dinsdag 23 mei 2017

Onafgesloten herinneringen

Gebeurtenissen achtervolgen me in mijn gedachtes. Zo nu en dan popt er een herinnering op die me overspoeld met een stekend gevoel. In mijn leven zijn er veel momenten geweest dat ik als het ware oppakt werd door de hand van een reus en zomaar ineens ergens anders werd neergezet. Alsof de GVR mij uit mijn slaapkamer ontvoerde en mee nam naar reuzenland. Een nieuwe omgeving, een nieuwe situatie en nieuwe mensen om mee om te gaan. En dat zonder afscheid te nemen van de tijd waar in vlak daarvoor nog middenin stond. Al in mijn kindertijd zat die reuzenhand mij achterna en tot op de dag van vandaag prikken zijn vingers mij nachts in mijn slaap. Ze maken dat ik woel en geconfronteerd word met vage herinneringen aan tijden van het verleden.

In het gezinshuis worden we regelmatig geconfronteerd met afscheid nemen. Met los laten van dat wat jezelf niet meer in de hand hebt. Ik zie jongeren, die net als mij, achtervolgd worden door een reuzenhand. Een hand die maakt dat ze van plek naar plek gaan zonder te settelen en te wennen. Voor hen maak ik altijd ruimte en tijd om afscheid te nemen. Ik kies voor hen bewust om juist door de moeilijkheid van het moment heen te gaan. En dat heeft me aan het denken gezet. Want als ik het voor hen zo belangrijk vind, waarom heb ik mezelf dan nooit gegund om af te sluiten zoals het hoort. Weggaan uit iets zonder het verdriet in de ogen te kijken is makkelijker. Je kunt gewoon wegstappen en verder gaan, zonder geconfronteerd te worden met dat wat te moeilijk is. En ja daar komt dan altijd dat eeuwige stekende gevoel van afwijzing bij kijken. In het bijzonder wanneer je moet breken met mensen die jaren belangrijk voor je zijn geweest. En dan trek je verder zonder stil gestaan te hebben bij dat gevoel en dan midden in de nacht komt de hand van de reus. Met zijn hand om je strot ontneemt hij je de adem en laat je voor een moment even die stekende pijn voelen.

Het afsluiten van gebeurtenissen, situaties en zelfs vriendschappen hoeft niet per definitie te betekenen dat je nog een gesprek hebt. Uitpraten van gebeurtenissen waarbij je weet dat er niet echt naar je geluisterd wordt is alleen maar vermoeiend. Mensen horen wat ze willen en kunnen horen en vaak is dat hetzelfde. De waarheid is vaak alleen maar een interpretatie van de feiten. En ook die feiten zijn voor een ieder weer verschillend. Soms is het dan beter om niet fysiek het afscheid aan te gaan maar wel om stil te staan bij. En dat kan op verschillende manieren. Teruggaan naar een plek in de tijd waar de vriendschap nog helemaal goed was of waar het juist mis ging. Teruggaan naar een plek waar je genoot van de tijd waarin je leefde. De situatie voor jezelf op papier zetten of misschien nog wel beter een levensboek maken. Een boek waarin je stap voor stap ruimte geeft aan je leven, aan je herinneringen. Aan mensen die belangrijk zijn en waren. Want ook de momenten in het leven waar we niet graag over opscheppen zijn onderdeel van ons verhaal. En ook de mensen die we het niet gunnen deel te zijn van, zijn wel degelijk deel van ons leven. Als we dat erkennen en daar ruimte aan geven kunnen we zaken een plek gaan geven. Zijn we instaat werkelijk af te sluiten. Kunnen we de reuzenhand een HighFive geven, zal zijn grip minder worden en zal die reuzenhand uiteindelijk in reuzenland blijven.

Ik gun mezelf vandaag de dag het moment van afsluiten. Want ik heb de ander lief zoals mezelf.

Closure. We all seek it. We seek the end of things and also the beginning of new things. Those things we can't find closure on, they haunt us. They pop up in our dreams, and creep into our thoughts in idle momentes, like a mind-bender that's beyond our mental capacity, a mystery that just won't ben solved. 

Liefs Pris

Geen opmerkingen:

Een reactie posten