maandag 5 december 2016

Mijn legende

Een laagje ijs bedekt het landschap. Met mijn warme adem vorm ik wolkjes in de koude lucht. De winter is in aantocht. Hoewel ik niet iemand ben die met een smachtend verlangen uitkijkt naar sneeuw en ijs, merk ik dat het landschap waarin de winter zichzelf langzaam tentoonstelt, me een gevoel van geluk bezorgd.
De winter verteld me dat het einde van dit jaar in aantocht is en dat maakt me ergens blij. Wat een jaar ligt er achter ons een jaar van transitie naar een nieuwe fase in ons leven. De weken vliegen voorbij, weken waarin we intense beslissingen hebben genomen. Terugkijkend voel ik me trots, trots op ons als gezin, trots op ons als stel. Wat hebben we een moedige stappen gezet. En nu terwijl de winter de aarde kust zien we de vruchten. Dromen worden werkelijkheid en het overspoelt me met ontzag.

Dit jaar hoorde wij onze persoonlijke legende roepen. Het riep ons op de kerkelijke setting voor eens en voor altijd achter ons te laten. Het liet ons een nieuwe weg zien. Een weg die ons naar vrijheid heeft gebracht. We hebben een deur dichtgegooid, genoeg is genoeg. Jaren van onrust in onze ziel, jaren waarin we ons keer op keer schuldig voelde, waarin we opnieuw en opnieuw verwikkeld raakte in zaken vol roddel en laster, we hebben het afgesloten. Het heeft ons gevormd tot waar we nu zijn. Het is een deel van ons verhaal. Maar het is niet wie we zijn. Onze legende die geleefd moet worden bevindt zich daar niet. Het afgelopen jaar moesten we vanuit die kaders breken om werkelijk te ervaren dat religie een plek van gevangenschap is.

We zijn gegroeid als mens en dat voelt goed. We genieten intens van het leven en we zijn niet langer meer bezig met zaken die er niet toe doen. Wat heeft het ons een hoop goeds gebracht. We zijn dankbaar voor alle nieuwe contacten die erop ons pad gekomen zijn. Contacten waar we anders niet voor open stonden, gewoonweg omdat we daar geen tijd voor hadden. Vriendschappen die ons zoveel moois hebben laten zien. De kracht om ondanks alles het leven te blijven vieren.

Voor ons was het deze keuze, het achterlaten van onze veilige kaders. Maar wij zijn niet de enige. Het afgelopen jaar is voor veel mensen intens geweest. Veel moedige keuzes zijn er gemaakt. Vele deuren zijn er dichtgegaan. Vele dromen zijn er geboren. Meerdere mensen hebben hun legende horen roepen, zijn het huis van veiligheid uitgestapt en de weg naar het onbekende ingeslagen. Wat is het leven toch mooi en wat zijn mensen toch prachtig. Wat is de ziel toch kwetsbaar en tegelijkertijd zo ongelooflijk krachtig.

Wat is het een rijkdom om verbonden te zijn met zoveel diverse mensen. Allemaal verschillende persoonlijkheden uniek in hun zijn. En ik als mens mag me openstellen voor al die andere mensen. Het contact aangaan en me laten inspireren door hun persoonlijke verhaal. Deze december maand ga ik me in het bijzonder openstellen voor diegenen die niet zo gemakkelijk het contact aangaan. Enerzijds om er voor hen te zijn. Anderzijds omdat ik in de zoektocht naar mijn legende wie weet misschien wel net dat beetje inspiratie nodig heb, vanuit het verhaal van die ander.

In het hart van de strijder wordt de droom, omhuld door mist, geboren. Stralen van moed bewegen de dromer op de weg die voor hem ligt. De zon toont hem zijn legende en de toekomst herrijst, in het nu, vanuit de nevel. -Priscilla de Vries 

Liefs Pris

Geen opmerkingen:

Een reactie posten