemming iets was voor in de toekomst, dat het leven van je blauwdruk een einddoel is. Een status van succes, een punt waarvandaan je terugkijkt en ziet dat het goed is geweest. Het einde van je pelgrimstocht, het verschijnen in Sion daar God ontmoetend, gearriveerd zijn, dat is waarvoor we gemaakt zijn. Maar dat is niet waar, zo heb ik ontdekt, het leven van je blauwdruk, het achterna jagen van je bestaansreden, is juist de reis. Het gaat niet om het einddoel, het gaat om het zijn. Het leven in het hier en nu en daarvan te genieten. Je niet druk te maken over de dag van morgen, maar intens te genieten van vandaag. Deze dag te kijken naar de regendruppels die de aarde bewateren en versteld staan van de kracht van de schepping. Stil zijn en naar je hart luisteren, want daarin zitten kostbaarheden verborgen. 

Wat een klein miezerig onderkruipertje ben ik toch. Wat een kleindenkend wezen, dat ik nu pas besef dat ik dat allemaal al zei, maar het nooit echt begreep. Gisteren in bed drong het tot me door. Terwijl ik weer aan het nadenken was over alle moeilijke keuzes die er voor me liggen. Een stem klonk in me binnenste, nam me mee op reis in mijn gedachtes, nam me mee terug in de tijd en liet me stilstaan, bij momenten in mijn leven die ik gemist heb. Momenten waarvan ik pas achteraf heb kunnen genieten, ik beleefde ze maar genoot niet, omdat altijd er een hoger iets te bereiken was. Altijd kan het beter, elke mijlpaal is slechts een opstap naar iets groters. Dat moet anders, dat zal mijn eerste leermoment zijn, mijn eerste ontdekking van mijn nieuwe reis, die ik me eigen zal moeten maken. Ik moet leven in het moment, de geuren en kleuren opsnuiven, het ervaren en genieten zonder ook maar te verlangen naar erkenning en succes. Want ik ben hier niet om altijd maar te knokken en te bouwen aan iets wat groter is, ik ben hier om mensen te inspireren, compassie te tonen naar mijn mede mens, met een glimlach de ander zijn dag te kleuren. De last van iemand anders te verlichten, daarvan te genieten en te weten dat zelfs een kleingebaar voldoende is. 

Voor vele wellicht geen vernieuwende kijk, voor mij echter een waardevolle schat, een openbaring die me verder helpt om dichter te komen bij de essentie. Dus we voeren verder mee, de wind zal mij de juiste richting inblazen, ik verzamel driftig mijn vonkjes en beleef het moment. Vandaag zal anders zijn, dan gisteren en morgen. 

remember that wherever your heart is, there you will find your treasure. - Paul Coelho

Liefs Pris 

dinsdag 9 augustus 2016

Nooit geworden dromen

Een weemoedig gevoel overspoelt me, op de gekste momenten, op plaatsen waar je de geschiedenis kunt voelen. Het gebeurt me regelmatig, zelfs afgelopen weekend nog, in de Ardenne, tijdens een middeleeuwse optocht. Slik ik mijn tranen weg, door het besef, dat er in die tijdsperiode, nauwelijks ruimte was, voor het hart, om zich te ontplooien. Dan denk ik aan het prille begin van onze Nederlandse letterkunde, aan de eerste penstreken op papier, de eerste poëtische uitspattingen op schrift, geschreven door onze voorvaderen, in een tijd vol donkerheid bedekt onder een grijze waas, woorden als een helder licht. Op zo'n moment ben ik dankbaar dat ik leef, vandaag in het hier en nu.

Mensen verklaren me voor gek. Wat zoek ik toch in al die boeken. In een verzonnen wereld, verliefd op personages, die geboren zijn in het hoofd van de verteller. Ik geef toe, ik ben een romanticus een dromer, ik heb een voorkeur voor theater, zinnen vol drama, historische romans het liefst met een tikje melancholie.
Ik ben schuldig, mijn hart klopt sneller, opent zich en dan moet ik huilen. Ben ik weemoedig door het besef dat altijd, door de gehele geschiedenis heen, op elke plaats, hoe de cultuur en de gebruiken van die tijd ook waren, er mensen leefden zoals wij. Mensen die dromen hadden en hoop voor de dag van morgen. Het mensen hart bloed van verlangen, heeft het nodig zich te ontwikkelingen, hunkert naar een gevoel van vrijheid en autonomie. Tegelijkertijd zoekt het hart verbinding, geborgenheid en veiligheid. Overal waar je gaat, het hart verlangt het snakt, altijd weer.

Alleen heeft niet ieder mensenhart dezelfde kansen, dezelfde mogelijkheden. De kaarten zijn ongelijk verdeeld, het is het startpunt en aan ons is het, hoe we de kaarten spelen. Temidden van de tijd en de mogelijkheden de aan ons gegeven zijn.
Soms opeens midden in een verhaal hoor ik het huilen van al die harten. Van al die dromen die nooit geworden zijn. Van al die levens die, voordat ze tot bloei konden komen, afgehakt zijn, als een bloem nog in de knop, te vroeg geplukt. Als een bloem, die maar niet uit zijn knop kon komen omdat de tijd onvoldoende water gaf, onvoldoende vruchtbaarheid, om werkelijk zijn veelkleurigheid te kunnen tonen.

Daarom lees ik verhalen, over harten vol van hoop en dromen. Leef ik voor het moment een leven, om me te beseffen dat ik moet genieten van vandaag. Dat ik in een tijd leef, geboren ben in een land, waardoor ik de beste kaarten toebedeeld heb gekregen. Het is aan mij om met zorgvuldigheid, de kaarten van mijn leven te spelen. Te genieten van het spel, om te gaan met momenten van verlies en mijn winst te delen met de mensen die kostbaar voor me zijn.

Maar doodslaan deed hij niet, want tussen droom en daad
staan wetten in de weg en praktische bezwaren,
en ook weemoedigheid, die niemand kan verklaren,
en die des avonds komt, wanneer men slapen gaat.

-Willem Elsschot

liefs Pris

dinsdag 2 augustus 2016

met volle angst vooruit

De dagen vliegen voorbij. Een zomer vol dimensie, met elke week een andere samenstelling kinderen om voor te zorgen. Maar wat is het genieten. De kinderen spelen en spelen de gehele dag, gaan laat naar bed en slapen uit. Zodra de zon schijnt trekken we erop uit, verzamelen we vonkjes, die we bij onze herinneringen voegen.
Deze break had ik nodig, de stress uit mijn lijf. Ik kom tot rust en kan het opgejaagde gevoel loslaten. Zijn in het hier en nu, volop genieten van de kinderen en elkaar.

In mijn hoofd durf ik nu gedachtes toe te laten die me helpen in mijn zoektocht. Ik durf mezelf vragen te stellen waarvan ik nooit dacht dat het mocht. Ik kijk terug op de reis die ik tot nu toe heb afgelegd, in het avontuur genaamd mijn leven. Kom tot de conclusie dat veel van de keuzes die ik gemaakt heb, gemaakt zijn doordat ik in kaders dacht. Mijn gedachten in de greep waren van een ideologie, een religie, die vrijheid verkondigt maar wel degelijk beklemmend is. Zo stel ik vragen, die ingaan tegen dat waar ik voor sta, die me doen schudden, maar waarvan ik ervaar dat ik die vragen moet stellen.
Wanneer ik zoek met heel mijn hart dan zal ik vinden, dan zal ik ontdekken en ontmoeten. Met dat vertrouwen vervolg ik mijn reis, in mijn hart maak ik mijn plannen, ik ga met volle angst vooruit, mijn voetstappen volgend op de weg die ik moet gaan.
Met mijn grote liefde wacht ik op het perron, een blanco kaartje in de hand, reizen we naar een onontdekt gebied. Gaan we beleven en ervaren, zegeningen tellen, vonkjes sparen.

We weigeren ons te storten in een nieuw iets, dat het dan zou moeten zijn. We gaan rustig aan de tijd nemen, verbinden met mensen waarvan we houden. Oude vrienden, nieuwe vrienden, vrienden voor het leven. Een avonturier dat ben ik nooit geweest toch spreekt dit avontuur mij aan. Soms doe ik even mijn ogen dicht en leun ik stevig tegen Jonathan aan. Kijk ik hem in zijn ogen om wat van zijn moed te proeven, zodat ook ik weer verder durf te stappen. Deze reis geeft me energie maakt me bewust van de vergankelijkheid van het bestaan. Mijn kleintjes worden zo snel groot, ik wil niet opgaan in iets waardoor ik er niet volkomen voor hen kan zijn. Nee ik wil genieten, vandaag, gisteren en morgen. Andere inspireren om te ontdekken, keuzes te maken, om eindelijk te zijn wie ze bedoelt zijn om te zijn.

Blote voeten
Wilde haren
Ik wil avonturen sparen
                     -lief leven

Liefs Pris

ps: de zin "met volle angst vooruit" is ook een prachttekst van 'lief leven', ze hebben prachtige zinnetjes die je hart raken. 

dinsdag 19 juli 2016

Een herinnering naar vrijheid

Een koele zomeravond. De zon valt langzaam in slaap en de maan luidt de nacht in. Een oude man steekt een sigaar op, bestelt een biertje en besluit dit moment te koesteren. Terwijl hij een teug van zijn sigaar neemt, voert een herinnering hem terug naar een ver verleden.

Samen met zijn geliefde op een terras, aan een strand, met de Griekse zon, die een gouden schittering in haar, haar doet oplichten. Haar prachtige lach, haar oprechte liefde voor hem, wekt een vuur van verlangen in zijn binnenste. Wat een prachtleven, vol geluk en uitdaging, verdriet en pijn, verlangens en dromen, gedurfde keuzes die hen naar onontdekte bestemmingen hebben gebracht.

Zo hier op het terras kijkt hij tevreden terug. Dankbaarheid, al die jaren heeft hij voor haar kunnen zorgen. Waar ze met zijn tweetjes hun kinderen hebben zien bloeien. In vrijheid omdat ze beide besloten daarnaar te streven. Los van hersenspinsels verbonden aan een ideologie, die hun denken zou manipuleren. Ze besloten daarvan los te breken, een weg te banen, te onderzoeken, om vrijheid te ontmoeten. Zodat de kinderen, vrij van religie, op konden groeien. Hij weet het nog goed, de wereld stond in vuur en vlam, veiligheid en vrijheid, waar de voorvaders voor hadden gestreden, was niet meer vanzelfsprekend. Haat en verderf, was opnieuw in opkomst, een ieder was bezig met zichzelf, in de waanzin van een narcistisch tijdperk. Ook zij waren egoïstisch, ze besloten te kiezen voor zichzelf en de kinderen die aan hen waren toevertrouwd.
Geen keuze voor succes, maar een keuze van vrijheid. Want het leven in vrijheid is een kostbaar goed, dat niet koesteren, is uitgesloten. Niet discutabel, je waardeert het, punt.

Zijn biertje is bijna op, hij kijkt naar de lege stoel naast hem. Tranen wellen op en hij beseft dat ook zijn tijd nadert. Dat hij in een korte tijd van nu afscheid zal moeten nemen, van deze wereld. Een wereld vol gekte, waar hij van is gaan houden. Het verlangen naar haar is groter, dan het genot van het leven. Hij wil bij haar zijn, tot in de eeuwigheid. Zijn tijd is daar, hij heeft geen spijt, hij is blij dat hij risico's heeft durven nemen. Want een leven is geen leven wanneer het gevangen is, probeert te voldoen aan wat de maatschappij ervan verlangt. Nee, een leven wordt pas geleefd wanneer er losgebroken wordt, een individu ontdekt waarvoor het op aarde is gezet, het kiest voor vrijheid en het doorgeven daarvan.

Vrijheid kun je verwoorden
verbeelden
verdraaien
maar waar blijf je
als je het niet kunt ervaren
-Patrick Mundus

Liefs Pris


maandag 11 juli 2016

Spagaat van tegenstrijdigheid

Heen en weer geslingerd door tegenstrijdige emoties, bereid ik me voor, op dat wat de zomer ons gaat brengen. Ik zie uit naar, lome ochtenden, die moeizaam opgang komen, kinderen tot net voor het middaguur in hun pyjama. De dag nemen zoals hij komt, op het laatste moment beslissen, vanavond eten we met een kleedje op het strand.

Er is ook stress, met twee handen knijpt het mijn keel dicht. Zorgt ervoor dat ik nog net een snak adem tot me kan nemen, verstijft me van angst, maar net niet voldoende om me ter aarde te storten. Vakantie in het gezinshuis betekend keihard werken, begeleiden, observeren, bijsturen en corrigeren. Dagplanningen maken om zo structuur aan te brengen. Het druist in tegen het gene waar ik als mens naar verlang. Als een danseres spring ik vanachter de coulisse, het podium van de zomer op, met een perfecte spagaat open ik de dans, volledig in het gareel, elke spier aangespannen, balanseer ik tussen dat wat moet en dat waar ik naar verlang.

Mijn vakantie wordt bepaalt door de agenda van de kinderen. Er zijn momenten van pure rust, alleen met onze kleintjes. Waar we kunnen ontspannen en doen wat we willen. Die momenten lopen paralel aan dagen vol structuur en discipline want niets is zo funest voor een kind met gedragsproblemen, als onduidelijkheid, chaos en onvoorspelbaarheden. Op momenten vraag ik me af, waarom wilde ik dit? Dan denk ik terug aan het geromantiseerde beeld, een keukentafel vol met kinderen, dat op ons netvlies verscheen, tijdens ons verblijf in Bolivia.  Dan weet ik weer waar het mis ging en glimlach ik, want wat ben ik blij, dat ik een bron van hoop kan zijn. Wat ben ik dankbaar, dat Jo en ik, dit werk doen. Dat we kinderen zien opbloeien, dat we toekomst zien veranderen, dat we naast elkaar in het veld mogen werken. 

Deze week ploeteren we nog even verder, ik streep de dagen af. We gaan genieten dat zeker, we gaan zweten, ja echt wel. We gaan ons daarnaast voorbereiden op de rest van het jaar, waarin we opnieuw kinderen in ons gezin gaan verwelkomen. We hebben grootse plannen, we maken ons klaar, om nog meer vonkjes te verspreiden. We duiken de boeken in, gaan heel veel dingen doen die we leuk vinden. Zoeken vrienden op, drinken heerlijke wijntjes, bbqen en geven feestjes, op momenten dat we vrij zijn. We gaan keihard werken, kinderen coachen en begeleiden en bovenal gaan we stilstaan bij al dat moois dat we samen hebben opgebouwd. Geniet van jullie vakantie, vergeet nooit dat het leven, naast de druk van alle dag, vol zit met vonkjes. Ik zie uit naar een zomer lang genieten, de dag nemen zoals hij komt. 

Don't wait for things to be perfect before you start enjoying your life.

Liefs Pris

dinsdag 5 juli 2016

Zelfverzonnen oorlog

Gedreven door woede, verdriet en jaloezie, gooit ze haar granaten in het rond. Ze vernietigt wat vernietigd kan worden, steekt in de fik, wat in vlammen op kan gaan. Ze trekt ten strijde als een losgeslagen wilde, in een zelfverzonnen oorlog. Alles wat er op haar pad komt, maakt ze met de kop gelijk. Hoogmoedig kijkt ze neer, op een ieder, die niet het ware geloof aanhangt. Die nog vast zit aan structuren. Ze lacht ze uit, bevecht ze, vermorzeld ze en als het even  kan gooit ze, zo'n in haar ogen religieuze, tegen de vlakte en spuugt die dan in het gezicht. Ze plundert en vernietigt zonder ook maar iets op te bouwen. Ze voert de ware strijd en zal zo haar eigen koninkrijk stichten. En dat alles omdat ze niet heeft kunnen vinden dat wat ze zocht. Haar dromen niet in vervulling zijn gegaan en ze teleurgesteld en kritisch is.

Mocht dat je interpretatie zijn van mijn vorige blog, dan ben ik bang dat je het niet goed begrepen hebt. Heel open en oprecht schreef ik over mijn eigen persoonlijke weg. Op een manier geschreven, eerlijk en echt, herkenbaar voor andere die ook hun weg in het leven zoeken. Een generatie, die zoekt en het niet kan vinden, die voelt dat het anders zou kunnen. Die niet ervaren dat ze geroepen zijn om binnen de muren van de kerk te functioneren. Maar die ook diezelfde kerk niet verachten, die geen oorlog voeren tegen, maar vanuit een liefde wegstappen, om zo hun eigen weg te vinden.
Er zijn ook mensen die nog nooit iets met een kerk te maken hebben gehad. Die zoekende zijn, maar het binnen de gebaande wegen niet kunnen vinden en die ervaren dat er meer is. Ook voor hen schreef ik mijn blog.

De reacties die ik kreeg op 'ruïne van geloof' waren overweldigend. Mensen die me bemoedigen, zichzelf herkende, maar ook reacties die direct wilde verdedigen en veroordeelde. Het hoge aantal lezers, liet me zien dat het een onderwerp is die leeft. Lezers die aangaven me te willen volgen tijdens mijn zoektocht. Het roept vragen bij me op, want is, kleine vonkjes, de plek omdat te doen?  

Is het alternatief, van de weg die ik insla, per definitie, zonder mijn geloof? Deze week werd ik eraan herinnerd, nog voordat ik een voet binnen de kerk zette kwam ik tot geloof. De kerk vond dat ik nog niet gedoopt kon worden. Zestien jaar oud, volkomen vrij, vond ik een manier me buiten de kerk om te laten dopen. Het begin van mijn geloofswandel, was buiten de veilige muren van de kerk. Ik ben dankbaar voor mijn imperfecte kerkelijke ervaringen. Ze dragen bij aan de persoon die ik nu ben. Maar mijn herinnering geeft me vertrouwen, ik mag gewoon vrijzijn. Ontdekken en mijn reis vervolgen. 

In mijn volgende blog, geef ik weer een kijkje, in de keuken van ons gezinshuis. Een prachtverhaal over de grappige kindjes die we mogen opvangen. Die ons vonkjes geven en kopzorgen, die zijn als bloemen in het veld. Voor nu dank ik jullie, dat ik even mocht schrijven over mijn zoektocht en hoop jullie daarmee geïnspireerd te hebben. 

The individual has always had to struggle to keep from being overwhelmed by the tribe. If you try it, you will be lonely often, and sometimes frightened. But no price is too high to pay for the privilege of owning yourself. -Friedrich Nietzsche

Liefs Pris




dinsdag 28 juni 2016

Ruïne van geloof

Temidden van de brokstukken sta ik. De duisternis viel als een deken, een hevige brand verwoeste alles. Puin, ik kijk ernaar en huil. Niets is meer heel, alles is ingestort, niets is meer hetzelfde. Het vuur smeult nog wat na en tussen de resten vind ik een fotoalbum. Met mijn mouw probeer ik het zwarte roet eraf te vegen, voorzichtig sla ik het open. Daar zie ik mezelf staan, parmantig, net na mijn tienertijd. Ik herinner me die periode nog goed, na een jeugd vol tumult, voegde ik me bij de kerk. Het bracht me hoop voor de toekomst, geloof, dat ook in mijn leven ooit de zon zou gaan schijnen. Ik glimlach vanwege die herinnering, ik had niets daarvan willen missen.

Ik wordt misselijk van de geur van verbrand hout, mijn leven is weggevaagd door deze brand. In de puinhoop is nauwelijks te ontdekken wat er ooit van mijn leven was. Ik sta er middenin en besef me dat er twee kanten zijn, die ik op kan gaan. Ik kan weer beginnen met herstellen, opbouwen van alles wat ooit was. Mijn hoopvolle toekomst opnieuw zoeken binnen de veilige muren van de kerk. Opnieuw meegaan in het toneelspel of ik kan het laten voor wat het was. Weglopen en eindelijk werkelijk vrij zijn. Loskomen van een subcultuur die ver af staat van de maatschappij.

Deze keuze valt me zwaar, de angst om weggezet te worden, als teleurgesteld, beschadigt en kritisch, drukt op mijn borst. De toekomst die ik voor me zag, was altijd verweven met kerkelijk succes. Mijn dromen gingen vaak over podium bediening, mensen inspireren doormiddel van getuigenissen en preken. Gedachtes vol twijfel, wat als ik wegloop van dit alles, wat als ik los laat, raak ik dan ook mijn geloof kwijt. Mijn diepgewortelde relatie met de Schepper van mijn wezen?
Mijn verstand zegt blijf, maar mijn hart schreeuwt laat los. Een gevecht in mijn binnenste, tegen elke gedachte in, sta ik op. Ik sta op en loop weg, weg van de smeulende resten, echter lukt het me nauwelijks om niet om te kijken. Voor een moment blijf ik staan, ik wil niet weggaan, ik wil nog steeds hopen dat, daar in die puinhoop mijn veiligheid ligt. Diep in mij klinkt een stem, een vertrouwde stem, heel zacht en liefdevol; "Het is goed, laat maar los, vertrouw Me maar." De tranen stromen over me wangen, want door weg te lopen, laat ik ook een hoop vriendschappen achter, vriendschappen die wie weet ooit nog hersteld konden worden.

Mijn kleding is vies, grijzig zwart, bedekt met as. Het representeert mijn gevoel van rouw, ik moet verwerken dat mijn leven, nooit meer zo zal zijn als ik droomde, ooit in een ver verleden. Maar ik voel een intens gevoel van rust, want ik wil dat niet meer. Ik wil niet meer meedraaien in die molen, van wat ik als onecht heb ervaren. Ik heb maar een verlangen en dat is terug gaan naar het hart van de Vader. Herstel vinden, liefde vinden, acceptatie vinden in Hem, los van religie, los van elke menselijke vorm. Gewoon vrij zijn, en uitdelen vanuit die liefde. Vrede vinden, met mezelf, de strijdbijl begraven, en uiteindelijk genieten van alle vonkjes die het leven mij geeft.

I cannot and will not recant anything, for to go against conscience is neither right nor safe. Here I stand, I can do no other, so help me God. Amen. -Martin Luther

Liefs Pris

woensdag 22 juni 2016

Een prachtige bloem


De zon zakt weg achter de horizon, ze neemt de schoonheid van het tafereel in zich op. Een prachtig kleurenschouwspel speelt zich af, terwijl de avond valt. Warme oranje tinten, als met een vaardige schildershand geschilderd, zachte penseelstrepen, weerspiegelen een stukje schoonheid, op een wijze, zoals alleen de natuur zelf, dat kan tentoonstellen. Een koele bries, doet de donzige blonde haren, op haar zongebruinde arm, omhoog rijzen. De koelte van de avond, valt als een deken om haar heen. Woorden, een kunstig ritme van wijsheid, klinken in haar hoofd. Opnieuw is er een dag verstreken, een moment in de tijd die nooit meer teruggedraaid kan worden.

Ze denkt terug aan de tijd dat haar leven anders was, dat ze zichzelf nog als het middelpunt van het universum beschouwde. Dat alles rondom haar, om haar draaide. Ze wilde dat ze toen, in die periode, de wijsheid bezat, die ze nu bezit. Haar levenservaringen, haar vallen en opstaan, haar ontmoetingen met mensen, zowel goed als fout, hebben haar grijze haren bezorgt. Fijne rimpels tekenen nu haar gezicht. Ze heeft een rust gevonden, die groter is dan zijzelf. Het moederschap heeft haar inlaten zien dat het leven niet om haar als individu draait. Dat ze niet bestaat om haar eigen genoegen te bevredigen, maar dat ze op aarde is om een wereld te kleuren. Om anderen te helpen, en in het bijzonder haar kinderen, te laten bloeien. Als bloemen in een tuin, ieder in zijn uniekheid, om de wereld een mooiere plek te maken.
Er was een tijd waarin ze, soms even teveel met zichzelf bezig was. Een periode dat ze maar een doel had en dat was succesvol zijn. Een tijd waarin ze soms haar zelf verloor, zich aanpaste aan de verwachtingen van anderen. Ze dacht dat ze zichzelf goed kende maar nu weet ze, terugkijkend, dat ze nog op ontdekkingsreis was. Niet alles heeft ze handig aangepakt, ze heeft mensen gekwetst, het ontbrak haar aan vaardigheden om het anders te doen. Ze moest eerst loskomen, ze moest vrijzijn, ze moest zichzelf vergeven. Ze moest wegstappen van dat wat haar geen goed deed, ze moest beseffen dat wanneer ze minder met zichzelf bezig was, ze werkelijk zichzelf zou gaan ontdekken. Dat alles was nodig om te zijn, wie ze bedoelt is, om te zijn.
De wereld heeft zoveel meer te bieden, dan het kleine leven, van onszelf, een wijsheid die ze nooit meer los zal laten. In het bloeien van andere, ziet ze een weerspiegeling van haar eigen veelkleurigheid. De bloemen in de tuin, zijn haar nalatenschap aan de aarde.

Ze zit nog even na te genieten van al dat moois, met het besef, dat al zou ze terug kunnen gaan in de tijd, ze niets zou willen veranderen. Alles was nodig, alles moest gebeuren, om haar nu naar deze plek te voeren. Ze staat op en loopt het strand af, haar leven weer in, naar haar tuin vol bloemen. Het prachtige schouwspel bewaard ze in haar hart. Wanneer de storm opsteekt, wanneer ze opnieuw hunkert naar erkenning, wanneer ze zichzelf belangrijker acht, dan een ander. Wanneer ze denkt dat de bloemen in het veld, niet voldoende zijn, gaat ze terug naar deze plek. In haar hart, zal het schouwspel verschijnen, de oranje penseelstreken haar troosten. De koelte van de avond zal haar rust brengen, haar meevoeren. Woorden zullen in haar binnenste opstaan, poëzie als een zonsondergang, haar diep van binnen raken. Zij is een prachtige bloem, die de wereld kleurt.

Before you can live a part of you has to die. You have to let go of what could have been, how you should have acted and what you wish you would have said differently. You have to accept that you can't change the past experiences, opinions of others at that moment in time or outcomes from their choices or yours. When you finally recognize that truth then you will understand the true meaning of forgiveness of yourself and others. From this point you will finally be free. -Shannon L. Alder. 

Liefs Pris

dinsdag 14 juni 2016

Lichtpunt

Maandagmorgen half tien, ik open de deur en verwelkom in ons huis, een prachtige jonge vrouw, met mooi lang haar en een verdrietige blik. Binnen
een uur zet ze uiteen, hoe ze op het punt is gekomen om met ons contact op te nemen. Mijn hart breekt, mijn onderlip trilt en met alles wat er in me is probeer ik professioneel te blijven. Het doet me pijn, een moeder met een groot hart, die uit alle macht goed voor haar kindje probeert te zorgen. Echter de klappen van het leven hebben ervoor gezorgd dat ze dat niet in alle rust kon doen. De ellende die haar blijft achtervolgen maakt dat ze nu bij ons aan tafel zit. Ze zoekt een plekje voor haar kindje, waar ze tot rust kan gaan komen. Vaardigheden kan ontwikkelen en er ruimte is voor haar beperking.

Jonathan en ik zien hoop, we weten dat we hier goed in zijn. Dat we met moeder en kind een traject in kunnen gaan, zodat de warmte van de zon, eindelijk na jaren, hun leven binnen kan gaan dringen. Dat vonkjes de duisternis gaan verlichten en hoop voor morgen op zal staan. Wat een voorecht om dit te kunnen doen, maar wat een verdriet dat ons werk nodig is.
De rest van de dag draag ik het verhaal met me mee en vecht ik tegen tranen die soms opkomen. Andere momenten krijg ik kriebels in me buik, omdat ik stiekem in de toekomst durf te kijken. Omdat ik weet dat er zwakjes een lichtje begint te branden aan het einde van de tunnel. Dat wij met onze prachtige plek een vonkje mogen ontsteken zodat wie weet er een vuur kan gaan branden en een toekomst van twee kostbare personen hoopvol kan gaan veranderen. Maar ik weet ook dat het als een achtbaan zal zijn, soms op de toppen van de heuvel maar geregeld in een dal vol van tranen.

Een grote tafel vol met kinderen, dat was de droom, toen we elkaar, pakweg vijftien jaar geleden, in Bolivia leerde kennen. Een plek van hoop creëren voor kinderen zonder een hoopvolle toekomst. Niet wetend hoe geromantiseerd beeld we hadden. Geen besef van alle dynamieken waar we door heen zouden gaan, geen benul van alle ellende die erop ons af zou komen. Geen idee van al die momenten dat ik weg wilde rennen omdat ik dacht dat het te moeilijk zou zijn. We zijn vrienden onderweg verloren soms door onze onhandige acties vanwege de stress waar we onder stonden. Maar ook omdat mensen niet altijd begrijpen wat het werken met deze bijzondere kinderen van een mens vraagt. Daarnaast zijn er veel kostbare personen die ons leven binnen zijn gelopen, die naast ons staan en ruimte geven aan ons bijzondere gezin. Ja we hebben feest gevierd en gerouwd doordat zaken anders liepen dan verwacht. Toch kijken we naar wat we hebben gebouwd en beseffen we ons dat het de reis waard was. Zijn we dankbaar dat we, temidden van de maatschappij, een bron van hoop kunnen zijn. En zien we uit naar al die bijzondere kindertjes, die voor een periode in de tijd, deel van ons gezin mogen zijn.

Eindelijk na jaren is er een berusting een besef dat het goed is zo. Dat we mogen genieten en mogen blijven doen waar we goed in zijn. Dat dit past bij de blauwdruk van ons leven. Past bij ons levensdoel, de reden dat we bestaan.

Het leven is een reis, geen bestemming.

Liefs Pris

woensdag 18 mei 2016

Een nood naar jouw glimlach

In een wereld die maakbaar lijkt. Waarin we alles kunnen worden, waar de toekomst open ligt.
In een narcistische tijdsperiode, waar alles draait om het verrijken van je eigen leven. Waarin we hongerig zijn naar erkenning, roept de nood op de hoeken van de straten. Wanhoop kermt vanuit de huizen. Verwaarlozing verspreidt zich al een chronische ziekte om ons heen. Armoede wint terrein, haat dringt door vanuit de krochten van de aarde. We verkillen en verzuipen onder de angst nooit onze dromen te bereiken. Nooit werkelijk die plaats te vinden waarin we kunnen zijn wie we bedoelt zijn om te zijn. Zelfs in kerkelijke kringen is het individualistische manier van denken doorgedrongen. Heeft Jezus zichzelf gegeven voor onze zelfverwerkelijking.  Alles draait om succesvol zijn, alles draait om het weer wandelen in bestemming. Alles draait om de kwaliteit van leven te verhogen naar een niveau, waarin we ervaren, dat we het nu eindelijk hebben gemaakt.

Begrijp me niet verkeerd ik ben er zelf schuldig aan. Ik voel een roep in mij om anderen te inspireren alles uit hun leven te halen. Ik coach anderen om doelen te stellen, hun dromen achterna te jagen, ik help ze verder naar de volgende stap in hun leven.
Maar ik ben me steeds meer bewust van de schaduwkant. Want wanneer het bereiken van je levensdroom verweven is met erkenning van anderen. Waarin je, je meet met de standaard van de wereld. De standaard die de media ons voorgeschoteld, die wij allen pretenderen te leven via onze social-media accounts, dan zal je misschien wel een van de zovelen zijn, die teleurgesteld uit de trein van het leven stapt. Nooit de bestemming bereikt waarvan je dacht dat die op je treinkaartje stond.

Voor vele van de kinderen die ik opvang zal hun toekomst er anders uitzien dan wat de meeste mensen als succesvol zien. Wie is er tegenwoordig nog gelukkig met een kabbelend leven? Toch is dat waar ik met de kinderen naar toe werk. We leren ze te leven met hun beperking, om tot rust te komen, zichzelf te accepteren zoals ze zijn. Dat ze door hun trauma's heen gaan leren om te leven. Dat ze vaardigheden ontwikkelen, om in de toekomst zo zelfstandig mogelijk te kunnen wonen. We ploeteren en verschuiven stenen steeds een heel klein stukje, zodat de stroom nooit meer hetzelfde zal stromen.
Hun toekomst zal waarschijnlijk op vele vlaktes afwijken van de toekomst van onze eigen kinderen. Het werk dat ze gaan doen, de manier waarop ze wonen, hoe ze hun  sociale leven vorm geven, zal wezenlijk van elkaar verschillen. Zijn ze daarom minder succesvol? Zouden ze daarom minder kans hebben hun dromen te vervullen? Kunnen ze ooit in bestemming wandelen?

De afgelopen periode heb ik ontdekt dat het wandelen in bestemming niet zozeer een succesvolle carrière is. Het is geen einddoel in zichzelf. Het is een manier van leven, waarin je accepteert dat je bent wie je bent. Dat je los kan laten wat andere daarvan vinden en dat je leeft dichtbij jezelf.
Lang heb ik niet kunnen genieten van dat wat ik doe, was er altijd een hoger iets om te bereiken. Was het nooit helemaal perfect en was er nog zoveel in mezelf dat moest veranderen.
Maar ik ben inmiddels wakker geschud, want weet je het zal nooit perfect zijn. Waar geluk, ligt hem in dat te accepteren en te genieten van het proces. We zijn op reis met elkaar, in een niet perfecte wereld. Blijven op onze narcistische eilandjes gaat ons niet helpen. Laten we stenen verleggen en anderen inspireren zichzelf te accepteren zoals ze zijn. Laten we onze handen uitstrekken naar elkaar.
Geef vandaag je buurman gewoon eens een compliment. Wees aardig voor de kassière. Koop een bloemetje voor je partner, verstuur een lieve kaart. Er is een nood naar jouw glimlach in een wereld die huilt.

No one is useless in this world who lightens the burdens of another -Charles Dickens

Liefs Pris



donderdag 11 februari 2016

De uitspraak

Stipt op tijd wordt hij naar binnen geroepen, vergezeld door zijn advocaat. Even kijkt hij achterom
om oogcontact met me te maken. Ik moet nog even wachten, eerst mag hij zelf zijn verhaal aan de kinderrechter vertellen. Ik geef hem een knipoog zodat hij weet dat ik er ben om hem te steunen.

Na ongeveer tien minuten mag ik ook naar binnen, samen met zijn voogd en de gedragswetenschapper. Het lijkt een routine kwestie echter besef ik me elke keer opnieuw de gewichtigheid van het geen er staat te gebeuren. De uitspraak zal bepalend zijn voor hoe het komende jaar eruit gaat zien. Vindt de rechter ook dat hij nog niet klaar is om de maatschappij in te gaan of beslist hij anders.

Ik hoop dat de juiste beslissingen genomen worden in het belang van mijn kanjer. Hij groeit nu niet op binnen ons gezin maar hij is en blijft er deel van. Iedereen krijgt de kans zijn standpunten te verdedigen om te onderbouwen waarom bepaalde beslissingen nodig zijn. Het is pijnlijk, ik zie het onbegrip en het verdriet op zijn gezicht. Meerdere malen maakt hij even contact, met zijn blik zoekt hij mijn ogen. Het is te moeilijk voor hem, door zijn beperking overziet hij het niet.
Als laatste krijg ik ook de ruimte om iets te zeggen. Ik weeg mijn woorden en kies ervoor om het kind achter het masker te laten zien. Ik probeer mijn liefde voor hem te laten doorklinken, zodat tussen alle kilte door, er een vonkje warmte voelbaar is. Toch kan ik de feiten niet ontkennen en moet ik meegaan in een aantal uitspraken die er zijn gedaan. De waarheid niet verloochen maar toch liefdevol blijven, hem niet afwijzen, is op dat moment mijn grootste uitdaging.

Na de zitting nodigt zijn begeleider me uit om op verzoek van mijn kanjer nog even wat te drinken. We kletsen na en bespreken wat er tijdens de zitting allemaal gezegd is. Hij ontspant iets en durft even zijn masker af te doen. Voor een fractie van een seconde laat hij mij zijn kwetsbaarheid zien.

Met pijn in mijn hart laat ik hem weer achter, opgesloten in de gesloten jeugdzorg. Een plek waar hij nieuwe onhandige vaardigheden leert van andere jongeren met keiharde maskers.
De rest van de dag komt er weinig uit mijn handen. Mijn taken verschuif ik naar de volgende dag. Als gezinshuismoeder komen deze kinderen heel dichtbij. Is daar soms geen professionele afstand maar is daar een moederhart dat huilt en verdriet heeft. Wetende dat jouw pupil op een voor hem zo'n slechte plek zit, zonder realistisch toekomst perspectief. Door alle bezuinigen zijn er steeds minder plekken beschikbaar en met zijn problematiek zijn de juiste plekken volledig weg bezuinigt. Andere alternatieven zijn te duur, vallen buiten de regio en gemeentes willen dat dan niet bekostigen.

Mijn hoop voor hem is dat op een dag eindelijk de zon doorbreekt. Dat er kansen gecreëerd worden zodat hij eindelijk tot rust kan komen. Het liefst neem ik hem mee naar huis, maar de wetenschap dat, dat niet het beste voor hem en de andere kinderen is, verscheurd me vanbinnen.

The hardest thing to do
is letting go,
not because you want to,
but because you have to.

Liefs Pris



donderdag 28 januari 2016

Missie: onuitputtelijke liefde

Slapeloze nachten, zweet druppels op mijn rug, een lichte vorm van paniek trachtte zich meester van
mij te maken. Zinnen uit zijn dossier achtervolgde me gedurende de dag. Twijfels over mijn kunnen maar ook kriebels in mijn buik van opwinding, want iets in me zei me dat het goed was. Mijn eerste ontmoeting met hem gaf me vertrouwen, de ondeugende twinkeling in zijn oogjes deed het. Ik was vanaf dat moment verloren, kon niet meer terug, maar was me bewust van de complexiteit van het project dat we in huis zouden halen. Een kind waaraan een dik dossier vastzat, diagnoses, een verleden van ernstige gedragsproblemen. Ik schrik niet snel terug maar ondanks het gevoel van vertrouwen, zag ik er tegen op. Was ons gezin in staat hem de juiste zorg te bieden, had ons gezinshuis de juiste expertise in huis voor zijn problematiek. De tijd zou het uit moeten wijzen.

Afgelopen week zaten we met elkaar rondom de tafel, zijn ouders, de gedragsdeskundige en wij als zijn gezinshuisouders. Nu ik erop terug kijk word ik opnieuw geëmotioneerd. Wat een groei heeft er plaatsgevonden en wat een doorbraken zijn er geweest. Onze ervaring en professionaliteit in combinatie met een onuitputtelijke bron van liefde heeft ervoor gezorgd dat deze jongen bovenverwachting functioneert. Binnen zijn kunnen, met al zijn bijzonderheden, doet hij het goed. Hij en wij hebben hard gewerkt. Hij heeft zich ontwikkeld en inmiddels een veilig thuis in ons gezin gevonden. Hij blijft sprongen maken en het ontploffingsgevaar is met een minimum beperkt.
Het was niet makkelijk, het heeft zijn strijd gekost. Als ware generaals zaten wij soms nieuwe strategieën te bedenken, nieuwe aanvalstechnieken te ontwikkelen en veilige vluchtroutes uit te stippelen. Zaten we met soms wel 6 volwassenen om een tafel om de juiste aanpak te verzinnen. Eindeloze communicaties maar met een resultaat om trots op te zijn. Echt een eindresultaat is het niet, het is een moment opname, de missie is na een jaar zwoegen, nog maar net begonnen. Maar we kijken terug en zijn hoopvol voor de toekomst, koesteren dit moment, aangezien we daar nog regelmatig hoop uit moeten putten. We kijken terug en zijn dankbaar dat we deze missie aangegaan zijn.
Blijkbaar is dit iets waar wij goed in zijn, bijzondere beschadigde projecten, net dat geven dat ervoor zorgt dat ze zich veilig genoeg voelen om de wereld te ontdekken.

Liefs Pris