vrijdag 1 december 2017

Voelen

Als klein meisje worstelde ik met het gevoel nooit goed genoeg te zijn. In een huis waar alcohol regeerde in samenwerking met de nodige agressie leerde ik al snel te overleven.
Mijn strategie was mezelf verdedigen. Ik voelde me schuldig als er ruzie was en ik ervoer op die momenten dat het kwam door iets wat ik fout deed. Niemand die mij vertelde; 'Meisje het is niet jouw schuld, lieverd het komt niet door jou.'
Voor mijn gevoel was ik nooit goed genoeg en altijd ervoer ik stress. Spanning omdat de momenten van gezelligheid gevangen zaten in een fragiel laagje porselein. Niet veel hoefde er te gebeuren om dat laagje kapot te krijgen en ons weer in de realiteit te brengen.
De realiteit van een gezin dat nog minder deed dan overleven.

Steeds meer besef ik me op momenten dat, dat oude gevoel als een pijnscheut mijn lijf binnentreed. Jaren heb ik het proberen te onderdrukken maar dat lukt me steeds minder. Sinds ik meer probeer te luisteren naar mijn ziel. En ik mijn hart wil laten spreken om me de weg te wijzen kan ik er niet onderuit. Ik herken steeds vaker dat ik reageer vanuit dat oude gevoel. En dat mijn perfectionisme voortkomt vanuit de tragedie van het kind, dat weet ik inmiddels ook. Toch de volgende stap zetten is niet makkelijk. Maar misschien is de stap die ik denk te moeten zetten ook wel niet de juiste.

Mijn wens is dat dit gevoel vernietigd wordt, verdwijnt, verzwelgt in de duistere diepte van de aarde. Dat nooit meer ik die pijn hoef te voelen, dat nooit meer ik het gevoel ervaar mezelf te moeten verdedigen. Maar wellicht is die stap voor nu niet realistisch en voel ik me juist schuldig doordat ik opnieuw de lat te hoog leg voor mijzelf.
Dat ik het gevoel herken en mijn handelen daarop aanpas is al een enorme groei die ik heb doorgemaakt. Gewoon voelen dat het er is, is het begin van nieuwe stappen zetten. Terwijl ik het op schrijf begint het te landen. Deze blog als een therapeutische les voor mijn hoofd en hart. Ik ben op de goede weg en jeetje wat is het leven mooi.
Hoe fantastisch is het dat het leven ons de kans schenkt vanuit de puinhoop te herrijzen. Te bouwen met minimalistische middelen om een prachtig bouwwerk neer te zetten. Gemakkelijk is het niet, maar dat heeft niemand ook beloofd. Maar het is wel veel mooier dan ik vroeger dacht dat het zou kunnen zijn.

Welke verlangens leven er in jouw hart? Waar gaat het sneller van kloppen? Welke pijnen uit het verleden durf jij nu te voelen?
Vandaag besef ik me even voor het nu dat het goed genoeg is. Dat ik niet beter kan dan dit en dat dit al heel erg goed is. Ik ben goed zoals ik ben.

Hoe dat precies moet, leven, daar ben ik nog niet helemaal achter, maar ik kan redelijk doen alsof. Dat is een begin vind ik. -Griet op de Beeck, Vele hemels boven de zevende

Liefs Pris

4 opmerkingen:

  1. Mooi Pris. Herkennen van onze eigen reflexen en waar die vandaan komen, is al meer dan winst. Het is volwassenheid waarin je het kind durft toe te laten. Daarmee is het niet meteen gefixt. Nou en. Leren leven in plaats van overleven is al een levenskunst op zich. En ik vind dat je dat meer dan goed doet. En het heel knap kunt omschrijven. Daarin zit al zoveel goud. XXX Elsa

    BeantwoordenVerwijderen
  2. mooooooooooiiii beschreven en ik vind je een kanjer ! Zegen Priscilla !

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Dag lieve Priscilla, ik vind het heel moedig van jou, om je voelen te doorvoelen, en je zo bloot te geven door deze gevoelens met ons te delen.
    Ik geloof dat je kwetsbaar durven opstellen, ook net jouw kracht is, en die straal jij zeker uit!
    Big hug, Suzy

    BeantwoordenVerwijderen