maandag 24 oktober 2016

terugkeren naar de realiteit

Langzaamaan veranderd het landschap, in oranje, bruine en gele kleurtonen. De eerste bladeren laten los, en luiden het seizoen in. Na een heerlijk lange nazomer, is de herfst nu ontwaakt. Het land bereidt zich voor, op regen en kou. Hoe lang de zomer ook bleef terugvechten, nu moet ze zich gewonnen geven, de natuur vervolgt haar weg, als een eeuwenoude traditie, de overgang der seizoenen.

De afgelopen week heb ik nog even genoten, met de kleintjes in ons huisje op wielen, op een verlaten camping, in het bos. In de herfstzon met een wijntje, om vervolgens, in de avond, spelletjes te spelen bij de kachel in de voortent. Niet al te laat, met een boekje onder de wol, te ontsnappen aan de realiteit van het gewone leven. Veranderingen zijn in aantocht, nieuwe jeugdigen die in het gezinshuis komen wonen. Daarmee ook een storm van nieuwe gedragsproblemen, die we in banen moeten leiden. Ieder kind verdient een kans, maar soms is het zoeken of een gezinshuis setting ook echt de plek is om die kans te krijgen. Hoe goed we ook proberen te matchen, je ervaart het pas echt, wanneer alles samenkomt. Wanneer er daadwerkelijk met elkaar geleefd wordt.

Het verstoppen in een droomwereld, helpt om de boel te relativeren. Om tot rust te komen en een plan te bedenken hoe alles in goede banen te laten lopen. Het draaien van een zelfstandig gezinshuis, voert zoveel verder dan alleen de zorg voor de kinderen. Het is balanceren tussen afstand en nabijheid. Voortdurend je grenzen aangeven, ten opzichte van de netwerken die schuil gaan achter de kinderen. Het opzetten van een vangnet, de samenwerking zoeken, met andere professionals die betrokken zijn bij het kind.

Zoals de storm over het land trekt, de herfst de rust van de zomer verstoord, zo wordt mijn leven opnieuw heen en weer geschut. De vrijheid die ik ingegaan ben, helpt me om dichter bij mezelf te blijven. Het loslaten van regels en religie, heeft me ook in het werk, meer durf gegeven. Ik ben autonomer, weet waar ik voor sta. Dat is een verademing om te ervaren, maar soms ook lastig, in een werkveld waar uitstel en afstel vaak de boventoon voert.

Deze week breken we het huisje op wielen af. Moet ik mijn droomwereld voor even achter me laten. Het campingleven komt ten einde, nu de herfst eindelijk zijn ware gezicht laat zien. Ik hoor in de verte de winter al roepen en besef me dat ik terug moet keren naar de realiteit. Te midden van stressoren vonkjes moet gaan zoeken. Het leven moet vieren, kaarsjes aan moet steken, om de duisternis te verlichten. Wat is het leven toch uitdagend, wat is vrijheid toch kostbaar. De wereld kan zo mooi zijn, als we allen leren temidden van imperfectie, lichtjes te ontsteken. Laten we stoppen met zoeken naar licht, laten we het licht in het donker zijn.

We are the silver lining in any and every dark cloud we could ever find.
There is no need to go looking for the light when you bring it with you. -Tyler Knott Greyson

Liefs Pris

Geen opmerkingen:

Een reactie posten