donderdag 28 januari 2016

Missie: onuitputtelijke liefde

Slapeloze nachten, zweet druppels op mijn rug, een lichte vorm van paniek trachtte zich meester van
mij te maken. Zinnen uit zijn dossier achtervolgde me gedurende de dag. Twijfels over mijn kunnen maar ook kriebels in mijn buik van opwinding, want iets in me zei me dat het goed was. Mijn eerste ontmoeting met hem gaf me vertrouwen, de ondeugende twinkeling in zijn oogjes deed het. Ik was vanaf dat moment verloren, kon niet meer terug, maar was me bewust van de complexiteit van het project dat we in huis zouden halen. Een kind waaraan een dik dossier vastzat, diagnoses, een verleden van ernstige gedragsproblemen. Ik schrik niet snel terug maar ondanks het gevoel van vertrouwen, zag ik er tegen op. Was ons gezin in staat hem de juiste zorg te bieden, had ons gezinshuis de juiste expertise in huis voor zijn problematiek. De tijd zou het uit moeten wijzen.

Afgelopen week zaten we met elkaar rondom de tafel, zijn ouders, de gedragsdeskundige en wij als zijn gezinshuisouders. Nu ik erop terug kijk word ik opnieuw geƫmotioneerd. Wat een groei heeft er plaatsgevonden en wat een doorbraken zijn er geweest. Onze ervaring en professionaliteit in combinatie met een onuitputtelijke bron van liefde heeft ervoor gezorgd dat deze jongen bovenverwachting functioneert. Binnen zijn kunnen, met al zijn bijzonderheden, doet hij het goed. Hij en wij hebben hard gewerkt. Hij heeft zich ontwikkeld en inmiddels een veilig thuis in ons gezin gevonden. Hij blijft sprongen maken en het ontploffingsgevaar is met een minimum beperkt.
Het was niet makkelijk, het heeft zijn strijd gekost. Als ware generaals zaten wij soms nieuwe strategieƫn te bedenken, nieuwe aanvalstechnieken te ontwikkelen en veilige vluchtroutes uit te stippelen. Zaten we met soms wel 6 volwassenen om een tafel om de juiste aanpak te verzinnen. Eindeloze communicaties maar met een resultaat om trots op te zijn. Echt een eindresultaat is het niet, het is een moment opname, de missie is na een jaar zwoegen, nog maar net begonnen. Maar we kijken terug en zijn hoopvol voor de toekomst, koesteren dit moment, aangezien we daar nog regelmatig hoop uit moeten putten. We kijken terug en zijn dankbaar dat we deze missie aangegaan zijn.
Blijkbaar is dit iets waar wij goed in zijn, bijzondere beschadigde projecten, net dat geven dat ervoor zorgt dat ze zich veilig genoeg voelen om de wereld te ontdekken.

Liefs Pris