dinsdag 9 augustus 2016

Nooit geworden dromen

Een weemoedig gevoel overspoelt me, op de gekste momenten, op plaatsen waar je de geschiedenis kunt voelen. Het gebeurt me regelmatig, zelfs afgelopen weekend nog, in de Ardenne, tijdens een middeleeuwse optocht. Slik ik mijn tranen weg, door het besef, dat er in die tijdsperiode, nauwelijks ruimte was, voor het hart, om zich te ontplooien. Dan denk ik aan het prille begin van onze Nederlandse letterkunde, aan de eerste penstreken op papier, de eerste po√ętische uitspattingen op schrift, geschreven door onze voorvaderen, in een tijd vol donkerheid bedekt onder een grijze waas, woorden als een helder licht. Op zo'n moment ben ik dankbaar dat ik leef, vandaag in het hier en nu.

Mensen verklaren me voor gek. Wat zoek ik toch in al die boeken. In een verzonnen wereld, verliefd op personages, die geboren zijn in het hoofd van de verteller. Ik geef toe, ik ben een romanticus een dromer, ik heb een voorkeur voor theater, zinnen vol drama, historische romans het liefst met een tikje melancholie.
Ik ben schuldig, mijn hart klopt sneller, opent zich en dan moet ik huilen. Ben ik weemoedig door het besef dat altijd, door de gehele geschiedenis heen, op elke plaats, hoe de cultuur en de gebruiken van die tijd ook waren, er mensen leefden zoals wij. Mensen die dromen hadden en hoop voor de dag van morgen. Het mensen hart bloed van verlangen, heeft het nodig zich te ontwikkelingen, hunkert naar een gevoel van vrijheid en autonomie. Tegelijkertijd zoekt het hart verbinding, geborgenheid en veiligheid. Overal waar je gaat, het hart verlangt het snakt, altijd weer.

Alleen heeft niet ieder mensenhart dezelfde kansen, dezelfde mogelijkheden. De kaarten zijn ongelijk verdeeld, het is het startpunt en aan ons is het, hoe we de kaarten spelen. Temidden van de tijd en de mogelijkheden de aan ons gegeven zijn.
Soms opeens midden in een verhaal hoor ik het huilen van al die harten. Van al die dromen die nooit geworden zijn. Van al die levens die, voordat ze tot bloei konden komen, afgehakt zijn, als een bloem nog in de knop, te vroeg geplukt. Als een bloem, die maar niet uit zijn knop kon komen omdat de tijd onvoldoende water gaf, onvoldoende vruchtbaarheid, om werkelijk zijn veelkleurigheid te kunnen tonen.

Daarom lees ik verhalen, over harten vol van hoop en dromen. Leef ik voor het moment een leven, om me te beseffen dat ik moet genieten van vandaag. Dat ik in een tijd leef, geboren ben in een land, waardoor ik de beste kaarten toebedeeld heb gekregen. Het is aan mij om met zorgvuldigheid, de kaarten van mijn leven te spelen. Te genieten van het spel, om te gaan met momenten van verlies en mijn winst te delen met de mensen die kostbaar voor me zijn.

Maar doodslaan deed hij niet, want tussen droom en daad
staan wetten in de weg en praktische bezwaren,
en ook weemoedigheid, die niemand kan verklaren,
en die des avonds komt, wanneer men slapen gaat.

-Willem Elsschot

liefs Pris

Geen opmerkingen:

Een reactie posten