woensdag 18 mei 2016

Een nood naar jouw glimlach

In een wereld die maakbaar lijkt. Waarin we alles kunnen worden, waar de toekomst open ligt.
In een narcistische tijdsperiode, waar alles draait om het verrijken van je eigen leven. Waarin we hongerig zijn naar erkenning, roept de nood op de hoeken van de straten. Wanhoop kermt vanuit de huizen. Verwaarlozing verspreidt zich al een chronische ziekte om ons heen. Armoede wint terrein, haat dringt door vanuit de krochten van de aarde. We verkillen en verzuipen onder de angst nooit onze dromen te bereiken. Nooit werkelijk die plaats te vinden waarin we kunnen zijn wie we bedoelt zijn om te zijn. Zelfs in kerkelijke kringen is het individualistische manier van denken doorgedrongen. Heeft Jezus zichzelf gegeven voor onze zelfverwerkelijking.  Alles draait om succesvol zijn, alles draait om het weer wandelen in bestemming. Alles draait om de kwaliteit van leven te verhogen naar een niveau, waarin we ervaren, dat we het nu eindelijk hebben gemaakt.

Begrijp me niet verkeerd ik ben er zelf schuldig aan. Ik voel een roep in mij om anderen te inspireren alles uit hun leven te halen. Ik coach anderen om doelen te stellen, hun dromen achterna te jagen, ik help ze verder naar de volgende stap in hun leven.
Maar ik ben me steeds meer bewust van de schaduwkant. Want wanneer het bereiken van je levensdroom verweven is met erkenning van anderen. Waarin je, je meet met de standaard van de wereld. De standaard die de media ons voorgeschoteld, die wij allen pretenderen te leven via onze social-media accounts, dan zal je misschien wel een van de zovelen zijn, die teleurgesteld uit de trein van het leven stapt. Nooit de bestemming bereikt waarvan je dacht dat die op je treinkaartje stond.

Voor vele van de kinderen die ik opvang zal hun toekomst er anders uitzien dan wat de meeste mensen als succesvol zien. Wie is er tegenwoordig nog gelukkig met een kabbelend leven? Toch is dat waar ik met de kinderen naar toe werk. We leren ze te leven met hun beperking, om tot rust te komen, zichzelf te accepteren zoals ze zijn. Dat ze door hun trauma's heen gaan leren om te leven. Dat ze vaardigheden ontwikkelen, om in de toekomst zo zelfstandig mogelijk te kunnen wonen. We ploeteren en verschuiven stenen steeds een heel klein stukje, zodat de stroom nooit meer hetzelfde zal stromen.
Hun toekomst zal waarschijnlijk op vele vlaktes afwijken van de toekomst van onze eigen kinderen. Het werk dat ze gaan doen, de manier waarop ze wonen, hoe ze hun  sociale leven vorm geven, zal wezenlijk van elkaar verschillen. Zijn ze daarom minder succesvol? Zouden ze daarom minder kans hebben hun dromen te vervullen? Kunnen ze ooit in bestemming wandelen?

De afgelopen periode heb ik ontdekt dat het wandelen in bestemming niet zozeer een succesvolle carrière is. Het is geen einddoel in zichzelf. Het is een manier van leven, waarin je accepteert dat je bent wie je bent. Dat je los kan laten wat andere daarvan vinden en dat je leeft dichtbij jezelf.
Lang heb ik niet kunnen genieten van dat wat ik doe, was er altijd een hoger iets om te bereiken. Was het nooit helemaal perfect en was er nog zoveel in mezelf dat moest veranderen.
Maar ik ben inmiddels wakker geschud, want weet je het zal nooit perfect zijn. Waar geluk, ligt hem in dat te accepteren en te genieten van het proces. We zijn op reis met elkaar, in een niet perfecte wereld. Blijven op onze narcistische eilandjes gaat ons niet helpen. Laten we stenen verleggen en anderen inspireren zichzelf te accepteren zoals ze zijn. Laten we onze handen uitstrekken naar elkaar.
Geef vandaag je buurman gewoon eens een compliment. Wees aardig voor de kassière. Koop een bloemetje voor je partner, verstuur een lieve kaart. Er is een nood naar jouw glimlach in een wereld die huilt.

No one is useless in this world who lightens the burdens of another -Charles Dickens

Liefs Pris