dinsdag 14 juni 2016

Lichtpunt

Maandagmorgen half tien, ik open de deur en verwelkom in ons huis, een prachtige jonge vrouw, met mooi lang haar en een verdrietige blik. Binnen
een uur zet ze uiteen, hoe ze op het punt is gekomen om met ons contact op te nemen. Mijn hart breekt, mijn onderlip trilt en met alles wat er in me is probeer ik professioneel te blijven. Het doet me pijn, een moeder met een groot hart, die uit alle macht goed voor haar kindje probeert te zorgen. Echter de klappen van het leven hebben ervoor gezorgd dat ze dat niet in alle rust kon doen. De ellende die haar blijft achtervolgen maakt dat ze nu bij ons aan tafel zit. Ze zoekt een plekje voor haar kindje, waar ze tot rust kan gaan komen. Vaardigheden kan ontwikkelen en er ruimte is voor haar beperking.

Jonathan en ik zien hoop, we weten dat we hier goed in zijn. Dat we met moeder en kind een traject in kunnen gaan, zodat de warmte van de zon, eindelijk na jaren, hun leven binnen kan gaan dringen. Dat vonkjes de duisternis gaan verlichten en hoop voor morgen op zal staan. Wat een voorecht om dit te kunnen doen, maar wat een verdriet dat ons werk nodig is.
De rest van de dag draag ik het verhaal met me mee en vecht ik tegen tranen die soms opkomen. Andere momenten krijg ik kriebels in me buik, omdat ik stiekem in de toekomst durf te kijken. Omdat ik weet dat er zwakjes een lichtje begint te branden aan het einde van de tunnel. Dat wij met onze prachtige plek een vonkje mogen ontsteken zodat wie weet er een vuur kan gaan branden en een toekomst van twee kostbare personen hoopvol kan gaan veranderen. Maar ik weet ook dat het als een achtbaan zal zijn, soms op de toppen van de heuvel maar geregeld in een dal vol van tranen.

Een grote tafel vol met kinderen, dat was de droom, toen we elkaar, pakweg vijftien jaar geleden, in Bolivia leerde kennen. Een plek van hoop creëren voor kinderen zonder een hoopvolle toekomst. Niet wetend hoe geromantiseerd beeld we hadden. Geen besef van alle dynamieken waar we door heen zouden gaan, geen benul van alle ellende die erop ons af zou komen. Geen idee van al die momenten dat ik weg wilde rennen omdat ik dacht dat het te moeilijk zou zijn. We zijn vrienden onderweg verloren soms door onze onhandige acties vanwege de stress waar we onder stonden. Maar ook omdat mensen niet altijd begrijpen wat het werken met deze bijzondere kinderen van een mens vraagt. Daarnaast zijn er veel kostbare personen die ons leven binnen zijn gelopen, die naast ons staan en ruimte geven aan ons bijzondere gezin. Ja we hebben feest gevierd en gerouwd doordat zaken anders liepen dan verwacht. Toch kijken we naar wat we hebben gebouwd en beseffen we ons dat het de reis waard was. Zijn we dankbaar dat we, temidden van de maatschappij, een bron van hoop kunnen zijn. En zien we uit naar al die bijzondere kindertjes, die voor een periode in de tijd, deel van ons gezin mogen zijn.

Eindelijk na jaren is er een berusting een besef dat het goed is zo. Dat we mogen genieten en mogen blijven doen waar we goed in zijn. Dat dit past bij de blauwdruk van ons leven. Past bij ons levensdoel, de reden dat we bestaan.

Het leven is een reis, geen bestemming.

Liefs Pris

5 opmerkingen:

  1. Danielle Raateland14 juni 2016 om 04:08

    Jeetje Pris,wat heb je dit toch weer mooi geschreven!!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. �� Lieve Priscil, wat een talent heb jij toch. Èèn van de vele talenten. Respect voor jou en je hubby. Jullie zijn prachtige mensen. Blessing upon you ��

    BeantwoordenVerwijderen
  3. �� Lieve Priscil, wat een talent heb jij toch. Èèn van de vele talenten. Respect voor jou en je hubby. Jullie zijn prachtige mensen. Blessing upon you ��

    BeantwoordenVerwijderen
  4. He ik had ook gereageerd maar hij lijkt verdwenen... vind het weer een heel mooi blog.. en een andere insteek maar oh zo herkenbaar! Dikke kus

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Prachtig om te zien hoe jullie in de bestemming wandelen die God voor jullie heeft uitgestippeld.
    En natuurlijk, geen weg gaat zonder hobbels... maar het is fantastisch als je uit kunt zien naar het punt waar het vonkje een lichtje wordt en het lichtje weer een spectaculair vuur wordt.
    Ga vooral door met het inzetten van jullie kracht en talent voor deze kinderen die jullie zó hard nodig hebben.
    Blessings!!!!

    BeantwoordenVerwijderen