dinsdag 11 oktober 2016

Angst om te leven

Seks was voor haar een manier om te overleven. Gevangen in een web van leugens gaf ze zich elke keer over aan de Eros liefde. Haar angst om verraden te worden weerhield haar om haar hart te openen. Mannen waren leugenachtige wezens, niet te vertrouwen, haar hart moest ze gevangen houden. Verborgen onder een laag graniet, uit angst het te verliezen. Nooit werd ze verliefd, nooit liet ze een man binnendringen in de kooi van haar kilheid. Er waren wel aanzoeken van mannen die verlangde een held te zijn. Die haar een leven van hoop aanboden, maar ze wist diep van binnen dat het een leven van ellende zou zijn. Met een man die haar uiteindelijk zou inwisselen voor een ander, een mooier, jonger exemplaar om zijn lusten te bevredigen.

Totdat ze hem ontmoete, Michel. Ze ontmoete hem op een doordeweekse middag, terwijl ze aan het slenteren was door de straten van de stad. Ze boste tegen hem op en hij keek diep in haar ziel. Ze voelde zich ongemakkelijk, maar bleef in zijn ogen staren, ondanks de angst die haar probeerde te overmeesteren. Ze gaf zich over aan zijn aanbod, koffie te gaan drinken. Voor het eerst voelde ze, voor een moment, hoe het is om onbevangen te zijn. Zijn vriendschap koesterde ze, ze zagen elkaar regelmatig, hij was oprecht ge├»nteresseerd in haar. Echter de kooi van kilheid, hield haar hart in de greep, en nooit durfde ze daar uit los te breken. 

Nu is ze een vrouw van bijna 90. Met een verbitterde blik in haar ogen. Nu het einde nadert, de dood die onontkoombaar is, huilt ze tranen van spijt. Tranen doordrenkt met het zout van bitterheid, pijn in het diepste van haar wezen, omdat ze nooit heeft gedaan waar ze diep in haar hart naar verlangde. Ze heeft geen spijt, van al die keren dat ze haar lichaam gaf. Ze koestert geen wrok tegen al die mannen die haar gebruikte. Ze heeft vrede gevonden in de fouten die ze heeft gemaakt, vrede met alles wat haar overkomen is. Echter de pijn, van de uitdaging die ze nooit is aangaan, vreet aan haar ziel. Sluimert in haar botten, bezorgt haar keer op keer verdriet. Het steekt in haar hart, dat ze nooit haar angst heeft losgelaten en de liefde van Michel heeft omarmt. Jaren heeft de vriendschap geduurd, totdat hij een andere liefde vond. Dat was te moeilijk, te pijnlijk, te confronterend. Vanaf dat moment heeft ze de deur voorgoed dichtgegooid. 

Haar nalatenschap aan de wereld lijkt niet veel. Echter onderschat de les van haar leven niet. Haar wijsheid laat ze achter aan ons die ervan willen leren. Laat angst je nooit weerhouden om te doen, te leven je legende. Laat het je nooit weerhouden van die momenten dat Agapeliefde zich aandient. Wanneer je de Agape ontmoet, geef je er dan aan over. Het komt in vele vormen, je herkent het zeker. Want voordat je naar deze wereld kwam omringde Agape je. Het is uniek in zijn vorm, heeft je geschapen in de baarmoeder. Ontworpen voor je legende. Laat de les van haar leven, gegraveerd zijn in je hart. Open je zelf voor de kansen die het leven je schenkt. Voor je het weet heb je spijt van nooit geworden dromen.

'Een schip is het veiligst wanneer het in de haven ligt, maar daar zijn schepen niet voor gebouwd'       -Paulo Coelho 

Liefs Pris

Geen opmerkingen:

Een reactie posten