dinsdag 6 september 2016

De nederlaag

Uitgeput ligt ze op de grond, haar hele lijf doet pijn. Het bloed druipt over haar gezicht, ze voelt een scherpe pijn door de wond op haar voorhoofd. Haar handen zijn vies en kapotgeslagen. Tijdens het gevecht ervoer ze een gevoel van euforie, ze voelde dat ze zou winnen. Deze keer was ze sterker, een waardige tegenstander. Ze dacht voldoende ervaring te hebben opgedaan. De littekens in haar huid vertelde haar nooit meer verlies de overwinning is behaald. Die laatste uithaal van het zwaard, die haar voorhoofd bewerkte, kwam onverwachts. Ze ging zo op in haar gevoel van onoverwinnelijk zijn, de adrenaline gierde door haar lijf, maar doordat ze dacht al gewonnen te hebben was ze niet alert genoeg. Een klap, het scherpe ijzer in haar huid, een leegte, een diep zwart gat, een duisternis die haar tegen de grond wierp.

Het strijdveld is leeg, alleen zij ligt daar nog temidden van haar eigen vuil. Een warmte overspoelt haar, ze leeft nog, direct gevolgd door een koelte, die steekt als een pijl, in haar hart. Dit was een tegenslag teveel, ze heeft de kracht niet meer om op te staan. Ze wilt niet weer gewoon maar verder gaan, zo als al die andere keren. De onzekerheid, de angst is te groot, ze kan niet meer.
Strompelend zoekt ze haar weg, naar haar kooi van eenzaamheid. Naar haar kerker, waar ze niets anders heeft dan haar eigen gedachtes. Dit is niet de eerste keer dat ze zich daar in dat hol begeeft. Ze weet dat de eerste nacht het zwaarst zal zijn, dat ze tegen de tranen zal moeten vechten. Weerstand moet bieden tegen gedachtes die haar, voor eens en voor altijd, in de afgrond van depressie willen storten. Ze heeft dit vaker meegemaakt, ze is vaker uit deze duisternis gekropen maar nu even voor het moment, wilt ze dat niet. Het liefst kwijnt ze weg, in zelfmedelijden en geeft ze zich over aan haar angsten. Toch is de strijder in haar sterker dan elk verlies, sterker dan elke tegenslag. Haar Legende roept en zal haar steunen, ook deze nacht wanneer ze opnieuw haar strijd aangaat.
Haar Legende zal naast haar staan, haar troosten, woorden van leven tot haar spreken en haar aan haar dromen herinneren. Op een dag zal ze werkelijk haar Legende leven. Maar nu bevindt ze zich in het hier en nu, deze keer opnieuw, zal ze ondanks alle pijn, op moeten staan. De doorbloeding opgang moeten helpen, zich laten verbinden. Ze zal de pijn moeten voelen en er niet voor weg lopen, de tijd nemen om te herstellen. Ondanks de angst zal ze straks verder gaan en de zon tegenmoed treden. Ze zal lachen, ze zal naar haar nieuwe verworven littekens kijken en beseffen dat haar littekens meer zeggen, meer getuigen, scherper zijn, dan het zwaard dat ze veroorzaakte.

Daar op de koude kille grond valt ze in een onrustige slaap. Haar Legende weet, ook deze keer, komt het goed. De tijd zal haar leren, haar klaar maken, voor het werk dat op haar wacht. Ze moet nog veel leren over de uitdagingen van het leven. Ze is sterk, ze is een winnaar ondanks haar nederlagen. Ze is moedig omdat ze leeft volgens haar dromen. Ze kijkt angst keer op keer in de ogen omdat ze weet, dat een leven dat niet leeft volgens zijn Legende, niet echt leven is. Ze moet haar hart blijven volgen, want verlies in zichzelf is geen nederlaag, het gevecht nooit aangaan wel.  Op een dag zal de wereld haar schittering zien, vonkjes zal ze ontsteken, ze zal vele gevechten winnen en soms niet eens weten van alle gevechten, die al voor haar gestreden zijn.

neergaan is het ergste niet, niet meer kunnen opstaan wel. -Paulo Coelho

Liefs Pris

Geen opmerkingen:

Een reactie posten