dinsdag 18 juli 2017

De reis

Wandelend door het dal ligt daar voor me in de verte de berg gehuld in mis. Mijn benen zijn moe maar ik weet dat ik door zal moeten trekken. Hier in het dal ben ik niet veilig. De openheid ervan zal me geen beschutting bieden tegen kou en regen. Laat staan dat ik hier de wilde dieren op afstand kan houden. Eenzaamheid zet zich vast in mijn botten, ik ril ervan. Hoe lang ben ik al onderweg? De vermoeidheid blokkeert mijn gedachten. Ik moet voortbewegen en een kloof vinden in de rots om de nacht door te brengen. Het is niet ver meer en ik kan me overgeven aan de slaap. De laatste druppels vocht knijp ik uit mijn drinkfles, voor een moment verlichten ze de droogte in mijn mond.

De reis op weg naar nieuwe idealen, naar gebieden nog nooit ontdekt is soms zwaar. Maanden terug vertrok ik uit het dorp genaamd; Vertrouwd. Langzaam ontstaat er verwijdering met de mensen waarmee ik leefde in het dorp. De reden van mijn reis hebben ze nooit echt begrepen. Hoe ik mijn best ook deed ik kon ze niet overtuigen. Het contact verloopt moeizaam, steeds minder postduiven komen mijn kant op. Maar ik moest kiezen voor mijn overtuiging, de noodzaak om deze reis te maken.
Te midden van de eenzaamheid, in de dagen dat ik alleen onder de sterrenhemel sliep, besefte ik me dat ik dit eerder heb meegemaakt. Dat keer op keer wanneer ik enthousiast was vanwege een nieuwe weg waarvan ik ervoer dat ik die in moest slaan, eenzaamheid mijn vergezelde op mijn reis.
Het is niet de eerste keer dat ik gemerkt heb dat het geloof zo diepgeworteld zit in de mens.  En dat wanneer je daarin niet meer ten volste kan delen kostbare contacten langzaamaan beginnen op te lossen. Dat doet pijn, het breekt je op.
Soms kan ik al bijna voor me zien, hoe opnieuw hoofden zich omdraaien wanneer ze me vanuit de verte zien aankomen. Mijn ervaringen op mijn reis worden als gevaarlijk beschouwd, als verwerpelijk niet passend binnen de leerstellingen vanuit het dorp. Een leegte, een gevoel van melancholie is voelbaar in mijn lichaam. Het gemis van alles wat ooit zo vertrouwd voor me was.

Eindelijk bereik ik de voet van de berg. En al na een korte klim vind ik de perfecte plek om te slapen. Onderweg lukte het me om een haasje te vangen. Ik ontsteek een vuur met het hout dat ik gesprokkeld had. Ik rooster het vlees en bijt erin. De smaak zo intens vervuld mijn lijf met kracht. De avond is gevallen en onder de sterrenhemel denk ik aan alles wat ik tijdens deze reis heb meegemaakt. Aan al die ontdekkingen, aan al die mensen die ik ben tegengekomen. Maar ook aan de momenten dat eenzaamheid tegen me sprak. Teruggaan is geen optie meer. Dit pad is voor me uitgestippeld en ik moet me klaar maken voor de grote klim die voor me ligt. De legende heeft me verteld dat achter deze berg, Wijsheid woont in het dal genaamd Vrijheid. Dat daar een dorp op me wacht van mensen die, net als ik,  deze reis hebben afgelegd. Dat Wijsheid voor mij een slaapplekje heeft vrijgemaakt en dat ik voor een periode in de tijd ik mag leren van de mensen in het dorp. Wanneer ik daar aankom zal ik als eerste een postduif opweg sturen naar het dorp waar ik zo vertrouwd was.  De mensen die ik mis en waarvan ik hou, laten weten dat het goed met me gaat. Want ondanks de ervaringen uit het verleden hoop ik diep van binnen dat deze keer het anders zal zijn. Dat niet altijd bij het vinden van jezelf, je vriendschappen hoeft te verliezen.

All that is gold does not glitter,
Not all those who wonder are lost;
The old that is strong does not wither,
Deep roots are not reached by the frost.
From the ashes a fire shall be woken,
A light from the shadows shall spring;
Renewed shall be blade that was broken,
the crown less again shall be king. 
-J.R.R. Tolkien

Liefs Pris


dinsdag 11 juli 2017

De belofte

Soms overkomt het me dat ik ineens overspoeld raak met het besef van dat wat we zijn aangegaan. De belofte aan een kind dat het groot mag groeien binnen ons gezin. Dat we er altijd zullen zijn ook wanneer het moeilijk is. Dat we niet zomaar opgeven maar tot het uiterste gaan om die belofte te blijven nakomen. En dat gevoel overspoeld me in de ene periode meer dan in de andere. In het bijzonder extra wanneer er net een kindje bij ons is komen wonen waarvan het perspectief is dat het groot mag groeien bij ons thuis. Een belofte die je aan gaat, een bewuste keuze die we maken, zonder een kind echt te kennen. Gebaseerd op een methodisch onderzoek waarin we goed proberen te matchen. Maar hoe zorgvuldig we ook matchen het geeft nooit garantie voor de toekomst. Er moet ook een gevoel zijn naar een kind toe, een overtuiging diep van binnen. Ja, we gaan voor jou!

We zijn professionals die werken met ons hart. Maar alleen ons hart mag nooit leidend zijn. Ons verstand daarentegen ook niet, want we willen verder kijken dan alleen een dossier. We willen het kind erachter zien.
Er zijn zoveel aanvragen om te onderzoeken. Te vaak nee om te zeggen, doordat we niet meer ruimte hebben of doordat we de veiligheid niet kunnen waarborgen.
En dan is er nu ineens ook een nieuwe dimensie ontstaan, de Facebook berichten waarin we getagged worden. Een oproep waarin er pleegouders gezocht worden voor een kind dat geen plekje heeft. Alsof het om een advertentie van een hondje gaat! Ik snap de nood hoor begrijp me goed, mijn telefoon staat roodgloeiend, maar is dit de manier waarop dit anno 2017 moet gaan? Is dit de moderne manier van het werven van een goed thuis voor een kind in nood? In hoeverre gaan ouders zich dan aanmelden op basis van een emotie? En in hoeverre kan je dan een plek garanderen waarin een kind daadwerkelijk groot mag groeien?

Zo zag ik laatst een oproep voor pleegouders waar mensen op reageerden met; "Ja, Leuk!" Ja, Leuk?! vraag ik me dan af. Het opvangen van pleegkinderen is heel veel maar ik zou het in eerste instantie niet willen omschrijven als Ja, Leuk! Een puppy is leuk of een kitten eigenlijk ook wel. Maar een pleegkind dat zoveel heeft meegemaakt opvangen is niet leuk! Het is intens, het gaat het uiterste van je vragen. Het staat verre af van elk geromantiseerd beeld dat je hebt. Het verdriet van het kind zal je tot in het diepste raken en dan niet te vergeten het gevoel van machteloosheid wanneer er dingen besloten worden waar je niet achterstaat. Zaken die je moet uitwerken omdat jij uiteindelijk niets te zeggen hebt over het kind waar je al je tijd en aandacht in investeert. En geloof me dit kind zal zich anders gedragen dan je hoopte, want dit is een kindje met een verleden. En dan zal je je moet aanpassen je moeten verdiepen in het kind om uiteindelijk begripvol te kunnen handelen op het afwijkende gedrag dat hij of zij laat zien. Je zal soms met je handen in het haar zitten, het niet meer zien zitten en huilend in je bed liggen. Dus nee leuk is niet de omschrijving, dankbaar komt meer in de buurt. Maar dekt de lading ook niet geheel, want soms voelt het werkelijk als stank voor dank. Het is het waard, ja dat is het zeker. Ik ben blij dat ik dit kan doen en dat ik een verschil mag maken in het leven van een kind. Ik geniet ervan maar dat heeft me bloed zweet en tranen gekost. Het heeft van me gevraagd mezelf af te leggen en mezelf jaren te geven te wennen aan het gezinshuisouderschap. Inmiddels wil ik niet anders meer maar op de eerste plaats doe ik het niet omdat het; Ja leuk is. Nee ik doe het omdat ik geloof dat het verleden de toekomst van deze kinderen niet hoeft te bepalen. Besef je wat je aangaat wanneer je je huis openstelt. Doe het niet zomaar, maar maak een weloverwogen beslissing. Zorg ervoor dat je alles hebt gedaan om er voor te zorgen dat het kindje groot mag blijven groeien en besef je dat je soms de keuze zal moeten maken om toe te geven dat jou huis niet de beste plek is voor dit kind. Dat je dan afscheid zal moeten nemen en door een periode van rouw zal moeten gaan. Besef je dus goed waar je aan begint. Want een kind is geen puppy en ook een puppy verdient een weloverwogen beslissing.

"People have forgotten this truth," the fox said. "But you mustn't forget it. You become responsible forever for what you've tamed. You're responsible for your rose" -Antoine de Saint-ExupĂ©ry, The Little Prince 

Liefs Pris