dinsdag 11 juli 2017

De belofte

Soms overkomt het me dat ik ineens overspoeld raak met het besef van dat wat we zijn aangegaan. De belofte aan een kind dat het groot mag groeien binnen ons gezin. Dat we er altijd zullen zijn ook wanneer het moeilijk is. Dat we niet zomaar opgeven maar tot het uiterste gaan om die belofte te blijven nakomen. En dat gevoel overspoeld me in de ene periode meer dan in de andere. In het bijzonder extra wanneer er net een kindje bij ons is komen wonen waarvan het perspectief is dat het groot mag groeien bij ons thuis. Een belofte die je aan gaat, een bewuste keuze die we maken, zonder een kind echt te kennen. Gebaseerd op een methodisch onderzoek waarin we goed proberen te matchen. Maar hoe zorgvuldig we ook matchen het geeft nooit garantie voor de toekomst. Er moet ook een gevoel zijn naar een kind toe, een overtuiging diep van binnen. Ja, we gaan voor jou!

We zijn professionals die werken met ons hart. Maar alleen ons hart mag nooit leidend zijn. Ons verstand daarentegen ook niet, want we willen verder kijken dan alleen een dossier. We willen het kind erachter zien.
Er zijn zoveel aanvragen om te onderzoeken. Te vaak nee om te zeggen, doordat we niet meer ruimte hebben of doordat we de veiligheid niet kunnen waarborgen.
En dan is er nu ineens ook een nieuwe dimensie ontstaan, de Facebook berichten waarin we getagged worden. Een oproep waarin er pleegouders gezocht worden voor een kind dat geen plekje heeft. Alsof het om een advertentie van een hondje gaat! Ik snap de nood hoor begrijp me goed, mijn telefoon staat roodgloeiend, maar is dit de manier waarop dit anno 2017 moet gaan? Is dit de moderne manier van het werven van een goed thuis voor een kind in nood? In hoeverre gaan ouders zich dan aanmelden op basis van een emotie? En in hoeverre kan je dan een plek garanderen waarin een kind daadwerkelijk groot mag groeien?

Zo zag ik laatst een oproep voor pleegouders waar mensen op reageerden met; "Ja, Leuk!" Ja, Leuk?! vraag ik me dan af. Het opvangen van pleegkinderen is heel veel maar ik zou het in eerste instantie niet willen omschrijven als Ja, Leuk! Een puppy is leuk of een kitten eigenlijk ook wel. Maar een pleegkind dat zoveel heeft meegemaakt opvangen is niet leuk! Het is intens, het gaat het uiterste van je vragen. Het staat verre af van elk geromantiseerd beeld dat je hebt. Het verdriet van het kind zal je tot in het diepste raken en dan niet te vergeten het gevoel van machteloosheid wanneer er dingen besloten worden waar je niet achterstaat. Zaken die je moet uitwerken omdat jij uiteindelijk niets te zeggen hebt over het kind waar je al je tijd en aandacht in investeert. En geloof me dit kind zal zich anders gedragen dan je hoopte, want dit is een kindje met een verleden. En dan zal je je moet aanpassen je moeten verdiepen in het kind om uiteindelijk begripvol te kunnen handelen op het afwijkende gedrag dat hij of zij laat zien. Je zal soms met je handen in het haar zitten, het niet meer zien zitten en huilend in je bed liggen. Dus nee leuk is niet de omschrijving, dankbaar komt meer in de buurt. Maar dekt de lading ook niet geheel, want soms voelt het werkelijk als stank voor dank. Het is het waard, ja dat is het zeker. Ik ben blij dat ik dit kan doen en dat ik een verschil mag maken in het leven van een kind. Ik geniet ervan maar dat heeft me bloed zweet en tranen gekost. Het heeft van me gevraagd mezelf af te leggen en mezelf jaren te geven te wennen aan het gezinshuisouderschap. Inmiddels wil ik niet anders meer maar op de eerste plaats doe ik het niet omdat het; Ja leuk is. Nee ik doe het omdat ik geloof dat het verleden de toekomst van deze kinderen niet hoeft te bepalen. Besef je wat je aangaat wanneer je je huis openstelt. Doe het niet zomaar, maar maak een weloverwogen beslissing. Zorg ervoor dat je alles hebt gedaan om er voor te zorgen dat het kindje groot mag blijven groeien en besef je dat je soms de keuze zal moeten maken om toe te geven dat jou huis niet de beste plek is voor dit kind. Dat je dan afscheid zal moeten nemen en door een periode van rouw zal moeten gaan. Besef je dus goed waar je aan begint. Want een kind is geen puppy en ook een puppy verdient een weloverwogen beslissing.

"People have forgotten this truth," the fox said. "But you mustn't forget it. You become responsible forever for what you've tamed. You're responsible for your rose" -Antoine de Saint-ExupĂ©ry, The Little Prince 

Liefs Pris

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen