dinsdag 27 september 2016

De strijd tegen negativiteit

Negativisme heeft me jaren lang in zijn greep gehouden. Het heeft zich vastgezet in het diepste van mijn ziel. Overschreeuwd met geloofstaal, met een dosis positiviteit, heb ik het weg kunnen drukken, heb ik het lange tijd verborgen kunnen houden, zelfs voor mezelf. Een klap in mijn gezicht, een confrontatie die het er allemaal niet mooier op maakt. Het besef dat ik nooit werkelijk kan genieten omdat er altijd een hoger doel is, een betere keuze, die ik had kunnen maken. Nu pas besef ik me de strijd die al zo lang in mij woekert, mijn ware ik, die ik nooit onder ogen kon komen. Ik wilde vol positiviteit zijn, een soort van goeroe die met krachtige taal elke negatieve gedachte ten gronde zou richten. Bij elke teleurstelling, zag ik altijd nieuwe hoop. Bij elk verdriet was daar altijd wel weer een zonnestraal. Door nooit werkelijk te voelen, de pijn van het verlies, gaf ik negativisme grond om in te woekeren.

Ik kan het dan ook niet langer meer aanhoren. Geloofstaal dat klinkt als; Nou, als dit het niet is dan is er vast iets beters. Of altijd maar die oproep om positief te zijn, zo erg is het ook weer niet, het komt wel weer goed. Houd op, soms komen dingen niet goed, soms is het leven gewoon niet maakbaar. Zo nu en dan moeten we accepteren dat de dingen anders lopen, dat we pijn gedaan zijn. Dat vertrouwen geschonden is en dat het onmogelijk is dat te herstellen.
Er zijn gebeurtenissen in het leven, die we moeten verwerken. Wanneer mensen uit ons leven verdwijnen dan moeten we onszelf toestaan door een proces van rouw te gaan. Het is niet zomaar weer goed, het is niet altijd het beste, soms is daar gewoon een intense pijn van eenzaamheid die we moeten voelen.
We willen zo graag in deze maakbare wereld elke nederlaag als overwinning vieren. We durven de pijn niet te voelen omdat we bang zijn overspoeld te raken door negatieve emoties. Echter deze spiegel laat me zien, dat juist door tijd te nemen, onveranderbare zaken te verwerken, dat, dat werkt als een waar schild tegen deprimerende gedachtengangen. Dat je ondanks die leegte, ondanks dat verdriet, je leert door te zetten en je dromen achterna blijft jagen. Op die wijze, door het leed te accepteren, groeien we boven onszelf uit. Zijn we instaat temidden van de regen te dansen. Bevechten we de negativiteit en zal een onwrikbare positieve levensstroom van binnen gaan stromen. Dus nu even geen tjakka taal voor mij, even geen mantra van overwinnende bijbelversen, nu even niet, ik ga erdoorheen. Ik ga afrekenen met de sluier die mij bedekt, ik ga het leed voelen en onder ogen komen, huilen aan de oever van de rivier om me met haar stromen mee te laten voeren.

De kinderen in mijn huis kan ik niet vertellen, dat het misschien wel beter is zo. Dat het een hoger doel heeft in het leven, dat ze niet kunnen opgroeien bij hun eigen papa en mama. Ik kan ze niet vertellen dat ze het positief moeten bekijken, dat zou harteloos zijn, volkomen los van de realiteit waarmee deze kinderen te dealen hebben. Ik zal ze moeten leren, ondanks dit leed, toch alles uit de dag te halen. Ondanks dat het nooit helemaal goed is, nooit helemaal compleet, er vonkjes schijnen. Hoe vreemd is het dan toch dat wij als volwassenen, altijd direct het positieve moeten zien. Waarom zijn we zo bang te vallen in de put van depressie? Het leven hoeft niet perfect te zijn, ondanks pijn en verdriet kunnen we genieten. Dat is de levenskracht in haar meest unieke vorm. Niet gemaakt, geen overschreeuwende leegte, maar puur en echt.

If you only walk on sunny days, you will never reach your destination. -Paulo Coelho

Liefs Pris






Geen opmerkingen:

Een reactie posten