dinsdag 30 augustus 2016

Schittering van overgave

De golven slaan neer, stellen de kracht van de natuur tentoon, een spektakel dat met geweld op het strand aanspoelt. De Atlantische oceaan veroverd mijn hart, draagt mijn onrust mee terug naar de zee en geeft me er vrede voor terug. Mijn hoofd is leeg en eindelijk kan ik opnieuw de Stem diep in mijn binnenste horen. De Stem die tot mij spreekt, met poëtische klanken, mijn dromen doet ontwaken, mij hoop voor de toekomst geeft. De Stem klinkt vol liefde en laat me zien dat de wereld veel groter is, wijsheid veel dieper voert, dan de kaders waarbinnen ik jaren heb gezocht.

Mijn ziel zit vol angst, vol religie, vol met wetten en regels waarvan ik dacht dat het vrijheid was. Ik dien mij te ontdoen van alles, van mijn geschiedenis, afrekenen met mijn pijn en verdriet. Mijn ziel bevrijden van alle ballast, van het juk dat het met zich mee zeult. Mezelf overgeven, mijn vleugels uitslaan en de wind me mee laten voeren. Zoeken naar mezelf wie ik was, voordat de wereld, de kerk, mijn verleden, mij vertelde wie ik moest zijn. Los durven denken en luisteren naar de Stem die in mij roept, die in mij profeteert en mij doet opstaan in een tijd waarin de wereld schreeuwt om liefde. De Liefde in zijn volheid laten stromen, uitdelen, mezelf bevrijden door compassie te ervaren. Het vuur van verlangen te laten ontbrandden en de fakkel van vrijheid te ontsteken. Voor al die andere die net als mij vastzitten, die net als ik gevangen zijn in hersenspinsels.

Want de schepping wacht op het opstaan van de zonen en dochters die Liefde tentoonstellen. Die ingaan tegen de gebaande wegen, die loskomen van eeuwenoude tradities. Tradities die niets te maken hebben met de legende zoals hij geleefd dient te worden.
Het licht is nooit bedoelt om bedekt te zijn, maar dient gesteld te worden op een plaats waar het zijn omgeving kan verlichten. De donkere ruimte heeft de schittering van de vlammen nodig om eindelijk te zien dat de deur naar vrijheid wagenwijd openstaan.
De deur die leidt naar een leven vol liefde, waar dromen tot leven komen. Waar de harten van de vaders naar de zonen gericht zijn, nu zonder enige eis, zonder teleurstelling omdat de zoon niet volgens de oude tradities wandelt. Maar een diep respect omdat een generatie eindelijk uit haar slaap ontwaakt. En de schepping verheugt zich want een nieuwe langverwachte tijd is aangebroken.

Your task is not to seek for love, but merely to seek and find all the barriers within yourself that you have built against it. - Rumi.

Liefs Pris

vrijdag 12 augustus 2016

een schat van openbaring

Een sprong heb ik gemaakt, alsof mijn oogschellen eraf gevallen zijn, zie ik het nu helder voor me. Een stap vooruit, mijn eerste echte ontdekking tijdens mijn zoektocht. Eigenlijk wist ik het diep van binnen al, doch was er een vonkje nodig, om deze vlam aan te wakkeren. Bewust heb ik me afzijdig gehouden van elke vorm van christelijke propaganda die de standaard wegen verkondigt. Die de gebaande wegen tentoonspreidt, met net weer een ander sausje, om op deze wijze het kerkleven op te leuken en aan te wakkeren. Niets van dat alles, ik ben met een open hart mijn weg gegaan en heb me begeven op wegen die ik nog niet eerder bewandeld had.

Ik geef toe, met knikkende knieën en in mijn hoofd bijbelteksten, die ik als een mantra afspeelde, in de hoop beschermt te zijn tegen verkeerde invloeden. Voor de niet gelovige onder ons klinkt dit wat belachelijk, voor mij die nog vol zit met religie, een noodzaak. Met een bonzend hart had ik iets nodig voor houvast. De mist in, stapje voor stapje hoger de berg op, het onbekende terrein, vertrouwende, dat het me dichter bij het hart zal brengen. Door stil te zijn, te luisteren, te kijken en te lezen, heb ik een ontdekking gedaan. Diep in mijn hart heb ik een schat van openbaring gevonden. 
Altijd dacht ik dat mijn bestemming iets was voor in de toekomst, dat het leven van je blauwdruk een einddoel is. Een status van succes, een punt waarvandaan je terugkijkt en ziet dat het goed is geweest. Het einde van je pelgrimstocht, het verschijnen in Sion daar God ontmoetend, gearriveerd zijn, dat is waarvoor we gemaakt zijn. Maar dat is niet waar, zo heb ik ontdekt, het leven van je blauwdruk, het achterna jagen van je bestaansreden, is juist de reis. Het gaat niet om het einddoel, het gaat om het zijn. Het leven in het hier en nu en daarvan te genieten. Je niet druk te maken over de dag van morgen, maar intens te genieten van vandaag. Deze dag te kijken naar de regendruppels die de aarde bewateren en versteld staan van de kracht van de schepping. Stil zijn en naar je hart luisteren, want daarin zitten kostbaarheden verborgen. 

Wat een klein miezerig onderkruipertje ben ik toch. Wat een kleindenkend wezen, dat ik nu pas besef dat ik dat allemaal al zei, maar het nooit echt begreep. Gisteren in bed drong het tot me door. Terwijl ik weer aan het nadenken was over alle moeilijke keuzes die er voor me liggen. Een stem klonk in me binnenste, nam me mee op reis in mijn gedachtes, nam me mee terug in de tijd en liet me stilstaan, bij momenten in mijn leven die ik gemist heb. Momenten waarvan ik pas achteraf heb kunnen genieten, ik beleefde ze maar genoot niet, omdat altijd er een hoger iets te bereiken was. Altijd kan het beter, elke mijlpaal is slechts een opstap naar iets groters. Dat moet anders, dat zal mijn eerste leermoment zijn, mijn eerste ontdekking van mijn nieuwe reis, die ik me eigen zal moeten maken. Ik moet leven in het moment, de geuren en kleuren opsnuiven, het ervaren en genieten zonder ook maar te verlangen naar erkenning en succes. Want ik ben hier niet om altijd maar te knokken en te bouwen aan iets wat groter is, ik ben hier om mensen te inspireren, compassie te tonen naar mijn mede mens, met een glimlach de ander zijn dag te kleuren. De last van iemand anders te verlichten, daarvan te genieten en te weten dat zelfs een kleingebaar voldoende is. 

Voor vele wellicht geen vernieuwende kijk, voor mij echter een waardevolle schat, een openbaring die me verder helpt om dichter te komen bij de essentie. Dus we voeren verder mee, de wind zal mij de juiste richting inblazen, ik verzamel driftig mijn vonkjes en beleef het moment. Vandaag zal anders zijn, dan gisteren en morgen. 

remember that wherever your heart is, there you will find your treasure. - Paul Coelho

Liefs Pris 

dinsdag 9 augustus 2016

Nooit geworden dromen

Een weemoedig gevoel overspoelt me, op de gekste momenten, op plaatsen waar je de geschiedenis kunt voelen. Het gebeurt me regelmatig, zelfs afgelopen weekend nog, in de Ardenne, tijdens een middeleeuwse optocht. Slik ik mijn tranen weg, door het besef, dat er in die tijdsperiode, nauwelijks ruimte was, voor het hart, om zich te ontplooien. Dan denk ik aan het prille begin van onze Nederlandse letterkunde, aan de eerste penstreken op papier, de eerste poëtische uitspattingen op schrift, geschreven door onze voorvaderen, in een tijd vol donkerheid bedekt onder een grijze waas, woorden als een helder licht. Op zo'n moment ben ik dankbaar dat ik leef, vandaag in het hier en nu.

Mensen verklaren me voor gek. Wat zoek ik toch in al die boeken. In een verzonnen wereld, verliefd op personages, die geboren zijn in het hoofd van de verteller. Ik geef toe, ik ben een romanticus een dromer, ik heb een voorkeur voor theater, zinnen vol drama, historische romans het liefst met een tikje melancholie.
Ik ben schuldig, mijn hart klopt sneller, opent zich en dan moet ik huilen. Ben ik weemoedig door het besef dat altijd, door de gehele geschiedenis heen, op elke plaats, hoe de cultuur en de gebruiken van die tijd ook waren, er mensen leefden zoals wij. Mensen die dromen hadden en hoop voor de dag van morgen. Het mensen hart bloed van verlangen, heeft het nodig zich te ontwikkelingen, hunkert naar een gevoel van vrijheid en autonomie. Tegelijkertijd zoekt het hart verbinding, geborgenheid en veiligheid. Overal waar je gaat, het hart verlangt het snakt, altijd weer.

Alleen heeft niet ieder mensenhart dezelfde kansen, dezelfde mogelijkheden. De kaarten zijn ongelijk verdeeld, het is het startpunt en aan ons is het, hoe we de kaarten spelen. Temidden van de tijd en de mogelijkheden de aan ons gegeven zijn.
Soms opeens midden in een verhaal hoor ik het huilen van al die harten. Van al die dromen die nooit geworden zijn. Van al die levens die, voordat ze tot bloei konden komen, afgehakt zijn, als een bloem nog in de knop, te vroeg geplukt. Als een bloem, die maar niet uit zijn knop kon komen omdat de tijd onvoldoende water gaf, onvoldoende vruchtbaarheid, om werkelijk zijn veelkleurigheid te kunnen tonen.

Daarom lees ik verhalen, over harten vol van hoop en dromen. Leef ik voor het moment een leven, om me te beseffen dat ik moet genieten van vandaag. Dat ik in een tijd leef, geboren ben in een land, waardoor ik de beste kaarten toebedeeld heb gekregen. Het is aan mij om met zorgvuldigheid, de kaarten van mijn leven te spelen. Te genieten van het spel, om te gaan met momenten van verlies en mijn winst te delen met de mensen die kostbaar voor me zijn.

Maar doodslaan deed hij niet, want tussen droom en daad
staan wetten in de weg en praktische bezwaren,
en ook weemoedigheid, die niemand kan verklaren,
en die des avonds komt, wanneer men slapen gaat.

-Willem Elsschot

liefs Pris

dinsdag 2 augustus 2016

met volle angst vooruit

De dagen vliegen voorbij. Een zomer vol dimensie, met elke week een andere samenstelling kinderen om voor te zorgen. Maar wat is het genieten. De kinderen spelen en spelen de gehele dag, gaan laat naar bed en slapen uit. Zodra de zon schijnt trekken we erop uit, verzamelen we vonkjes, die we bij onze herinneringen voegen.
Deze break had ik nodig, de stress uit mijn lijf. Ik kom tot rust en kan het opgejaagde gevoel loslaten. Zijn in het hier en nu, volop genieten van de kinderen en elkaar.

In mijn hoofd durf ik nu gedachtes toe te laten die me helpen in mijn zoektocht. Ik durf mezelf vragen te stellen waarvan ik nooit dacht dat het mocht. Ik kijk terug op de reis die ik tot nu toe heb afgelegd, in het avontuur genaamd mijn leven. Kom tot de conclusie dat veel van de keuzes die ik gemaakt heb, gemaakt zijn doordat ik in kaders dacht. Mijn gedachten in de greep waren van een ideologie, een religie, die vrijheid verkondigt maar wel degelijk beklemmend is. Zo stel ik vragen, die ingaan tegen dat waar ik voor sta, die me doen schudden, maar waarvan ik ervaar dat ik die vragen moet stellen.
Wanneer ik zoek met heel mijn hart dan zal ik vinden, dan zal ik ontdekken en ontmoeten. Met dat vertrouwen vervolg ik mijn reis, in mijn hart maak ik mijn plannen, ik ga met volle angst vooruit, mijn voetstappen volgend op de weg die ik moet gaan.
Met mijn grote liefde wacht ik op het perron, een blanco kaartje in de hand, reizen we naar een onontdekt gebied. Gaan we beleven en ervaren, zegeningen tellen, vonkjes sparen.

We weigeren ons te storten in een nieuw iets, dat het dan zou moeten zijn. We gaan rustig aan de tijd nemen, verbinden met mensen waarvan we houden. Oude vrienden, nieuwe vrienden, vrienden voor het leven. Een avonturier dat ben ik nooit geweest toch spreekt dit avontuur mij aan. Soms doe ik even mijn ogen dicht en leun ik stevig tegen Jonathan aan. Kijk ik hem in zijn ogen om wat van zijn moed te proeven, zodat ook ik weer verder durf te stappen. Deze reis geeft me energie maakt me bewust van de vergankelijkheid van het bestaan. Mijn kleintjes worden zo snel groot, ik wil niet opgaan in iets waardoor ik er niet volkomen voor hen kan zijn. Nee ik wil genieten, vandaag, gisteren en morgen. Andere inspireren om te ontdekken, keuzes te maken, om eindelijk te zijn wie ze bedoelt zijn om te zijn.

Blote voeten
Wilde haren
Ik wil avonturen sparen
                     -lief leven

Liefs Pris

ps: de zin "met volle angst vooruit" is ook een prachttekst van 'lief leven', ze hebben prachtige zinnetjes die je hart raken.