vrijdag 30 december 2016

Mijn authentieke zelf

De kou slaat me op de keel, een ijzige wind doet me bibberen terwijl ik Flow uitlaat bij de weilanden achter onze boerderij. Ik mijmer over het jaar dat nog net niet geheel achter me ligt. Diverse intense momenten laat ik de revue passeren. Ik kom tot de conclusie dat ondanks de tranen die er rijkelijk gevloeid hebben en ondanks alle veranderingen die er hebben plaatsgevonden, het toch best een aardig jaar is geweest.

Niet makkelijk maar wel goed. Een jaar waarin ik de weg naar mijn persoonlijke legende heb terug gevonden. Mijn eigen weg die past bij mij als mens, gevonden na een zoektocht door religie. Een reis waarin ik meerdere keren mijn authentieke zelf genegeerd heb vanwege meningen van andere mensen. Nauwelijks gaf ik ruimte aan mijzelf als persoon, overspoeld door innerlijke stemmen die niet van mijzelf waren, verwijderde ik steeds meer van de route die ik moet gaan in het leven.

De laatste paar maanden ben ik steeds opnieuw in contact gekomen met mensen die net als mij een persoonlijke reis hebben afgelegd. Die ergens op een moment tot de ontdekking zijn gekomen dat het nu tijd is voor hen zelf. Voor het ontdekken van eigen normen en waarden los van welke leerstelling dan ook. Hun verhalen hebben me in laten zien, dat wanneer er ruimte is voor je eigen unieke zelf, dat dan het Universum zich samenspant om jou op de weg te leiden, die al voor de grondlegging van de wereld voor je was uitgestippeld.

Een weg van vrijheid los van kaders en beperkingen die je denken beheersen. Een weg waarin je een open houding aan kan nemen om te ontdekken wat de schepping jou te leren heeft. Dat brengt veel meer rust en vrede, dan welke door ambitie gedreven hunkering naar erkenning. De mens is gevoelig voor erkenning, daardoor past het zich aan om zichzelf uiteindelijk kwijt te raken in een web van rollen die het ten tonele voert.
Je hoeft jezelf niet te bewijzen, het leven is daar te kort voor. Wees dankbaar voor het hier en nu. Vanuit die dankbaarheid zal elke bitterheid wegvloeien en elke noodkreet om erkenning. Want dat verlangen naar bevestiging vermoeid en het behaalde succes zal dan alleen maar dienen als een fragiel laagje rondom de pijn.

Geef jezelf in 2017 de ruimte om te zijn. In al je lelijkheid, met al je gebreken, ben je zoveel mooier dan een persoon die nep is en niet meer in verbinding staat met zijn ware identiteit.

Al wandelend in de kou, met een hond die als een dolle graaft en heen en weer springt, komen deze gedachtes naar me toe. Terwijl ik verder wandel doe ik mezelf een belofte. Een belofte passend bij mijn jaarlijkse voornemen van liever zijn voor mezelf. Ik beloof aan mezelf, dat ik na een jaar van loslaten, ik in het aankomende jaar ruimte ga geven aan het meisje dat ik ooit was. Haar ga ik gestalte geven, ik ga haar voor eens en voor altijd een stem geven zodat ze kan zeggen dat wat het kind van toen niet kon. Met mijn pen in mijn hand ga ik haar opnieuw tot leven wekken, haar herinneringen herbeleven om te ontdekken de rode draden die door mijn legende heen geweven zijn.

Doing as others told me, I was blind.
Coming when others called me, I was lost.
Then I left everyone, myself as well.
Then I found everyone, myself as well
                                         - Rumi

Liefs Pris

woensdag 14 december 2016

Het huisje op de heuvel

Kijk daar staat boven op de heuvel, een vervallen huis.
Verlaten, koud en leeg alleen woont daar nog een muis.
De spinnenwebben voor de ramen, zie ze dansen in de wind.
In dat huisje woonde ooit een dame, met de onbevangenheid van een kind. 
Ze kleurde haar omgeving met levenslust en toekomstdromen. 
Hoop vloeide uit haar voort, als een rivier met vele stromen. 
Op een dag volgde ze het pad, de wijde wereld in. 
Ze liet alles achter, op weg naar een nieuw begin. 
Ze leeft haar legende, haar toekomst, in het nu. 
En zelfs wanneer het leven regent, danst ze haar dromen, zonder paraplu.
Wanneer je het huisje ziet, denk dan eens aan al haar schitterende kleuren.
Vindt daarin de hoop, om zelf het pad te volgen en je leven op te fleuren. 
Verlaat jouw eigen huisje en trek de wijde wereld in.
Elke dag opnieuw biedt het universum, ook aan jou, een nieuw begin.

Liefs Pris.

maandag 12 december 2016

Een huis waar liefde woont

De mist bedekt de weilanden rondom het gezinshuis. Een prachtige serene vertoning, de boerderij die in alle rust lijkt te ontwaken, verdoezelt de rumoer die er binnen plaats vindt.
Er wordt gezaagd, geboord, schilderijtjes opgehangen. Bedden worden er verschoven, jongens kamers worden omgetoverd tot dames paleisjes. Iedereen helpt mee om plaats te maken voor nieuwe kinderen die in het gezinshuis komen wonen. Een plek in dit huis waar liefde woont.

In de laatste maand van dit jaar staat het gezinshuis op zijn kop. Onverwachts snel vullen de kamers zich. Voor het eerst zitten we helemaal vol. De december maand die in het teken staat van familie en samen zijn ziet er voor veel kinderen binnen de jeugdzorg anders uit. Ze moeten verhuizen, wennen, zich aanpassen in nieuwe situaties. De crisissituaties stoppen niet, onrust gaat maar door, ook in een maand vol van lichtjes en gezelligheid.

Wij in het gezinshuis doen ons best, deze kinderen een thuis te bieden. Maar we kunnen nooit vervangen de plek waar ze naar verlangen. Thuis bij hun eigen ouders, in een ideale situatie waar alles goed is. Hoe hard we ons best ook doen, hoe mooi we de kamers ook maken, hoe lief en aardig we ook proberen te zijn, we kunnen het niet heel maken. We kunnen de leegte niet opvullen. Dat is gewoonweg onmogelijk, onbegonnen werk. Hoe moeilijk het ook is, dat moeten we accepteren.

Vanuit die leegte, vanuit dat verdriet, vanuit die acceptatie dat wij altijd de plek zijn waar kinderen niet willen zijn, moeten we gaan bouwen. Beginnen bij het begin, een stukje vertrouwen te winnen. Het proces van vertrouwen is een lang traject, we moeten niet te snel willen, het fundament heeft tijd nodig. De grond waarop het gebouwd wordt is zanderig en soms vol met bikkelharde stenen. En dan als de tijd daar is, om een beetje op te bouwen, zijn er altijd weer aardse verschuivingen die het fundament doen schudden. Met dat in ons achterhoofd, vieren we minuscule overwinningen. Zijn we blij met elke vonkje van vooruitgang.

Zo aan het einde van het jaar moeten wij nog een stapje harder gaan. Het tentdoek wijder uitspannen, onze armen langer maken, onze harten laten groeien om zo meer liefde te kunnen geven. We boren onze bronnen aan, gaan sensitief en responsief handelen. Houden onze ogen open om goed te observeren of iedereen zich goed voelt. En tussen alles door, bereiden we ons voor op kerst en oud en nieuw. Want zoals elk jaar vieren we dat met familie en vrienden en sluiten we het jaar af met een knal, een vonkjes regen van gezelligheid.

So, I love you because the entire universe conspired to help me find you. -Paulo Coelho

Liefs Pris

maandag 5 december 2016

Mijn legende

Een laagje ijs bedekt het landschap. Met mijn warme adem vorm ik wolkjes in de koude lucht. De winter is in aantocht. Hoewel ik niet iemand ben die met een smachtend verlangen uitkijkt naar sneeuw en ijs, merk ik dat het landschap waarin de winter zichzelf langzaam tentoonstelt, me een gevoel van geluk bezorgd.
De winter verteld me dat het einde van dit jaar in aantocht is en dat maakt me ergens blij. Wat een jaar ligt er achter ons een jaar van transitie naar een nieuwe fase in ons leven. De weken vliegen voorbij, weken waarin we intense beslissingen hebben genomen. Terugkijkend voel ik me trots, trots op ons als gezin, trots op ons als stel. Wat hebben we een moedige stappen gezet. En nu terwijl de winter de aarde kust zien we de vruchten. Dromen worden werkelijkheid en het overspoelt me met ontzag.

Dit jaar hoorde wij onze persoonlijke legende roepen. Het riep ons op de kerkelijke setting voor eens en voor altijd achter ons te laten. Het liet ons een nieuwe weg zien. Een weg die ons naar vrijheid heeft gebracht. We hebben een deur dichtgegooid, genoeg is genoeg. Jaren van onrust in onze ziel, jaren waarin we ons keer op keer schuldig voelde, waarin we opnieuw en opnieuw verwikkeld raakte in zaken vol roddel en laster, we hebben het afgesloten. Het heeft ons gevormd tot waar we nu zijn. Het is een deel van ons verhaal. Maar het is niet wie we zijn. Onze legende die geleefd moet worden bevindt zich daar niet. Het afgelopen jaar moesten we vanuit die kaders breken om werkelijk te ervaren dat religie een plek van gevangenschap is.

We zijn gegroeid als mens en dat voelt goed. We genieten intens van het leven en we zijn niet langer meer bezig met zaken die er niet toe doen. Wat heeft het ons een hoop goeds gebracht. We zijn dankbaar voor alle nieuwe contacten die erop ons pad gekomen zijn. Contacten waar we anders niet voor open stonden, gewoonweg omdat we daar geen tijd voor hadden. Vriendschappen die ons zoveel moois hebben laten zien. De kracht om ondanks alles het leven te blijven vieren.

Voor ons was het deze keuze, het achterlaten van onze veilige kaders. Maar wij zijn niet de enige. Het afgelopen jaar is voor veel mensen intens geweest. Veel moedige keuzes zijn er gemaakt. Vele deuren zijn er dichtgegaan. Vele dromen zijn er geboren. Meerdere mensen hebben hun legende horen roepen, zijn het huis van veiligheid uitgestapt en de weg naar het onbekende ingeslagen. Wat is het leven toch mooi en wat zijn mensen toch prachtig. Wat is de ziel toch kwetsbaar en tegelijkertijd zo ongelooflijk krachtig.

Wat is het een rijkdom om verbonden te zijn met zoveel diverse mensen. Allemaal verschillende persoonlijkheden uniek in hun zijn. En ik als mens mag me openstellen voor al die andere mensen. Het contact aangaan en me laten inspireren door hun persoonlijke verhaal. Deze december maand ga ik me in het bijzonder openstellen voor diegenen die niet zo gemakkelijk het contact aangaan. Enerzijds om er voor hen te zijn. Anderzijds omdat ik in de zoektocht naar mijn legende wie weet misschien wel net dat beetje inspiratie nodig heb, vanuit het verhaal van die ander.

In het hart van de strijder wordt de droom, omhuld door mist, geboren. Stralen van moed bewegen de dromer op de weg die voor hem ligt. De zon toont hem zijn legende en de toekomst herrijst, in het nu, vanuit de nevel. -Priscilla de Vries 

Liefs Pris