maandag 12 december 2016

Een huis waar liefde woont

De mist bedekt de weilanden rondom het gezinshuis. Een prachtige serene vertoning, de boerderij die in alle rust lijkt te ontwaken, verdoezelt de rumoer die er binnen plaats vindt.
Er wordt gezaagd, geboord, schilderijtjes opgehangen. Bedden worden er verschoven, jongens kamers worden omgetoverd tot dames paleisjes. Iedereen helpt mee om plaats te maken voor nieuwe kinderen die in het gezinshuis komen wonen. Een plek in dit huis waar liefde woont.

In de laatste maand van dit jaar staat het gezinshuis op zijn kop. Onverwachts snel vullen de kamers zich. Voor het eerst zitten we helemaal vol. De december maand die in het teken staat van familie en samen zijn ziet er voor veel kinderen binnen de jeugdzorg anders uit. Ze moeten verhuizen, wennen, zich aanpassen in nieuwe situaties. De crisissituaties stoppen niet, onrust gaat maar door, ook in een maand vol van lichtjes en gezelligheid.

Wij in het gezinshuis doen ons best, deze kinderen een thuis te bieden. Maar we kunnen nooit vervangen de plek waar ze naar verlangen. Thuis bij hun eigen ouders, in een ideale situatie waar alles goed is. Hoe hard we ons best ook doen, hoe mooi we de kamers ook maken, hoe lief en aardig we ook proberen te zijn, we kunnen het niet heel maken. We kunnen de leegte niet opvullen. Dat is gewoonweg onmogelijk, onbegonnen werk. Hoe moeilijk het ook is, dat moeten we accepteren.

Vanuit die leegte, vanuit dat verdriet, vanuit die acceptatie dat wij altijd de plek zijn waar kinderen niet willen zijn, moeten we gaan bouwen. Beginnen bij het begin, een stukje vertrouwen te winnen. Het proces van vertrouwen is een lang traject, we moeten niet te snel willen, het fundament heeft tijd nodig. De grond waarop het gebouwd wordt is zanderig en soms vol met bikkelharde stenen. En dan als de tijd daar is, om een beetje op te bouwen, zijn er altijd weer aardse verschuivingen die het fundament doen schudden. Met dat in ons achterhoofd, vieren we minuscule overwinningen. Zijn we blij met elke vonkje van vooruitgang.

Zo aan het einde van het jaar moeten wij nog een stapje harder gaan. Het tentdoek wijder uitspannen, onze armen langer maken, onze harten laten groeien om zo meer liefde te kunnen geven. We boren onze bronnen aan, gaan sensitief en responsief handelen. Houden onze ogen open om goed te observeren of iedereen zich goed voelt. En tussen alles door, bereiden we ons voor op kerst en oud en nieuw. Want zoals elk jaar vieren we dat met familie en vrienden en sluiten we het jaar af met een knal, een vonkjes regen van gezelligheid.

So, I love you because the entire universe conspired to help me find you. -Paulo Coelho

Liefs Pris

Geen opmerkingen:

Een reactie posten