donderdag 11 februari 2016

De uitspraak

Stipt op tijd wordt hij naar binnen geroepen, vergezeld door zijn advocaat. Even kijkt hij achterom
om oogcontact met me te maken. Ik moet nog even wachten, eerst mag hij zelf zijn verhaal aan de kinderrechter vertellen. Ik geef hem een knipoog zodat hij weet dat ik er ben om hem te steunen.

Na ongeveer tien minuten mag ik ook naar binnen, samen met zijn voogd en de gedragswetenschapper. Het lijkt een routine kwestie echter besef ik me elke keer opnieuw de gewichtigheid van het geen er staat te gebeuren. De uitspraak zal bepalend zijn voor hoe het komende jaar eruit gaat zien. Vindt de rechter ook dat hij nog niet klaar is om de maatschappij in te gaan of beslist hij anders.

Ik hoop dat de juiste beslissingen genomen worden in het belang van mijn kanjer. Hij groeit nu niet op binnen ons gezin maar hij is en blijft er deel van. Iedereen krijgt de kans zijn standpunten te verdedigen om te onderbouwen waarom bepaalde beslissingen nodig zijn. Het is pijnlijk, ik zie het onbegrip en het verdriet op zijn gezicht. Meerdere malen maakt hij even contact, met zijn blik zoekt hij mijn ogen. Het is te moeilijk voor hem, door zijn beperking overziet hij het niet.
Als laatste krijg ik ook de ruimte om iets te zeggen. Ik weeg mijn woorden en kies ervoor om het kind achter het masker te laten zien. Ik probeer mijn liefde voor hem te laten doorklinken, zodat tussen alle kilte door, er een vonkje warmte voelbaar is. Toch kan ik de feiten niet ontkennen en moet ik meegaan in een aantal uitspraken die er zijn gedaan. De waarheid niet verloochen maar toch liefdevol blijven, hem niet afwijzen, is op dat moment mijn grootste uitdaging.

Na de zitting nodigt zijn begeleider me uit om op verzoek van mijn kanjer nog even wat te drinken. We kletsen na en bespreken wat er tijdens de zitting allemaal gezegd is. Hij ontspant iets en durft even zijn masker af te doen. Voor een fractie van een seconde laat hij mij zijn kwetsbaarheid zien.

Met pijn in mijn hart laat ik hem weer achter, opgesloten in de gesloten jeugdzorg. Een plek waar hij nieuwe onhandige vaardigheden leert van andere jongeren met keiharde maskers.
De rest van de dag komt er weinig uit mijn handen. Mijn taken verschuif ik naar de volgende dag. Als gezinshuismoeder komen deze kinderen heel dichtbij. Is daar soms geen professionele afstand maar is daar een moederhart dat huilt en verdriet heeft. Wetende dat jouw pupil op een voor hem zo'n slechte plek zit, zonder realistisch toekomst perspectief. Door alle bezuinigen zijn er steeds minder plekken beschikbaar en met zijn problematiek zijn de juiste plekken volledig weg bezuinigt. Andere alternatieven zijn te duur, vallen buiten de regio en gemeentes willen dat dan niet bekostigen.

Mijn hoop voor hem is dat op een dag eindelijk de zon doorbreekt. Dat er kansen gecreƫerd worden zodat hij eindelijk tot rust kan komen. Het liefst neem ik hem mee naar huis, maar de wetenschap dat, dat niet het beste voor hem en de andere kinderen is, verscheurd me vanbinnen.

The hardest thing to do
is letting go,
not because you want to,
but because you have to.

Liefs Pris