dinsdag 5 juli 2016

Zelfverzonnen oorlog

Gedreven door woede, verdriet en jaloezie, gooit ze haar granaten in het rond. Ze vernietigt wat vernietigd kan worden, steekt in de fik, wat in vlammen op kan gaan. Ze trekt ten strijde als een losgeslagen wilde, in een zelfverzonnen oorlog. Alles wat er op haar pad komt, maakt ze met de kop gelijk. Hoogmoedig kijkt ze neer, op een ieder, die niet het ware geloof aanhangt. Die nog vast zit aan structuren. Ze lacht ze uit, bevecht ze, vermorzeld ze en als het even  kan gooit ze, zo'n in haar ogen religieuze, tegen de vlakte en spuugt die dan in het gezicht. Ze plundert en vernietigt zonder ook maar iets op te bouwen. Ze voert de ware strijd en zal zo haar eigen koninkrijk stichten. En dat alles omdat ze niet heeft kunnen vinden dat wat ze zocht. Haar dromen niet in vervulling zijn gegaan en ze teleurgesteld en kritisch is.

Mocht dat je interpretatie zijn van mijn vorige blog, dan ben ik bang dat je het niet goed begrepen hebt. Heel open en oprecht schreef ik over mijn eigen persoonlijke weg. Op een manier geschreven, eerlijk en echt, herkenbaar voor andere die ook hun weg in het leven zoeken. Een generatie, die zoekt en het niet kan vinden, die voelt dat het anders zou kunnen. Die niet ervaren dat ze geroepen zijn om binnen de muren van de kerk te functioneren. Maar die ook diezelfde kerk niet verachten, die geen oorlog voeren tegen, maar vanuit een liefde wegstappen, om zo hun eigen weg te vinden.
Er zijn ook mensen die nog nooit iets met een kerk te maken hebben gehad. Die zoekende zijn, maar het binnen de gebaande wegen niet kunnen vinden en die ervaren dat er meer is. Ook voor hen schreef ik mijn blog.

De reacties die ik kreeg op 'ruïne van geloof' waren overweldigend. Mensen die me bemoedigen, zichzelf herkende, maar ook reacties die direct wilde verdedigen en veroordeelde. Het hoge aantal lezers, liet me zien dat het een onderwerp is die leeft. Lezers die aangaven me te willen volgen tijdens mijn zoektocht. Het roept vragen bij me op, want is, kleine vonkjes, de plek omdat te doen?  

Is het alternatief, van de weg die ik insla, per definitie, zonder mijn geloof? Deze week werd ik eraan herinnerd, nog voordat ik een voet binnen de kerk zette kwam ik tot geloof. De kerk vond dat ik nog niet gedoopt kon worden. Zestien jaar oud, volkomen vrij, vond ik een manier me buiten de kerk om te laten dopen. Het begin van mijn geloofswandel, was buiten de veilige muren van de kerk. Ik ben dankbaar voor mijn imperfecte kerkelijke ervaringen. Ze dragen bij aan de persoon die ik nu ben. Maar mijn herinnering geeft me vertrouwen, ik mag gewoon vrijzijn. Ontdekken en mijn reis vervolgen. 

In mijn volgende blog, geef ik weer een kijkje, in de keuken van ons gezinshuis. Een prachtverhaal over de grappige kindjes die we mogen opvangen. Die ons vonkjes geven en kopzorgen, die zijn als bloemen in het veld. Voor nu dank ik jullie, dat ik even mocht schrijven over mijn zoektocht en hoop jullie daarmee geïnspireerd te hebben. 

The individual has always had to struggle to keep from being overwhelmed by the tribe. If you try it, you will be lonely often, and sometimes frightened. But no price is too high to pay for the privilege of owning yourself. -Friedrich Nietzsche

Liefs Pris




Geen opmerkingen:

Een reactie posten