woensdag 22 juni 2016

Een prachtige bloem


De zon zakt weg achter de horizon, ze neemt de schoonheid van het tafereel in zich op. Een prachtig kleurenschouwspel speelt zich af, terwijl de avond valt. Warme oranje tinten, als met een vaardige schildershand geschilderd, zachte penseelstrepen, weerspiegelen een stukje schoonheid, op een wijze, zoals alleen de natuur zelf, dat kan tentoonstellen. Een koele bries, doet de donzige blonde haren, op haar zongebruinde arm, omhoog rijzen. De koelte van de avond, valt als een deken om haar heen. Woorden, een kunstig ritme van wijsheid, klinken in haar hoofd. Opnieuw is er een dag verstreken, een moment in de tijd die nooit meer teruggedraaid kan worden.

Ze denkt terug aan de tijd dat haar leven anders was, dat ze zichzelf nog als het middelpunt van het universum beschouwde. Dat alles rondom haar, om haar draaide. Ze wilde dat ze toen, in die periode, de wijsheid bezat, die ze nu bezit. Haar levenservaringen, haar vallen en opstaan, haar ontmoetingen met mensen, zowel goed als fout, hebben haar grijze haren bezorgt. Fijne rimpels tekenen nu haar gezicht. Ze heeft een rust gevonden, die groter is dan zijzelf. Het moederschap heeft haar inlaten zien dat het leven niet om haar als individu draait. Dat ze niet bestaat om haar eigen genoegen te bevredigen, maar dat ze op aarde is om een wereld te kleuren. Om anderen te helpen, en in het bijzonder haar kinderen, te laten bloeien. Als bloemen in een tuin, ieder in zijn uniekheid, om de wereld een mooiere plek te maken.
Er was een tijd waarin ze, soms even teveel met zichzelf bezig was. Een periode dat ze maar een doel had en dat was succesvol zijn. Een tijd waarin ze soms haar zelf verloor, zich aanpaste aan de verwachtingen van anderen. Ze dacht dat ze zichzelf goed kende maar nu weet ze, terugkijkend, dat ze nog op ontdekkingsreis was. Niet alles heeft ze handig aangepakt, ze heeft mensen gekwetst, het ontbrak haar aan vaardigheden om het anders te doen. Ze moest eerst loskomen, ze moest vrijzijn, ze moest zichzelf vergeven. Ze moest wegstappen van dat wat haar geen goed deed, ze moest beseffen dat wanneer ze minder met zichzelf bezig was, ze werkelijk zichzelf zou gaan ontdekken. Dat alles was nodig om te zijn, wie ze bedoelt is, om te zijn.
De wereld heeft zoveel meer te bieden, dan het kleine leven, van onszelf, een wijsheid die ze nooit meer los zal laten. In het bloeien van andere, ziet ze een weerspiegeling van haar eigen veelkleurigheid. De bloemen in de tuin, zijn haar nalatenschap aan de aarde.

Ze zit nog even na te genieten van al dat moois, met het besef, dat al zou ze terug kunnen gaan in de tijd, ze niets zou willen veranderen. Alles was nodig, alles moest gebeuren, om haar nu naar deze plek te voeren. Ze staat op en loopt het strand af, haar leven weer in, naar haar tuin vol bloemen. Het prachtige schouwspel bewaard ze in haar hart. Wanneer de storm opsteekt, wanneer ze opnieuw hunkert naar erkenning, wanneer ze zichzelf belangrijker acht, dan een ander. Wanneer ze denkt dat de bloemen in het veld, niet voldoende zijn, gaat ze terug naar deze plek. In haar hart, zal het schouwspel verschijnen, de oranje penseelstreken haar troosten. De koelte van de avond zal haar rust brengen, haar meevoeren. Woorden zullen in haar binnenste opstaan, poëzie als een zonsondergang, haar diep van binnen raken. Zij is een prachtige bloem, die de wereld kleurt.

Before you can live a part of you has to die. You have to let go of what could have been, how you should have acted and what you wish you would have said differently. You have to accept that you can't change the past experiences, opinions of others at that moment in time or outcomes from their choices or yours. When you finally recognize that truth then you will understand the true meaning of forgiveness of yourself and others. From this point you will finally be free. -Shannon L. Alder. 

Liefs Pris

Geen opmerkingen:

Een reactie posten